Madrid Calling Greece

Cincel temporal

2012-01-24T18:54:00.000+01:00

Ένας ήλιος αθεράπευτα ζεστός, μέρες φωτεινές και νύχτες ξάστερες, αλκυονίδες που χρονίζουν, χώματα που διψούνε. Ένας αλλόκοτος κύκλος που δεν αλλάζει την καθημερινότητα κανενός, εκτός ίσως από τα απλωμένα πλυντήρια στα μπαλκόνια και όχι στα σαλόνια. Κάτι αντίστοιχο θα συνέβαινε παντού, είμαι σίγουρος ότι η ακμή και η παρακμή πρώτα ξεκινάει από μέσα μας...

Βγαίνω κάθε απόγευμα στο στενό και βλέπω τα παιχνίδια του φωτός και περίεργες σκιές πίσω από άχρηστες μανιταρόσομπες, όσο η μέρα μεγαλώνει, τόσο κοντύτερα γίνονται τα σκιαγραφημένα ομοιώματα στον τοίχο. Ένα από αυτά τα απογεύματα, την ώρα που ακτίνες έμπαιναν δηλά και ψιλογλαρωμένος είναι η αλήθεια, διάβασα ένα κείμενο γραμμένο με αρκετή νοσταλγία και ακόμη περισσότερη κατήφεια. Δεν ξέρω ποια είναι η έννοια του εξωτερικού, και δεν θυμάμαι να έχω γυρίσει πίσω επειδή νομίζω ότι κάτι ξέχασα ή έχασα. Σίγουρα έχω νοσταλγήσει καταστάσεις και πρόσωπα, όπως θα το κάνω και στο μέλλον για αυτά που ζω σήμερα. Ο χρόνος ορισμένες φορές δε μας αφήνει να ξεχάσουμε, δεν βρίσκω όμως νόημα να μην του επιτρέπω να διαγράφει. Και δε θα καταβάλω καμία προσπάθεια γι' αυτό.

Όπως τα κύματα χειμώνα καλοκαίρι, που σβήνουν ίχνη, τρώνε βράχια, ξεβράζουν πέτρες και φύκια, έτσι και ο χρόνος με τις μνήμες. Και ας μην συνειδητοποιούμε πως μέρα τη μέρα γλύφει...έτσι αφέθηκα κι αποκοιμήθηκα.

ΥΓ. Για περισσότερες φωτογραφίες της παραλίας του Aguilar στην Asturias, εδώ

Navidad Madrileña

2011-12-26T10:49:00.000+01:00

Η επίσκεψη στη Madrid τα Χριστούγεννα έχει μία βάση παράδοσης, αλλά δεν παύει να είναι κάτι που στηρίζεται σε κατεξοχήν must-do´s που δημιουργήθηκαν από τις εμπορικές ανάγκες, κάτι σαν το minion ένα πράγμα απ’ όσο θυμάμαι από τα μικράτα μου. Επιβάλλεται να ξοδέψεις αρκέτες ώρες σε ουρές, να στριμωχθείς, να πατήσεις κόσμο και να μασκαρευτείς.

Ίσως το μόνο που μου αρέσει είναι η χαρά που μοιράζει η cortilandia, σε άπειρα παιδάκια από κάθε γωνιά της χώρας, εμπορικό τρικ που μετρά από το ‘79, και σήμερα φτάνει να ζυγίζει 20.000 κιλά. Επίσης, θα δούμε τον Χριστούλη στη φάτνη στη Cibeles (μετά ιώβιας υπόμονης, σαν να μην υπήρχαν άλλες φάτνες διάσπαρτες σε όλη την πόλη). Θα περάσουμε από την San Ginés να πιούμε ζεστή σοκολάτα και να βουτήξουμε churros, παρόλο που μετά τα νέα μέτρα*, όλα τα μπαρ προσφέρουν την ίδια σοκολάτα αλλά με τραπεζάκια και μανιταρένιες σόμπες. Χαμός και στην -άλλοτε λαϊκή- αγορά της plaza Mayor που πουλούσε ζωντανά κοτόπουλα και γαλοπούλες, τώρα έχει βρεθεί να πουλάει περούκες και μάσκες (που για έναν ανεξήγητο λόγο ξετρελαίνει τα ζευγάρια 35άρηδων Ισπανών σαν να πρόκειται για φίλαθλους κάποιας αγγλικής ποδοσφαιρικής ομάδας). Και τέλος, πέρασμα από την Manolita ένα ολόκληρο απόγευμα στην αναμονή και φυσικά βιτρίνες και ξανά βιτρίνες στην Gran Vía.

Αρκεί μόνο μία παράκαμψη λίγων μέτρων για να αποκαλυφθεί η άλλη όψη της πόλης, που δεν καταλαβαίνει από γιορτές και αργίες, εκεί που παζαρεύεται ο έρωτας και εμπορεύεται η σκόνη, μπροστά από σκοτεινές εισόδους ή χρωματιστές λάμπες φθορίου. Απλώς άλλη μία μέρα έρχεται στο τέλος της.

*Αυτά τα νέα μέτρα είναι ο αντικαπνιστικός νόμος σε συνδυασμό με την γραφειοκρατική «απελευθέρωση» της τοποθέτησης τραπεζοκαθισμάτων σε πλατείες και πεζοδρόμια (έναντι αμοιβής εννοείται), ενίοτε επιτόπου, οπότε βλέπεις και σε ποιο καφέ κάθεσαι και ενίοτε με δημοτική παραχώρηση, οπότε στήνεται το καφέ στα ίδια τα τραπεζάκια. Από τον Οκτώβρη εξαντλούνται κάθε εβδομάδα οι σόμπες υγραερίου και τα ειδικά πλαστικά προστασίας από τη βροχή.

Perdidos por Castilla

2011-12-14T13:39:00.000+01:00

Σαν ένα ξεχασμένο στολίδι, όχι της εποχής, χωρίς λαμπάκια και φάτνες, αλλά υπέρ του δέοντος vintage για να είναι απλά μόδα, μία βιτρίνα με κιτρινισμένες από το χρόνο δαντελένιες κουρτίνες πιασμένες στο μέσο με ρετάλια, δυο τρεις γλάστρες με πλαστικά φυτά για τη διακόσμηση, τα απαραίτητα αφισάκια / φωτοτυπίες με τις εκδηλώσεις του χωριού, την μικροπαρέλαση των τριών μάγων, τον διαγωνισμό mus (βλέπε αντίστοιχα μπιρίμπα), το πρωτοχρονιάτικο λαχείο του ιδίου, άντε και καμιά φιλαρμονική ανήμερα των χριστουγέννων.

Αυτές είναι οι λεπτομέρειες, εκείνο που μετράει είναι η morcilla, το chorizo, το lechal και τα απαραίτητα για ένα cocido, όλα με ονοματεπώνυμο – εγγύηση για το χωριό και τα πέριξ του, σε ένα κρεοπωλείο που θυμίζει το σαλόνι της γιαγιάς μου, με τις ίδιες καρέκλες αλλά αναμονής.

Το τζάκι έχει κάνει κάρβουνα, το αρνάκι έχει ήδη αρχίσει να σιγολιώνει, η καταχνιά δεν λέει να φύγει παρόλο που η φλόγα όλο και δυναμώνει, ιεροτελεστία...

Sepúlveda

2011-11-08T00:06:00.000+01:00

Επιβάλλεται πάντα μία περιήγηση στα χρώματα του φθινοπώρου. Κάποτε ήταν οι οξιές μέσα στα πευκοδάση ή οι κουμαριές σε πέτρινες πλαγιές, πέρυσι οι καστανιές, φέτος έτυχαν σειράς οι λεύκες. Όχι οι στοιχισμένες αλλά εκείνες που φυτρώνουν άτσαλα στις όχθες του ποταμού, που ρίχνουν κλωνάρια για να το διασχίσεις, άλλοτε σαπισμένα κι άλλοτε λιγόψυχα. Κι ακολουθούν την πορεία του νερού, σκαμμένη σ’ ένα περίεργο φαράγγι, σε ένα τόπο γυμνό και άχλωρο.

Εκεί κάποτε δυνάστευαν μαυριτανοί μουσουλμάνοι και χριστιανοί βασιλιάδες, χωριό οχυρό στις πλαγιές του γκρεμού, με λιτή αρχιτεκτονική και μουντό χρώμα, σχεδόν καμουφλαρισμένο. Και με μαεστρία στο αρνάκι γάλακτος, στη γάστρα, μόνο με το ζουμί του και χωρίς περιττές γεύσεις. Συνοδεία ντόπιου κρασιού. Ό,τι πρέπει για μια ηλιόλουστη Κυριακή με βοριά. Στα εκατό χιλιόμετρα βόρεια της Μαδρίτης, πίσω από τα βουνά, εκεί που αρχίζει να εκτείνεται ξανά η αχανής meseta.

Raindrops

2011-10-10T00:56:00.001+02:00

Είναι που άρχισαν να πέφτουν βαριές οι σταγόνες, που νυχτώνει όλο και νωρίτερα, που υπάρχει μονίμως μία κουβέρτα στον καναπέ, που φυλλογυρίζεις ένα βιβλίο, που κλείνεις τα παράθυρα τις νύχτες, που μελαγχολείς γλυκά.

Κάπως έτσι προέκυψε το raindrops, γερμανικά βιολιά και αρκτικά πιάνα που φλερτάρουν με μεσογειακά σάμπλερς και υπόγειες φωνές από την Ιαπωνία, άλλοτε πειραματικά κι άλλοτε πιο εσωστρεφώς. Για να συντροφέψουν τη μυρωδιά της βρεγμένης γης και να αγκαλιάσουν τις μοναχικές στιγμές. Για όσο διαρκεί μία μπόρα ή μία κρυψώνα...

Actualización

2011-10-06T10:49:00.001+02:00

Επιτέλους! Παντρεύτηκε η Δούκισσα της Άλμπα μετά από τόσα χρόνια σε κανάλια, εφημερίδες και φυλλάδες, από αγωγές και ανταγωγές και με μία αμύθητη περιουσία πίσω από κάθε πράξη. Και όχι να μοιραστεί πρώτα η περιουσία στους γόνους, και όχι γιατί ο γαμπρός δεν είναι πραγματικά ερωτευμένος, και όχι γιατί το φόρεμα είναι πολύ κοντό, και και και...

Και έγινε η Ελλάδα δεύτερο θέμα εδώ και μέρες, βρήκα κι εγώ την ησυχία μου, είχα κουραστεί εξάλλου, αρχικά να απαντάω αδιάφορα και μετά ακόμη χειρότερα, όταν αποφάσισα να έχω γνώμη και να ενημερωθώ λιγάκι παραπάνω, φαίνεται ότι έτσι μετρούσα περισσότερο και έδινα τροφή για συζήτηση από πρώτο χέρι, όλοι έτοιμοι βέβαια για κριτική και χώσιμο, λες και το δικό μου το χιλιάρικο στις ελληνικές τράπεζες έφερε τα πάνω κάτω με τα μεγα-επιτόκια του.

Και ήρθε η φάση του cocooning και εκείνη της απέριττης ανάγκης για μηδενική επικοινωνία. Με τον κόσμο που αναγκαστικά μας περιβάλλει και μας επιβάλλει. Όλα μπαίνουν σε μία θέση και στη λογική σειρά τους. Για να πάρουν το δρόμο τους, κάποια θα μείνουν και κάποια θα φύγουν. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους ανθρώπους.

Memorias

2011-08-23T23:05:00.000+02:00

Σαν απολογισμός έρχονται οι στιγμές που πέρασαν με σκοπό να προσγειωθείς ομαλά πίσω από τον πάγκο. Κάποιες επανέρχονται, κάποιες τις χρωστάω και κάποιες τις κρατάω για μένα...

Ένας φάρος σύμβολο γαντζωμένος πάνω σε βράχια που ξεπηδούν στη μέση της Μεσογείου

Ένα σπασμένο παράθυρο σπιτιού χτισμένο πάνω στο γκρεμό με θέα που ξεκινά από τον ρου του ποταμού και φτάνει κλιμακωτά μέχρι τα πιο άγνωστα βούνα της ηπειρώτικης γης

Ένας στενός κολπίσκος με γαλαζοπράσινα νερά καλά κρυμμένος γύρω από κούμαρα και ελαιώνες σε κάποια δαντελένια ιόνια ακτή

Μία κρύα καλοκαιρινή βραδιά που οδηγεί στο αναπόφευκτο δίλημμα, καλοκαίρι γαρ

Και επιτέλους, ένα αιθέριο κομμάτι που περίμενα καιρό να ανέβει στο δίκτυο. Μην αποθαρρύνεστε από τις μόνο 23 αναπαραγωγές, θα συνεχίσει να σας ταξιδεύει...

Entre dos extremos

2011-08-18T11:01:00.000+02:00

Δεν πρόλαβα να πατήσω το πόδι μου στο ισπανικό έδαφος και με κατέκλυσαν παντού πλήθη από νεολαίους ως επί το πλείστον κάτω των 25: από το αεροδρόμιο και το μετρό μέχρι τα εναπομείναντα ανοιχτά εστιατόρια και τα στενά των απόκεντρων γειτονιών, με έναν αρχηγό που κρατά μία εθνική σημαία (ιταλική, βραζιλιάνικη, πολωνική και έπονται οι υπόλοιπες, ακομή και Αυστραλία και Ιαπωνία) και σε γκρουπ 5 έως 50 ατόμων, η καθολική νεολαία όλου του κόσμου γιορτάζει την εβδομάδα της στη Madrid με αφορμή τη σημερινή λειτουργία υπό του πάπα (ναι, αυτόν της Ρώμης).

Στην αρχή μου φάνηκε σαν παιχνίδι, μετά με ξένισε, τώρα έχει αρχίσει να με φοβίζει. Χριστιανοαναθρεμμένα παιδάκια σε καλούν να μπεις στις εκκλησίες, τραγουδούν παντού αλληλούια και ύμνους με κιθάρες σαν σε κάποιο επεισόδιο στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, πηγαίνουν σωρηδόν σε events μαζικών εξομολογήσεων, παρακλήσεων και λοιπών λειτουργιών, αυτοαποκαλούνται προσκυνητές, κοιμούνται σε στρατιωτικά αντίσκηνα σε αεροδρόμια και συν τοις άλλοις, απολαμβάνουν εκπτώσεις σε φαγητό, μετακινήσεις κτλ σε ένα κράτος διόλου θεοκρατικό σε καιρούς κρίσης. Αποκορύφωμα όλων μάλλον τα κινητά εξομολογητήρια στο κεντρικότερο πάρκο της πόλης, εξού και η φωτογραφία.

Από την άλλη πλευρά, μία προοδευτική Ισπανία προσπαθεί να συνεφέρει τον κόσμο και ίσως να τον σκανδαλίσει. Από αντίστοιχες διαδηλώσεις κατά του πάπα και της σχιζοφρένειας γύρω από αυτόν μέχρι «βυζάκια-έξω-λοιπόν στα ξωκλήσια» και προτάσεις μετατροπής των εξομολογητηρίων σε glory holes, αιχμές στην ανδροκρατούμενη και ομόφοβη στάση της εκκλησίας.

Ποτέ δεν περίμενα ότι ένας άδειος Αύγουστος στη Madrid θα έδινε αφορμή για τόσα σχόλια, κίνηση και απασχόληση. Για του λόγου το αληθές, η Madrid μετατράπηκε αυτές τις μέρες σε νούμερο ένα προορισμό της Ισπανίας, αφήνοντας πίσω παραδοσιακές παραθαλάσσιες δυνάμεις (βλέπε Barcelona, Valencia, Málaga κτλ).

Μήπως να "έδινα" το σπίτι μου για ένα πσκ να βγάλω και το νοίκι του μήνα; Με χριστιανικό ήθος πάντα...

Xoris 3G

2011-08-10T11:43:00.000+02:00

...xoris ellinikous xaraktires, oute dynatotita upload, mono krystallina nera, ena istioforo, koumara kai sxoina, votsalo mplegmeno me ammo,kai isixia, polli isixia, oute to kyma den skaei...Epifylassomai gia foto sto epomeno post. Kalo kalokairi

Cuando huele a monte...

2011-07-13T12:13:00.000+02:00

Νωρίς, το ξυπνητήρι έγραφε 7:16 πμ και με βρήκα ζαρωμένο και διπλωμένο με το μοναδικό σεντόνι του κρεβατιού, άχρηστο τον τελευταίο μήνα. Σε αυτά τα «υψίπεδα» ο ήλιος καίει, η θερμοκρασία τα απογεύματα δεν πέφτει από τους τριανταπέντε και η υγρασία σε πνίγει σχεδόν όλο το καλοκαίρι, αν και χωρίς βροχή, ούτε μια σταγόνα. Το έχω συνηθίσει. Καθώς και να κοιμάμαι αργά, πλατύς και γυμνός. Περίπου τρεις μήνες.

7.18 πμ έβγαλα το κεφάλι έξω από το παράθυρο, συνέχιζα ζαρωμένος. Και όρμησε φρέσκος αέρας και δροσερός. Μια-δυο φορές συμβαίνει μέσα στο καλοκαίρι, το υψόμετρο σκέφτομαι. Και αμέσως μου μύρισε βουνό. Και κρύα τρεχούμενα νέρα. Και ρετσίνι. Και τις λίγες φορές που ξυπνάω έτσι μες στο κατακαλόκαιρο, πάντα έρχεται η ίδια εικόνα στο μυαλό μου.

Εκεί, μέσα σε ένα ξύλινο σπίτι που τα πάντα έτριζαν, κάτω από κουβέρτες και με το παντζούρι ανοιχτό, να ακούγονται τα νερά των τεσσάρων γραμμάτων όλο το βράδυ, το πρωί ήθελα μόνο ζεστό καφέ και μια βόλτα μέχρι την πλατειούλα. Ταξίδι ολόκληρο που μύριζε απλά καλοκαίρι στο βουνό. Και μυρίζει από τότε ενίοτε και η Μαδρίτη, όπως σήμερα. Μέχρι τις 7.23 πμ. Αν και έχουν περάσει χρόνια.

Formentera

2011-07-07T12:52:00.000+02:00

Κάπου χαμένη στη Μεσόγειο, όχι πολύ μακριά από την Ibiza, βρίσκεται άλλο ένα καταλανόφωνο νησί (σε διάλεκτο ibicenco για την ακρίβεια), η Formentera.Το μικρότερο από τα τέσσερα των Βαλεαρίδων και χωρίς αεροδρόμιο, είναι μάλλον ήσυχο, όχι όμως έρημο, και αν δεν ήταν η Lucía με το σεξ της, ίσως να είχε παραμείνει και παρθένο. Αξίζει τον κόπο, παρ' όλη την αντικρουόμενη διάθεσή του, ασυνήθιστη σε ελληνικά νησιά με ταμπέλες.

Καραϊβικές παραλίες και ιστιοπλοϊκά σε κάθε γωνιά της, ιταλοί γκλαμουράτοι ως άλλοι γιαπωνέζοι να ξεφυτρώνουν από παντού, beach bars σαν στις ακτές τις Αττικής με σαλάτες πορτοκάλι και κουκουνάρι τίγκα στο μπαλσάμικο που κατεβάζουν ρολά μόλις δύσει ο ήλιος (η ώρα που αποχωρούν και οι paparazzi), ένα hippie-chic παζάρι με τιμές σαν το χρυσό τετράγωνο του Μιλάνου από νοσταλγικούς οιονεί-ρασταφάρι γερμανούς designers, και μέσα σε όλα αυτά, μονοπάτια μέσα από πευκώνες πάνω σε αμμόλοφους που καταλήγουν σε απόκρημνα βράχια γεμάτα με πρασινομπλέ σαύρες –σήμα κατατεθέν του νησιού- και δύο φάροι στις δυο του άκρες να συγκεντρώνουν πλήθη κόσμου σε ρομαντική διάθεση ή ακόμη και fiesta. Και μόλις πέφτει το σκοτάδι, αρχίζει η ησυχία και ίσα που βλέπεις αν δεν υπάρχει φεγγάρι.

Το νησί γυρίζεται σχετικά εύκολα με ποδήλατο, ωστόσο είναι αλήθεια οτι κυριαρχεί το σκουτεράκι. Έχει αρκετά μυστικά σημεία που για να τα ανακαλύψεις είτε πρέπει να στα εκμυστηρευτεί κάποιος ντόπιος, είτε να ακολουθήσεις το ενστικτό σου (το δικό μου πάντως απέτυχε παταγωδώς). Και για τους fans της πεζοπορίας, σχεδόν σε όλη την περίμετρο του νησιού, υπάρχει μονοπάτι σε απόσταση αναπνοής από τη θάλασσα: φορέστε καπέλο, τη φωτογραφική μηχανή και ψάξτε το επόμενο chiringuito για ένα δροσερό mojito.

ΥΓ. Λυπάμαι για το απαίσιο ύφος γραφής, μου θυμίζω ταξιδιωτική στήλη σε περιοδικό κομμωτηρίου. Βγήκε βαριεστημένα αλλά αυθόρμητα. Βάζω ένα τραγούδι ως soundtrack σε αυτή την εκδρομή, μήπως και σώσω κάπως το post.

Contradicción

2011-06-13T16:24:00.000+02:00

Αρχικά νόμιζα πως ήταν εντύπωσή μου. Με τα χρόνια πιστεύω κάθε φορά περισσότερο στη θεωρία ότι αυτή η χώρα κινείται μεταξύ δύο ακραίων σημείων αρκετά αντικροούμενων, διπολική ζωή ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους, και μάλιστα στα άκρα του, με μικρές μειοψηφίες προς το κέντρο: του φρανκισμού και της ιδεολογίας του από τη μία και του ξεσπάσματος της μπόρας με ανατρεπτικές ιδέες από την άλλη. Παραθέτω δύο video, εκατέρωθεν, για το πώς γιορτάζονται τον Ιούνιο δύο μεγάλης αποδοχής events. Σε κάθε περίπτωση, ο κόσμος φαίνεται να τα δίνει όλα. Τα σχόλια δικά σας.

Garganta del Cofio

2011-05-31T18:28:00.000+02:00

Όταν βρίσκεσαι πολλές μέρες κλεισμένος μέσα σε τοίχους, ανάμεσα σε πολυκατοικίες, πίσω από εξατμίσεις και πάνω από κεραίες και δορυφορικά πιάτα, ακόμη και αν η πόλη έχει ντυθεί καλοκαιρινά, εσύ επιμένεις να κάνεις ένα άνοιγμα πιο μακρινό, κοντά στο υγρό στοιχείο, μάλλον εκεί που γεννιέται και αναβλύζει κρυστάλλινο.

Σε μία γωνιά της επαρχίας της Madrid που δεν φτάνουν τα jeep της γειτονιάς της Salamanca και οι γόβες δεν αφήνουν σημάδια στο πετρώδες έδαφος, ξεκινάει ένας παραπόταμος του Τάγου, μέσα σε ένα ανέγγιχτο πευκόδασος που διακόπτεται από μικρά λιβάδια στις όχθες του και ενίοτε βατσούνια και σμέουρα. Δεν υπάρχει κανείς τριγύρω, τα νερά είναι φουσκωμένα, το χώμα νωπό, και απλά περπατάς ή σκαρφαλώνεις, ή μπουσουλάς, ανάλογα τις απαιτήσεις. Απαιτητικό φαράγγι, δεν με παραξενεύει που έχει χαρακτηριστεί το πιο άγριο της Madrid, φυσάει κιόλας κι ίσως ρίξει και καμιά ψιχάλα.

Περιμένεις το τρένο της επιστροφής, οι ράγες μπλέκονται τα πόδια σου, σιδερένια, ο ήχος των τροχών με το βιολί των Hauschka και αποκοιμιέσαι στο τζάμι. Μέχρι να πατήσεις ξανά τις πλάκες του πεζοδρομίου και κρυφτεί ο ήλιος πίσω από κάποιο ρετιρέ.

Πανηγύρι στην Πουέρτα Ντελ Σολ

2011-05-25T10:49:00.000+02:00

Ένα blog που μάλλον έπρεπε να είναι από τα πρώτα στην ενημέρωση σχετικά με τις εξελίξεις στο κέντρο της Μαδρίτης, έμεινε αδιάφορο γιατί απλά δε βρήκε το λόγο και την αιτία να το κάνει. Επειδή όμως ζητήθηκε και συζητήθηκε, ορίστε μία μικρή περιγραφή και κριτική εκ των έσω.

Μία εβδομάδα προ των περιφερειακών εκλογών, με αφορμή μία πορεία διαμαρτυρίας και με μέσο κάποια κοινωνικά δίκτυα, οργανώνεται το περίφημο κίνημα 15-Μ. Με την ανοχή της αστυνομίας και μάλλον με μία αυθόρμητη αντίδραση, στήνει αντίσκηνα στην Puerta de Sol, βάζει μικροφωνικές εγκαταστάσεις, τέντες και τεντόπανα για να φαίνονται πιο οργανωμένοι, ρίχνει κι ένα πάγκο με συλλογική κουζίνα ενώ παίζει και pasodoble live για να κρατήσει το ενδιαφέρον των πιο ηλικιωμένων ειδικά την ώρα του δείπνου.

Εκτός από τους ομολογουμένως αρκετούς νέους ανέργους αυτής της χώρας, συγκεντρώνονταν μέρα με τη μέρα ένα πλήθος ετερόκλιτο: συνταξιούχοι (όπως ακριβώς συγκεντρώνονται όταν ρίχνουν θεμέλια σε κάποια πολυκατοικία και κοιτάνε πίσω από τα παραπετάσματα), πιτσιρίκια (που έσπασαν σιγά σιγά όταν διαπίστωσαν ότι δεν πρόκειται για botellón και δεν χαρίζουν μπάφο), γραβατωμένοι και τακουνάτες πριν ξεχυθούν για το mojito στα γύρω στενά (γιατί πλέον είναι cool να βάλεις και κάποια foto από το πανηγυράκι στο fb), ακόμη και (μεγαλο)δημοσιοϋπάλληλοι που σπαταλούν χρήμα του υπουργείου για το κωλόχαρτου του μπάνιου τους (γιατί «δόξα τω Θεώ αυτοί έχουν δουλειά αλλά θέλουν το ίδιο για όλο τον κόσμο», sic)...

Τα αιτήματα όλων αυτών; Άργησαν να προσδιοριστούν αλλά συνοψίζοντας θα λέγαμε ότι πρόκειται για το μακρύ και το κοντό του καθενός μας. Από γενικές αναφορές στο κακό σύστημα και το κατεστημένο με πιο δημοκρατικά μέτρα μέχρι πιο πολλές κοινωνικές παροχές, πάρα πολλές προσλήψεις σε νοσοκομεία, σχολεία κτλ (που θα πληρώνονται από το μάννα που σε αυτούς τους αγνούς ανθρώπους θα πέφτει σε ευρώ), ακόμη και «δημόσια χρηματοδότηση της έρευνας για να εγγυάται έτσι η ανεξαρτησία της»! Αποτέλεσμα αυτού του κινήματος; Περισσότεροι από ένα στους δύο madrileños ψήφισαν δεξιά για το μέλλον του. Σπάσαν τα κοντέρ, πάνω από 50% η δική μας δημαγωγός. Και ο δήμαρχος. 70% ο νεοφιλελευθερισμός της ίδιας δημοτικής αρχής των προαστίων που επανέφερε το λήμμα "σκάνδαλο" στην πολιτική επικαιρότητα. Είναι φανερή η αγανάκτηση τους, όντως.

Αγανάκτησα κι εγώ...

Και το πανηγυράκι λέει συνεχίζεται στη Σολ, μέχρι να ξεβάψει σε καμιά βδομάδα. Αλλά η Esperanza θα συνεχίσει το δικό της τουλάχιστον για άλλα τέσσερα χρόνια. Και ο Gallardón.

¿Procrastinación o Ficción?

2011-05-18T18:24:00.000+02:00

Δεν ξέρω πόσα λέπτα πέρασαν χαζεύοντας αυτό το μινιμαλιστικό, σχεδόν παιδικό, προσωπάκι της LG στο κέντρο, κάτω στην οθόνη. Και μετά πέρασα από τρεις φορές ανάγνωση όλα τα αδιάφορα post-it που κρέμονται αριστερά και δεξιά της, σίγουρα εγώ τα έχω κολλήσει σε ανύποπτες στιγμές, τα γράμματά μου είναι αυτά, τότε μάλλον θα μου φαίνονταν χρήσιμα, τώρα μερικά έχουν περισσότερη σκόνη και από ένα άχρηστο έπιπλο και οι άκρες τους γυρίζουν σαν παλιό τετράδιο.

Σε ένα από αυτά -το πιο πρόσφατο μάλλον γιατί έχει ζωηρό κίτρινο χρώμα και στέκεται σχεδόν ίσιο- φιγουράρει ο κωδικός πρόσβασης στη νέα βάση δεδομένων, εκείνη που ανοίγω κάθε πρωί, πριν ακόμη πιω καφέ, και κλείνω μόλις σηκωθώ από αυτήν την καρέκλα. Κι αυτά δεν είναι τα δικά μου γράμματα, κάποιος προϊστάμενος μου το πέρασε, εν είδει ηλεκτρονικής κάρτας. Θα είναι ο ίδιος που το πέρασε σε όλους και που τσεκάρει την ατζέντα, το γραπτό, το προφορικό, φαντάζομαι ότι ξέρει ακόμη και την ώρα που θα πάω προς νερού μου. Και σίγουρα τώρα θα ακούει αυτό το τραγούδι που παίζει στο youtube.

Ευτυχώς όμως δεν του έχω δώσει τον κωδικό πρόσβασης του μυαλού μου και δε μπορεί να ξέρει που ταξιδεύει εκείνο. Και πόσο μακρύα έχει φτάσει. I ‘m fiction. Πάω στοίχημα ότι πολύ θα ΄θελε να το ήξερε. Και να τρυπώσει μέσα. Αλλά νομίζω πως δε θα του κάνω ποτέ αυτή τη χάρη.

Elecciones

2011-05-10T10:52:00.000+02:00

Η Madrid έχει μπει σε έντονο προεκλογικό κλοιό, επισήμως μόνο τις τελευταίες 15 μέρες που περιλαμβάνει πράσινα και μπλε σημαιάκια, φωτογραφίες και πόζες σε λεωφόρους και λεωφορεία κτλ. Γιατί αυτές οι εκλογές έχουν που συζητιούνται σε εφημερίδες και μπλογκς εδώ και ένα χρόνο. Υπερβολικό, όντως, κυρίως για όλους όσους ρωτούσα που κανείς τους δεν ήξερε ούτε πότε είναι αυτές οι εκλογές, ωστόσο όλοι γνωρίζαμε τις παρασκηνιακές κινήσεις των δύο μεγάλων, σε ησυχία δε μας αφήσαμε, και κυρίως εκείνης, της Espe -εν δυνάμει μέλλουσα πρωθυπουργός-, που μέχρι και το στήθος της αφαίρεσε και στιγμή δεν έμεινε χωρίς μίντια η χώρα, να μάθει για την εγχείριση. Δικαιολογείται εν μέρει, ομοσπονδιακό κράτος τείνουμε να κάνουμε, η σημαντικότερη αυτονομία της χώρας ψηφίζει...

Τόση φασαρία και χαμός, είχα αποφασίσει να τους τιμήσω με την ψήφο μου αλλά χάθηκα στα γραφειοκρατικά. Και επειδή εδώ και χρόνια η τηλεόρασή μου παραμένει κλειστή, έπεσα θύμα ενός έξυπνου marketing: αφισάκι σε διάφορα σημεία της πόλης με νέα αγόρια και κορίτσια σε νεοβαμπιρίστικες σέξυ φωτογραφίες που σε καλούν να «ψηφίσεις έναν λυκάνθρωπο, ένα βαμπίρ, ένα φάντασμα», δηλαδή τους casi humanos (σχεδόν άνθρωποι) γιατί θα το «παλέψουν με νύχια και με δόντια», γιατί ο τόπος «χρειάζεται φρέσκο αίμα» και επειδή «προτέρημά τους είναι η διαφάνεια». Το βρήκα πολύ ταιριαστό με το κλίμα της εποχής, μοδάτο και πιασάρικο, ακόμη και χαβαλετζίδικο, μέχρι και στην ιστοσελίδα μπήκα να δω έστω μία διακήρυξη...Κι εκεί ήταν που διαπίστωσα την μεταφορά της σειράς Being Human στην ισπανικές οθόνες. Με πρώτη προβολή λίγο πριν τις εκλογές. Σίγουρα θα κλέψουν την παράσταση.

Pasodoble y Jotas

2011-05-05T13:56:00.000+02:00

Επιτέλους, τελείωσε και αυτό το ντελίριο με τα κλάσικος, κερδίζοντας τις εντυπώσεις και τις φυλλάδες μάλλον εκτός γηπέδων, χωρίς καμία -με εξαίρεση ένα γκολ ίσως- αξία εντός του αγωνιστικού χώρου. Και καταποντίστηκαν και οι procesiones στον ισπανικό νότο, μετά από κύματα κακοκαιρίας που δεν επέτρεψαν τις σταυροφορούσες να ντύσουν και να στολίσουν την κάθε Παρθένο με περούκες και φο, ούτε τους κουκουλοφόρους να περιφέρουν σταυρούς και σταυρωμένους.

Μας απέμειναν μόνο οι γιορτές της πόλης, δύο Μαΐου, στο κέντρο της Madrid: η αντίσταση κατά των στρατευμάτων του Ναπολέοντα αναβίωσε στα στενά, με ανθρώπους όλων των ηλικιών, με χρωματιστά ναπολεόντια κουστούμια, ακόμη και με άλογα για να κλείσει με pasodoble* και jotas*, ακόμη και με ερασιτεχνικά góspel.

‘Οχι, οι φίλοι της Έφης Δώδη προτίμησαν να κατέβουν αυτό το πσκ στη Feria de Abril (παρόλο που φέτος γίνεται μες στο Μάη), στη Sevilla, σε μία φαντασμαγορική εκδήλωση του κιτς, με πολύ βυζί μέχρι το λαιμό και φραμπαλάδες, με κουστούμια δύο νούμερο μικρότερα και περίσσευμα μαγκιάς, με μπόλικο rebujito και κιθαριστικές εκρήξεις sevillanas* μέχρι pachanga και merengue.

* Τα pasodoble και οι jotas είναι παραδοσιακοί χοροί της ευρύτερης Καστίλλης, οι πρώτοι συνδεδεμένοι στενά με τις ταυρομαχίες και οι δεύτεροι κυρίως με την Aragón και γενικά τις βόρειες και ανατολικές επαρχίες της χώρας, γειτονικές της Γαλλίας και ίσως γι αυτό πρόκειται για ήχους πιο ραφιναρισμένους. Αντίθετα, στις τοπικές γιορτές της Ανδαλουσίας ακούγονται περισσότερο οι sevillanas και οι rumbas gitanas, με περισσότερο νεύρο και δακρύβρεχτο στίχο, υπερβολές και τουριστικό ενδιαφέρον. Αν και όλα τους ακούγονται πολύ "ισπανικά", πρόκειται για την ίδια διαφορά που έχει το κλαρίνο της Θήβας με το κλαρίνο του Ζαγορίου. Απλά θέλει το χρόνο της για να της βιώσεις.

Ελ Κλάσικο

2011-04-20T12:23:00.000+02:00

Μετά τη siesta και την paella, ήρθε και άλλη μία ισπανική λέξη να εμπλουτίσει τον λεξιλογικό πλούτο των απανταχού ελλήνων: el clásico, σε προπαραλήγουσα έκδοση αλλά ευκόλως κατανοητή. Πανάκεια πλέον μεταξύ των λαμπρών δημοσιογράφων σε εφημερίδες, φυλλάδες και φθηνά περιοδικά, «ψωμοτύρι» στο στόμα του κάθε ποδοσφαιρόφιλου blogger και φίλαθλων γκρουπ σε fb και fοrum.

Έπρεπε να ακολουθήσουν τέσσερα ματσάκια στη σειρά για να ανακαλύψουμε τον μέχρι πρότινος καθόλου πιασάρικο τίτλο. Και να εξισώσουμε τους αγώνες του CL με τον τελικό ισπανικού κυπέλλου (που μέχρι πριν δύο χρόνια δεν το έβαζαν ούτε στις τηλεοράσεις στα προπατζίδικα) για να δώσουμε μία άλλη χροιά, πολιτική, οικονομική και κυρίως ιστορική.

Το περασμένο Σάββατο είχαν γεμίσει τα bar και το μετρό ασφυκτικά, το φθηνότερο εισιτήριο στο πέταλο άρχιζε από τα €500, προτιμήσαμε τις πίτσες και τον καναπέ. Το τζέρτζελο είναι σχετικό, μια πόλη που παρακολουθεί έναν αγώνα επειδή τον κάνουν όλοι, αφού υπάρχει αλκοόλ και ποτό, τα υπόλοιπα είναι αδιάφορα, ξανθιές που έχουν μάθει τι σημαίνει offside και πλέον έχουν γνώμη για την τακτική επίθεσης (έλεος!) και εν τέλει, ένα τετραήμερο μας περιμένει μπροστά μας, ευκαιρία να αρχίσουμε από νωρίς το μεθύσι και το γλέντι.

Αν είναι να αφήσετε τη γκόμενα σπίτι, τότε προτείνω ασυζητιτί το derbi madrileño (Atleti-Madrid) περισσότερο νεύρο, φασαρία και κλίκες, θέαμα και γοήτρο. Τώρα, αν είναι να βάφετε και τα νύχια σας ταυτόχρονα, δείτε κάποιο από τα τέσσερα, αλλά προσοχή στους έντονους ψευτοκαβγάδες γιατί μπορεί να σας σκιστεί το καλτσόν. Και για πιο hardcore καταστάσεις, αυτές τις μέρες έχουμε procesiones: είναι για σκληρά νεύρα, και οι ξανθιές είναι πιο υπάκουες από ποτέ. Και δεν κάνω πλάκα...

Experimentaclub και παρενέργειες

2011-04-11T18:00:00.000+02:00

‘Επειτα από ένα αρκετά πειραματικό φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής σε έναν από τους πιο πρωτοποριακούς χώρους της Madrid και μαζί με μία συναυλία αρκετά ξεσηκωτική και δυναμική με ήχους πιο σκοτεινούς και techno, άρχισα να «ξεφυλλίζω» στο net κάποια από τα πιο ενδιαφέροντα φεστιβάλ της χώρας, αρχής γενομένης από τα πιο πρόσφατα. Όχι ότι συνηθίζω να πηγαίνω, αλλά τα δεύτερα ονόματα τις περισσότερες φορές μου τραβάνε την προσοχή: βρίσκονται εκεί όχι για να γεμίσουν το πρόγραμμα αλλά μάλλον γιατί χρειάζονται πιο απαιτητικά αυτιά. Παραθέτω link για όσους ενδιαφέρονται, χρόνος υπάρχει ακόμη για να οργανωθείτε.

Sos 4.8 (Murcia):
Είναι εκείνο το σαββατοκύριακο που η πρωτεύουσα αδειάζει από modernos. Εμφανίζεται τόσο ο Tiga όσο και η Patty Smith ενώ δε λείπουν και αρκετές εγχώριες παραγωγές, όλα πλαισιωμένα από σύγχρονες μορφές τέχνης και σεμινάρια. Το συγκεκριμένο φεστιβάλ έδωσε μία πολιτιστική ώθηση στην -κατα τα άλλα αδιάφορη- Murcia και της προσέδωσε έναν μάλλον υπερεκτιμημένο ποπ αέρα, ωστόσο αγαπήθηκε όσο κανένα μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα.

Primavera Sound (Barcelona):
Μάλλον μετά από μία συγκεκαλυμμένη επιθυμία του ακροαστικού κοινού για ένα φεστιβάλ που δε θα μπλέκει τα αβγά με τα πασχάλια (βλέπε ισπανόφωνη ή μη σκηνή), χωρίς βέβαια να μην επικριθεί για αυτό, το Primavera Sound προτείνει ανεξάρτητους ήχους και μουσικές από την Ιαπωνία μέχρι τη Βραζιλία και από την Πολωνία μέχρι την Αργεντινή. Με πολλά τρανταχτά ονόματα, μερικά ακόμη άνοστα, μάλλον θα στεκόμουν στους Salem, Sufjan Stevens και τους δικούς μας Berlinetta.

Sonar (Barcelona, A Coruña):
Με ήχους υψηλών προδιαγραφών, αρκετά ηλεκτρονικό και μερικές φορές πειραματικό, έρχεται να παρουσιάσει εδραιωμένες αξίες ή νέες ελπίδες. Με μία ταυτόχρονη διπλή έκδοση σε Barcelona (σε ένα εκπληκτικό χώρο στο κέντρο της πόλης) και A Coruña, χωρίζεται σε day ή night ανάλογα με την ένταση. Ξεχωρίζει η συναυλία κλείσιμο με Alvaro Noto + Ryuicihi Sakamoto και για την ήρεμη δύναμη τους οι Four Tet, Hauschka και Toro y Moi. Φαντάζει ως το ιδανικότερα συνδυασμένο ενώ εκεί στα μέση Ιουνίου μοιάζει ακόμη πιο θελκτικό με μία πτήση κατευθείαν για Ibiza.

Dcode (Madrid):
Αν και δεν νομίζω ότι μπορεί να συμπεριληφθεί στα πιο ενδιαφέροντα, ωστόσο είναι ίσως η μοναδική πρόταση της Madrid. Στο πανεπιστημιακό πάρκο, προσπαθεί να μπλέξει την πιασάρικη ηλεκτρονική μόδα με ντόπια γκρουπάκια (με πολλούς φίλους στο fb). Ίσως στο μέλλον να έχει να μας επιδείξει κάτι καλύτερο. Αναμένουμε.

ΥΓ. Ψάχνοντας να δω τί έχει να μας προσφέρει φέτος το Synch της Αθήνας, διαπίστωσα ότι δεν υπάρχει κάτι ακόμη. Αν και μου φάνηκε κάπως ανοργάνωτο από πλευρά τους, εν τέλει με έπεισε μία άλλη συγκυρία να περιμένω, «θα είναι για να ψαχτεί καλύτερα», σκέφτηκα. Η άλλη συγκυρία δεν ήταν άλλη από ένα αφισάκι που με άφησε άφωνο: μα καλά, Ψαρογιώργης και Πολυφωνικά στο Rockwave;;; Μήπως είδα κανα πρωταπριλιάτικο site; Ή απλά μας παραθέλουν ροκ;

Vintage

2011-04-06T12:18:00.000+02:00

‘Εχει περάσει προ πολλού εκείνη η εποχή της movida αλλά τα χνάρια της είναι παντού. Και μάλιστα με αρκετούς πιστούς, όχι κατ’ ανάγκη φανατικούς, το vintage είναι ξανά εδώ, οπότε νιώθουν και πιο μοντέρνοι* από ποτέ.

Γυναίκες με πολύ στενό τζιν παντελόνι μέχρι λίγο κάτω από το πεσμένο βυζί, μοκασίνια γυναικεία (οπότε εξυπακούεται δύο νούμερα μικρότερα) σε ανδρικά πόδια, κοριτσάκια με τρύπιες διαφάνειες που αφήνουν να διαφαίνεται το δαντελένιο (χιλιοφορεμένο από τόσες άλλες) σουτιέν και την χτυπημένη στο δέρμα πολύχρωμη πεταλουδίτσα, κουπ αλά καμπαμαρού συνδυασμένο με διακριτικό μολύβι και ρουζ σε άτριχα ακόμη μάγουλα, και να ρέει η χημεία και να αναμειγνύεται με ποτά, νερά, ιδρώτα και άλλα υγρά, να παίζει η ίδια μουσική είκοσι και κάτι χρόνια, μέχρι την ανατολή του ήλιου που τα γεμίζει όλα με φως.

«Της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελά», έλεγε η γιαγιά μου, τώρα σταμάτησε κι αυτή να το λέει, θα βαρέθηκε ή δεν πάει τόσο συχνά στην εκκλησία. Γιατί τώρα την καταλαβαίνω, θα μπορούσε να είναι μία από εκείνες την Κυριακή το πρωί, σχεδόν χάραμα, κι εγώ μαζί τους (στο πρωινό ξύπνημα, όχι για την κυριακάτικη λειτουργία), οι μόνοι με ξεκάθαρο μυαλό εκείνες τις ώρες ανάμεσα σε ζόμπι, μπιρμπιλομάτικα και ανάλαφρα, ενίοτε στέκονταν πιο ψηλά κι από τον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας.

Προτίμησα να σταματήσω αυτή την ηχητική εισβολή από τα ισπανικά Ζουζούνια, και να βάλω κάτι άλλο να παίζει ο ντιτζέι του μυαλού μου. Αν δεν είστε κι εσείς τόσο vintage (ή δεν έχετε πρόβλημα να σας βγάλουν την ετικέτα του vintage), σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Και θα είμαι εκεί το Σάββατο το βράδυ, μάλλον μαζί με την ξενέρωτη παρωχημένη "νεολαία" της Madrid.

*Οι hipsters και οι vintage στα ισπανικά ονομάζονται modernos. Συνήθως έχουν κάνει ολιγόμηνη μαθητεία σε East London, Alphabet City, Kreuzberg συναναστρεφόμενοι μεταξύ τους και έρχονται ξανά πίσω στην πρωτεύουσα να το λανσάρουν. Και πάλι μεταξύ τους...

Retroceder

2011-03-29T11:14:00.001+02:00

Οι μέρες μεγαλώνουν και μαζί τους κι εμείς. Μία ώρα προστίθεται, ένας χρόνος περνάει από μπροστά μας, κι όμως εμείς νιώθουμε να μεγαλώνουμε και να γυρίζουμε ξανά πίσω. Ή έστω στους τόπους εκείνους, νοερούς ή αλλοτινούς, που διασχίζαμε χρόνια πριν.

Θυμήθηκα εκείνα τα βοηθητικά ροδάκια του ποδηλάτου που με βοηθούσαν να σταθώ, να βρω την ισορροπία, την χοντρή μάλλινη ζακέτα μου, η γιαγιά μού την είχε πλέξει, έδενε και με τα χρώματα στα πασουμάκια, τις ατέλειωτες ώρες βροχής που περίμενα για να βγω μετά να παίξω με τις λάσπες, να λερωθώ, να υψώσω τείχη και να φτιάξω κανάλια.

Για να βρεθώ σήμερα στο κέντρο μιας μεγαλούπολης που η κάθε σταγόνα που με βρέχει με ενοχλεί, που ο υπολογιστής μου χρονομετράει κάθε λεπτό που περνάω μαζί του, που οι μόνες φωνές που ακούγονται είναι από την τηλεόραση των αποκάτω, που δεν υπάρχουν ροδάκια για να ισορροπήσω.

Θέλω πίσω εκείνον τον χοντρό πλαστικομούρη, φαλακρός, μόνο με μία τούφα λιγδερά πορτοκαλί μαλλιά, και αποκρουστικός, το κορμί του όλο μία κόκκινη φόρμα εργασίας γεμάτο ψιλή άμμο και μετά ο λαιμός, στο ίδιο μέγεθος με τα χεροπόδαρα. Θα τον βάλω να καθήσει απέναντί μου και να τα λέμε ή έστω να του λέω...

Calçotada

2011-03-18T11:56:00.000+01:00

Αυτές τις μέρες είναι η εποχή που τα calçots έχουν την τιμητική τους. Αν και αποκλειστικό προνόμιο της Catalunya, είχαμε την τύχη να τα γευτούμε και στην πρωτεύουσα, παρόλο που πρόκειται για ένα έθιμο άγνωστο στην Castilla.

Πρόκειται για ένα είδος γλυκού φρέσκου κρεμμυδιού που θυμίζει πράσο, ψήνεται ή καίγεται στη φωτιά και μόλις μαυρίσει, το ξεφλουδίζεις σαν να πρόκειται για μπανάνα και αφού το βουτήξεις σε μπόλικη σάλτσα salvitxada, αρχίζεις να το «ρουφάς» σαν κεφάλι γαρίδας. Ακολουθεί απαραιτήτως κρεατικό στα κάρβουνα ενώ η όλη διαδικασία συνίσταται σε ένα ιδιότυπο πανηγυράκι, όπως οποιοδήποτε bbq, στην πιο χορτοφαγική εκδοχή του βέβαια και με μία δόση καταλανικής περηφάνιας.

Εκεί κάπου, ανάμεσα σε τσίκνα, κόκκινο κρασί και καπνό, ήρθαν να πέσουν και οι τίτλοι για τους frikis του Μεξικού, με κάμποση δόση χιούμορ και αλεγρίας, για να μου μείνει αποτυπωμένο μέχρι και σήμερα το πρωί στο μυαλό. Σας τους προσφέρω τουλάχιστον ως μήνυμα θετικής ενέργειας, που θα έλεγε και ο Τσαλίκης.

Fugaz...

2011-03-15T10:52:00.000+01:00

Εκρήξεις σε αντιδραστήρες, ένα, δύο, τρία, και συντρίμμια. Και σβησμένες ανάσες. Και δεν είναι για τη συμπάθεια, ούτε για την οργή. Μάλλον για το εφήμερο πρόκειται. Όπως οι σταγόνες της νεροποντής που έπεσαν χθες βράδυ για να καταλήξουν στις κάνουλες της στέγης και από εκεί να σκορπίσουν στο δρόμο. Όπως τα λουλούδια της γλάστρας μου που άρχισε να ανθίζει. Το ίδιο με το σαββατοβραδινό κρεβάτι, ακόμη ξέστρωτο.

Χαμένος ο καθένας μας σε δικά του τσουνάμι, εγκλωβισμένος άλλος σε ταράτσες και άλλος σε υπόγεια. Υπόκωφες κραυγές που μετατρέπονται σε παιδικό γέλιο και έπειτα σε τραγουδάκι, ένα τσίγκινο αυτοκινητάκι που κινείται μπρος πίσω στην κουπαστή του παράθυρου, και ταυτόχρονα της εξόδου κινδύνου, του τρένου. Συνεχώς κοιτάζω τα τοπία έξω, πλημμυρισμένα, μέχρι εκείνο το σκουλήκι να φτάσει στον προορισμό του.

Θα περιμένω να βγει κάποιο videoclip, να ανέβει κάποια θεατρική παράσταση, στην χειρότερη να οργανωθεί μία σχετική ομαδική έκθεση έργων τέχνης. Και να ξαναβρεθούμε όλοι εκεί χασκογελώντας εν μέσω σαμπάνιας και αλμυρού μπισκότου.

Microteatro Por Dinero

2011-03-03T12:56:00.000+01:00

Ζώντας μέσα σε ένα παράλογο κλιματολογικό φαινόμενο, που τη μία μέρα μας αναγκάζει να βγάλουμε τα καλοκαιρινά απ’ τις ντουλάπες και την άλλη να ντυθούμε με όλο τον εξοπλισμό του σκι, αλλά με τους ίδιους ρυθμούς στην πόλη, θυμήθηκα με αφορμή μία τυχαία συνάντηση με κάτι φίλους το microteatro, όπως ακριβώς το λέει η λέξη, της γειτονιάς μου. Δεν είναι κάτι συνηθισμένο, μάλλον θα είναι και το μοναδικό σε όλη την πρωτεύουσα, αλλά ως πρωτοπόρα η Malasaña (και με επενδυτικούς στόχους πάντα), έχει να επιδείξει ένα project που δείχνει αρκετά ενδιαφέρον.

Πρόκειται για ένα παλιό μπουρδέλο, με έναν ενιαίο ανακαινισμένο χώρο στο ισόγειο, φάτσα γυάλινη στο στενό και διάφανο μπαράκι με μπίρα, κρασί, καμια tapa και ένα αέρα κουλτουριάρικο, στο τοίχο κρέμονται ασπρόμαυρες φωτογραφίες, πίνακες, κολάζ, ανάλογα τον μποέμ τύπο που κάνει την εκθέση. Εκεί κάπου στέκει και μία οθόνη plasma, που κάθε πέντε δέκα λέπτα σε ενημερώνει για την παράσταση που ξεκινάει.

Οι ταυτόχρονες παραστάσεις είναι πέντε, με κοινή θεματολογία που αλλάζουν κάθε μήνα. Γίνονται στον υπόγειο χώρο, όπου και τα δωμάτια της αλλοτινής αγοραίας πράξης, με μηδενική επένδυση. ‘Ενας ή δύο ηθοποιοί σε δεκαπεντάλεπτα μονόπρακτα και βαριά δέκα καρέκλες για τους θεατές, κυριολεκτικά μέσα στη «σκηνή», σχεδόν συνδιαλεγόμενοι μαζί τους. Άλλοτε μια δραματική σκηνή, άλλοτε μια κωμικοτραγική παράσταση, άλλοτε μία ειρωνική παρέμβαση...

Συνίσταται ανεπιφύλακτα. Νιώθεις σαν κάποιος άγνωστος να σε πλησιάζει ξαφνικά και να σου διηγείται το προσωπικό του δράμα, ένα ανέκδοτο ή το μελλοντικό του εκδοτικό επίτευγμα. Και για όσους δεν έχουν άνεση με την ισπανική, συνίσταται εξίσου. Εξάλλου (σχεδόν) πάντα υπάρχει κάποια από τις πέντε που σκηνογραφικά έχει να πει πολλά.

Η Μετοχή Μου

2011-02-11T11:16:00.000+01:00

Σήμερα ήρθε εκείνη η μέρα που το νέο λειτουργικό και η βάση δεδομένων επιτέλους ετέθη σε λειτουργία. Μοιράστηκαν οι κωδικοί και δοκιμάσαμε να μπούμε και να πλοηγηθούμε, ύστερα από διάφορες συσκέψεις σχετικά με το συμφέρον της εταιρίας και την παραγωγικότητα, μαθήματα επί μαθημάτων για το πώς δουλεύει και πώς πρέπει να το δουλεύουμε και αφού μας έχουν σκίσει το κεφάλι (για να μην πω τίποτα χειρότερο) για το πόσα έχουν ξοδέψει γι’ αυτήν την αλλαγή και το πόσο πολύ πρέπει να ξεζουμίσουμε αυτή την επένδυση.

Νομίζω ότι μισή ώρα αργότερα, και σχεδόν στο μέσο της ημέρας, όταν πήγα στην κουζίνα για ακόμα ένα καφέ (σήμερα είχε και κρουασανάκια και γυαλάκια και άλλα τέτοια εξαιτίας κάποιων γενεθλίων), η κουζίνα είχε ξεπεράσει τα όριά της, overbooking διαρκείας, και ακατάπαυστες κουβέντες. Και καπνός. Αρχικά νόμισα οτι τα ζαχαρωειδή ήταν μάλλον αξεπέραστα, μέτα διαπίστωσα ότι άλλη είναι η αιτία: κανείς μας δεν είχε την παραμικρή ιδέα τι διάολο κάνουμε μπροστά από μία νέα οθόνη και κόντρα σε κάθε δυσκολία, το καλύτερο είναι να αποσυρθείς. Ο εκμοντερνισμός της ξαφνικά μεγάλης αλλά ακόμη επαρχιακής νοοτροπίας εταιρίας με αντίστοιχο προσωπικό που θέλει να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες απέτυχε παταγωδώς. Η παραγωγικότητα στον αντίστοιχο πίνακα excel σήμερα θα έπιανε πάτο...και από εκεί πρέπει να συνεχίσει την ερχόμενη εβδομάδα μέχρι τουλάχιστον το καλοκαίρι, με μικρά βήματα προόδου.

Όχι, δεν έχω καμία διάθεση να ψάξω τη νέα βάση δεδομένων και να οργανώσω την ατζέντα μου. Προτιμώ να ποστάρω και να συνεχίσω να δουλεύω σε ένα word όπως πριν το δύο χιλιάδες. Και τα αποτελέσματα της παραγωγικότητας μου ας φανούν στις τσέπες των επενδυτών μου όταν η μετοχή μου πιάσει limit-up, σίγουρα μετά από τις διακοπές.

Έτοιμη Η Γκαλερί Μας

2011-02-07T13:23:00.000+01:00

Τελείωσε με αρκετή επιτυχία η πρωτοβουλία για μια γειτονιά-αίθουσα τέχνης. Δεν παρεβρέθηκα γιατί έλειπα από την πόλη, το διαπίστωσα ωστόσο χθες το βράδυ που γύριζα και περπατούσα ανάμεσα σε αλογίσια βλέμματα, χρωματιστούς διαδρόμους και τερατοειδή χαριτωμένα τετράποδα. Είχε αλλάξει η κλασική μου διαδρομή.

Σας παραθέτω ένα ρόλο με μία ομορφούλα, μελαχροινή με μεγάλα μάτια, θα μπορούσε να είναι από το νότο, έργο άγγλων γκραφιτάδων, βιαστικών και υπερδραστήριων θα έλεγα, είχαν ξεκινήσει ήδη από την Παρασκευή. Αυτή είναι και η φιγούρα που πλέον θα μου στέλνει καλημέρα ακριβώς απέναντι από την εξώπορτά μου, κάθε πρωί που ξυπνάω πριν ανοίξει το μανάβικο. Τα έργα είναι κάμποσα, θα τα βρείτε όλα εδώ. Και καλή περιήγηση.

Δύο (Ακόμη) Λόγοι Να Ζεις Στην Ισπανία

2011-02-02T11:27:00.000+01:00

Το να περιηγείσαι στο net και να ζεις στην Ισπανία αρκετές φορές σε οδηγεί σε ευχάριστες εκπλήξεις, μάλλον μόλις διαπιστώσεις ότι δε συμβαίνει το ίδιο και στους υπόλοιπους τόπους σου.

Αρχικά ήταν εκείνο το spotify (ισπανιστί με ένα έψιλον από μπροστά) το οποίο μου προσέφερε μία μουσική όαση, μία βάση δεδοδέμων με αμέτρητα τραγούδια από όλο τον πλανήτη, είναι ακριβώς σαν να το γκουγκλάρεις και αμέσως να το ακούς, δημιούργησα προφίλ και λίστες αναπαραγωγής, τώρα μπορώ να παίζω τη μουσική μου οπουδήποτε χωρίς να κουβαλώ φλασάκια και σιντί, έφταξα αγαπημένα και πρωτοεμφανιζόμενα, εκεί πρωτοάκουσα την Etten, εκεί την Jolea, εκεί είδα πως ο νέος δίσκος του Minimal δεν λέει και εκτίμησα εκείνα τα μυστηριώδη γκρουπάκια που εμφανίζονται στις επαρχίες της χώρας. Και ναι, στη δωρεάν έκδοση, πρέπει να ανέχομαι την ίδια διαφήμιση κάθε τρία τραγούδια, σχεδόν απ’ έξω την έχω μάθει, με δυο τάλιρα παραπάνω όμως εξαφανίζεται κάθε ενοχλητικό μήνυμα και επιπλέον μπορώ να «πάρω» τις συλλογές μαζί μου, ακόμη και μέχρι την Ελλάδα...

Κάποτε ήταν εκείνο το google earth που μας έκανε να ανακαλύψουμε ξεχασμένες παραλίες, απαγορευμένους δασόδρομους, ακόμη και κατσικομονοπάτια που οδηγούν σε θέρμες και ξέφωτα. Τώρα εμφανίστηκε ένα καινούριο εργαλείο, το βρίσκω εξαιρετικό και αρκετά εποικοδομητικό, ειδικά στις εργάσιμες ώρες: τα μαγικά ταξίδια τέχνης, σε μουσεία σε κάθε γωνιά. Πλανάμαι σε διαδρόμους, χρώματα και τεχνικές, ζουμάρω σε λεπτομέρειες, πόρτες και διαδρόμους, σαν να ήμουν στους χάρτες του google αλλά εντός των τειχών, βγαίνω από τους αγρούς του Van Gogh για να μπω στις ασπρόμαυρες λάσπες του εμφυλίου και ενώ χαζεύω από ένα παράθυρο τον Τάμεση ξαφνικά πατάω στο νησί του μουσείων εν μέσω Spree. Όπως θα έλεγαν και οι συντοπίτες, una pasada...

ΥΓ. Δεν γνωρίζω αν όλα τα links είναι διαθέσιμα σε όλες τις χώρες, σας τα παραχωρώ όπως εμφανίζονται εδώ μαζί με ένα τραγούδι για την περιήγηση και ελπίζω να μου αντιπροτείνετε εναλλακτικές ή άλλες σελίδες σε περίπτωση που δεν σας φαίνονται χρήσιμα.

Turista

2011-01-31T18:18:00.001+01:00

Πόσες ώρες ακόμη θα καθόμαστε μπροστά σε ένα υπολογιστή ή μια οθόνη για να διαβάζουμε για το τι γίνεται στην Αίγυπτο, στη θάλασσα, στο πετρέλαιο και πόσο έφτασε το brend στην Πατησίων και στα χρηματιστήρια των λαϊκών αγορών, στη γειτονιά και ακόμη και κάτω από το παράθυρο μου, τι κρύβει ο γείτονας μέσα στις γλάστρες του και ίσως τι θα συμβεί με τα τσιμπούρια που κουβαλάει πάνω στο κεφάλι ο σκύλος μου. Εκεί που το μόνο που σου αρκεί είναι να κάνεις ένα πολύ απλό κλικ στο κόκκινο του τηλεκοντρόλ, να πατήσεις ένα x και μετά να ανοίξουν εκείνα τα παράθυρα που ποτέ δεν έχουν γρίλες, παρά μόνο χρώματα, και αναδύουν μουσικές: τουρίστες είμαστε στο μυαλό μας ο καθένας μας...

...και αραιά και πού από το δικό μας σε κάποιο ξένο. Κι εκεί εγκλωβιζόμαστε, κάνοντας βόλτες σε ξένα μυαλά χωρίς να υπολογίσουμε τον ξενοδόχο μέχρι να πιάσουμε ξανά πάτο και να πατήσουμε τα ίδια κουμπιά απ’ την ανάστροφη. Και να χάσουμε και τις μουσικές και τα χρώματα. Υπόσχομαι να μην ξαναμπώ στο μυαλό σου, ούτε για τουρισμό, θα μείνω να το χαζεύω μόνο σε καρτ-ποστάλ. Ευτυχώς που πρόλαβα πριν κατεβάσεις τις μπάρες...

Crisis en Perspectivas

2011-01-25T18:35:00.000+01:00

Καθημερινά, πηγαίνοντας στη δουλειά, περνάω μπροστά από ένα επιπλάδικο. Στο ισόγειο μιας τυπικής πολυκατοικίας, έχει μία μικρή πόρτα στο κέντρο και εκατέρωθεν δύο τεράστιες αδιάφορες βιτρίνες, πάντα θολές από τη σκόνη αλλά από τις οποίες διαφαίνεται όλη η έκταση του καταστήματος χωρίς παραβάν, γωνίες και παράγωνα. Η αισθητική των πωλούμενων αντικειμένων ανατρέχει στα χρόνια του 70, μάλλον επί Φράνκο, χωρίς τίποτα το ρουστίκ, το παλαιϊκό ή έστω από καλό μασίφ ξύλο ή μια κερασιά. Και στο βάθος σε ένα γραφείο στέκεται ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, μισοκρυμμένοι πίσω από χυμένα έπιπλα. Πάντα απορούσα πώς συνεχίζει και επιβιώνει, σε ένα αδιάφορο δρόμο μιας αδιάφορης γειτονιάς.

Δεν έχει πάνω από ένα χρόνο που θυροκόλλησαν τις μόνιμες εκπτώσεις, μετά ήρθαν οι υπερπροσφορές, εν συνεχεία το ενοικιαστήριο, για να καταλήξουν όλα τα χειρόγραφα χαρτόνια μαζί με το πωλητήριο να καλύπτουν τις βιτρίνες. Αν πλησιάσεις, βλέπεις τα έπιπλα σκονισμένα, με το πέρασμα των μηνών λιγοστεύουν, διακρίνω κάποια, μια ομπρελοθήκη του 80 σε σκούρο καφέ, μία κρεμάστρα με τέσσερις γκάντζους (όπως το λένε και στο χωριό μου), δύο κεφαλάρια χωρίς κρεβάτι, δηλαδή δύο ορθογώνιες σανίδες με πόδια, τίποτε το εξεζητημένο, ακουμπισμένες στον τοίχο και ένα έπιπλο για το σταθερό και ενσύρματο τηλέφωνο, μάλλον προορίζεται για κάποιο προχώλ.

Και το ηλικιωμένο ζευγάρι πλέον στέκεται χωριστά πίσω από το γραφειάκι, πότε αυτός και πότε εκείνη, αρχικά με μια εφημερίδα, ένα περιοδικό, πλέον άπραγοι, αμίλητοι, υπομονετικά σκυθρωποί, ζαρωμένοι σε μία πολυθρόνα δερμάτινη με μπράτσα, περιμένοντας να κάνει τη δουλειά της κάποια από τις τόσες ανακοινώσεις στην βιτρίνα, μέχρι να πωληθεί και εκείνη η πολυθρόνα και να μαραθούν όρθιοι, σαν απότιστη γλάστρα στο βάθος του τεράστιου εμβαδού, εκεί που δε φτάνει το φως και το ανθρώπινο μάτι των περαστικών. Αναρωτιέμαι ποια κρίση να φταίει: οικονομική, οικογενειακή, ηλικιακή, ανθρώπινη. Ενδεχομένως και να μην φταίει καμιά, είτε να μην πρόκειται για κρίση, να είναι το φυσιολογικό αποτελέσματα των τόσων τικ-τακ στο πέρασμα του χρόνου, ευτυχισμένοι μέσα σε ένα απατηλό αλλά γεμάτο νόημα κατόρθωμα που σβήνει. Μέχρι να το εξακριβώσω, θα συνεχίσω να περνώ από μπροστά μέχρι ο χρόνος να γκρεμίσει τις ανακοινώσεις.

Galería De Arte Al Aire Libre

2011-01-21T11:04:00.000+01:00

Ήλιο με δόντια τον έλεγαν οι μετεωρολόγοι στα ολιγόλεπτα δελτία καιρού πριν φύγω από τα πάτρια κι έτσι τον νιώθω κι εγώ τα πρωινά που ίσα-ίσα προλαβαίνει να φωτίσει τα ψηλά των πολυκατοικιών της γειτονιάς. Και δημιουργεί ένα περίεργο παιχνίδι σκιών και σκιάσεων, αλλού αναδεικνύει μουτζούρες και αυτοκόλλητα φλάιερ, αλλού στοιβαγμένα ποδήλατα και γλάστρες σε μικροσκοπικά μπαλκόνια, αλλού μετέωρα παπούτσια κι αλλού απλά κιτρινισμένες μπογιές και σκουριασμένες κάνουλες. Και σκέφτομαι το όμορφο της συγκεκριμένης ιδέας:

Μέσα στον απόηχο της movida, έρχεται μία πιο οργανωμένη κίνηση, μια πρωτότυπη πρωτοβουλία. Όχι, δεν πρόκειται για διαδήλωση υπέρ της άμβλωσης, ούτε για δεντροφύτευση σε κάποιο άχτιστο ακόμη οικόπεδο, αλλά για ένα κάλεσμα κυρίως σε επίδοξους ή καταξιωμένους καλλιτέχνες, γκραφιτάδες και γραφίστες και -γιατί όχι;- σε απλούς κατοίκους και παιδιά, να ζωγραφίσουν και να δώσουν χρώμα στα κατεβασμένα (όχι από την κρίση, αλλά λόγω ωραρίου) ρολά. Και είναι να θαυμάζει και να απορεί κανείς πώς ο μανάβης παραχώρησε τον δικό του ρολό...και τα οπτικά, και εν συνεχεία και ο χαμονατζής και ο μπακάλης, και σιγά σιγά σχεδόν όλοι οι έμποροι του δρόμου, ρούχα, bars, φούρνοι, ταχυφαγεία, γκαλερί, φαρμακεία...καθένας προσφέρει τον αστικό καμβά του σε καλλιτέχνες και μη.

Ραντεβού λοιπόν στις έξι του φλεβάρη, για να δημιουργηθεί το πρώτο open air μουσείο αστικής τέχνης. Προλαβαίνετε να δηλώσετε συμμετοχή! Υπάρχουν τουλάχιστον εκατό καμβάδες και ουδείς έλλην συμμετέχων προς το παρόν...Γιατί, αν και δεν είναι λίγα τα δείγματα της street art στην ισπανική πρωτεύουσα, θέλουμε περισσότερο χρώμα...

Tramacastilla

2011-01-13T18:56:00.000+01:00

Θεωρώ πολύ τυχερούς εκείνους που μπορούν να μιλούν τη γλώσσα (ή μάλλον την ντοπολαλιά) αυτού του τόπου σε τέτοιο βαθμό που ο συνομιλητής να μη τους θεωρεί περαστικούς. Κι αυτό γιατί τους ανοίγονται, τους φέρονται σαν από πάντα να έχουν μεγαλώσει εδώ, προσπερνούν τυπικές ερωτοαπαντήσεις και σου ιστορούνε διάφορα ασήμαντα και καθημερινά, και κυρίως αστειεύονται με το ίδιο χιούμορ, χωρίς επεξηγήσεις και αστερίκ που συμπίπτει, ισχυρός συνδετικός κρίκος.

Κάπως έτσι άλλαξε ένα τετραήμερο, εκεί που συνήθως δεν βλέπεις παρά μόνο δάση και απόκρημνες πλαγιές, που ακούγεται μονάχα ο άνεμος και τα πολλά νερά, σε ένα χωριό κρυμμένο και αποκομμένο. Ένα τετραήμερο που ξεκίνησε εντελώς συμβάτικα (κλασική χειμερινή εκδρομή για σκι) που όμως οι πολλές βροχές το κατέστησαν λαογραφικό και νοσταλγικό.

Με ένα somontano στο ποτήρι σου και τσιμπολογώντας (κυριολεκτικά) migas con uvas, οι λιγοστοί κάτοικοι σε πλησίασαν και σου διηγήθηκαν μύθους και μυθεύματα, άλλοτε διασκεδαστικά άλλοτε ανατριχιαστικά: από την μεγαλύτερη ιερά εξέταση και καύση μαγισσών και δαιμονισμένων γυναικών στο δάσος, εβδομήντα τον αριθμό, που συνεχίζουν και στοιχειώνουν το χωριό ως άλλες κυρα-Φροσύνες μέχρι τα καλαμπούρια των αγροτομεταναστών στον γαλλικό κάμπο και τα κάλαντα των Φώτων.

Και όσο ρέει το somontano στον ουρανίσκο σου, τόσο πιο πολύ σκοτεινιάζει αυτός ο τόπος και τόσο πιο μετέωρος νιώθεις...σου θύμισε λιγάκι το πως επιπλέεις πάνω στο παρθένο χιόνι, με προσοχή μην τυχόν και ο άνεμος σε βγάλει προς το πυκνό ρουμάνι...κι όμως, θα ορκιζόσουν ότι μπλέχτηκαν γυναικείες κραυγές με εκείνες του μπούφου...

ΥΓ. Το somontano είναι ένα κόκκινο (συνήθως) κρασί από την ομώνυμη περιοχή στους πρόποδες των Pirineos ενώ οι migas con uva είναι ένα τυπικό φαγητό του "βοσκού", αποτελούμενο από τηγανιτά τρίμματα ψωμιού, κρεμμύδι, σκόρδο, αλάτι, ζωικό λίπος και άλλα "περισσευούμενα" που στην περιοχή της Aragon σερβίρεται με ρώγες σταφύλι.

Escailain

2011-01-03T11:39:00.000+01:00

Όχι πάντα οι καταστάσεις ευνοούν τα σχέδιά σου για το μέλλον, εγγύς ή απώτερο. Και αρκετές φορές αφήνεσαι στις περιστάσεις και ό,τι ήθελε προκύψει. Κάπως έτσι κύλησαν κάποιες μέρες ήρεμες κατά τα άλλα χωρίς εντάσεις και δυνατές συγκινήσεις. Μόνο μικρές καθημερινές στγμές, πράξεων και παραλείψεων.

Όχι, δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν όλοι τους στο ετήσιο ραντεβούν των δέκα σκοτεινιασμένων χιλιομέτρων. Ούτε να ακούσουν ένα παιδάκι να τραγουδά τα κάλαντα με το τρίγωνο στο χέρι έστω όντες στον κρεοπώλη για τις τελευταίες αγορές. Λίγοι στάθηκαν τυχεροί τρώγοντας τις ρώγες τους με θέαμα την Carbonero και το χαμόγελό της. Ακόμη λιγότεροι αποφάσισαν να ξεγυμνωθούν από το χάραμα και να περιμένουν σε μία ουρά μέχρι να βγουν ντυμένοι (και στιλάτοι;). Κανείς δεν άναψε τσιγάρο χωρίς να διασχίσει την πόρτα της εξόδου. Και όχι, δεν χρειάστηκε κιόλας, γιατί ο δυνατός ήλιος της Κυριακής μας ξέβρασε όλους σε πεζοδρόμους και πλατείες, σε πάρκα και αυλές. Εκεί όπου κανείς δεν βρισκόταν για να γευτεί ένα εσκάιλαϊν την πρώτη του χρόνου.

Καλή χρονιά για τον καθένα ξεχωριστά και σε όλους μαζί.

El Gordo

2010-12-22T13:03:00.001+01:00

Κάθε χρόνο τέτοια ημέρα δυστυχώς δε μπορώ να αποφύγω τις τσιριχτές φωνές από τα πιτσιρίκια που ντυμμένα με τη σχολική ποδιά κελαηδούν όλο (μα όλο) το πρωί τα τυχερά νούμερα από την κληρωτίδα του χριστουγεννιάτικου λαχείου. Και υποτίθεται ότι δουλεύουμε, αλλά στην ουσία ελέγχουμε στο νετ όλες τις σειρές και όλους τους πιθανούς συνδυασμούς...

Δεν έχω μπει ποτέ ακόμη στο τρυπάκι να το αγοράσω, ωστόσο είναι μία συνήθεια που με τρομάζει για το εύρος της (και την συγκεκαλυμμένη ludopatía), απλώνεται σε κάθε γωνιά αυτής της χώρας και σε κάθε χώρο, από το γραφείο μέχρι τον κρεοπώλη σου και από το κομμωτήριο μέχρι το καφενείο του χωριού σου, ένα μοιρασμένο με το αμόρε σου, άλλο με το μπατζανάκη σου, άλλο με τα παιδιά σου και ένα ακόμη με την ομάδα. Οι πιο κολλημένοι ψωνίζουν από τον καθένα και με τον καθένα -γιατί ποτέ δεν ξέρεις, μην τυχόν κάτσει στη σειρά που δίνει ο μανάβης που πάω τόσο καιρό και δεν τον έχω τιμήσει με την αγορά του δικού του λαχείου - ενώ υπάρχουν και χειρότερα: έρχονται ειδικά στη Madrid από κάθε επαρχία για να σταθούν τουλάχιστον τρεις ώρες στην ουρά του λαχειάδικου της Doña Manolita, γνωστή για το γούρι της, κάτι σαν εθνική ηρωίδα.

Τι κι αν βρέχει, χιονίζει, στο κέντρο γίνεται το αδιαχώρητο γύρω από την πόρτα της, υπομονή, η ουρά διπλώνει μόνο ένα τετράγωνο, μέχρι τα μεσάνυχτα εκεί θα είμαστε. Και περνάνε από τις αρχές νοέμβρη ήδη ορδές ισπανών, και όπως είναι αναμενόμενο, με τόσα τυχερά νούμερα και τόσα πουλημένα λαχεία, και φέτος κάτι της έκατσε. Και ο μύθος συνεχίζει, κάθε χρόνο και χειρότερα. Και ευτυχώς που δεν έχω διασκορπισμένο σόι προς τα εδώ, θα έπρεπε να "τους κάνω τη χάρη" να πεταχτώ μέχρι τη Doña για ένα πιο τυχερό χαρτάκι. Αν και πάλι θα υπήρχε η λύση, πάντα υπάρχουν δεκάδες πλανόδιοι που πωλούν τα τυχερά της Doña στον κόσμο της ουράς με το αζημίωτο.

Ο τίτλος του post έρχεται από το όνομα του τεράστιου ποσού: gordo που σημαίνει χοντρός. Η συνέχεια δίνεται με τα Φώτα, οπότε και κληρώνει το niño, πιο μικρό και λιγότερο δημοφιλές, πάλι όμως με παιδάκια που κελαηδούν όλο το πρωί...

Concierto vs Dj Set

2010-12-17T12:19:00.000+01:00

Είναι αλήθεια ότι σχεδόν ποτέ δε με έχει τραβήξει κάποιο ντόπιο μουσικό σχήμα όπως είναι αλήθεια ότι πολλοί φίλοι και γνωστοί συμμετέχουν σε σχήματα και γκρουπάκια για να ξεδώσουν τα σαββατοκύριακα ή για να περάσουν δημιουργικά κάποιες ώρες. Ποτέ δεν είχα δώσει ιδιαίτερη βάση στο τί παίζουν αλλά ούτε και τώρα, μετά από την αναγνώριση και την επιτυχία (εντός αλλά και έκτος συνορών) θα πω ότι με εξέπληξαν. Μου θυμίζουν κάπως εκείνα τα χρόνια του ‘90 που όλοι γρατζουνούσαμε τις κιθάρες στο ίδιο μονότονο στυλ, όλοι γνωρίζαμε προσωπικά έναν τοπικό τραγουδιστή ροκ συγκροτήματος και όλοι έπρεπε να ξέρουμε τουλάχιστον από ένα τραγούδι της κάθε σαχλαμάρας που έβγαζε δίσκο.

Κάπως έτσι βρέθηκε στη συναυλία μιας φίλης, ήδη με αρκετά tour σε όλη την ισπανία μέχρι την αγγλία και το χιούστον. Σε έναν επαγγελματικό χώρο αξιώσεων που δημιουργούσε πολλές προσδοκίες. Μέσα από γλυκανάλατες κραυγές και κιθαριστικά ξεσπάσματα, το πλήθος είχε αρχίσει να ζεσταίνεται. Η μουσική δεν έλεγε να αλλάξει, νόμιζα ότι έπαιζε το ίδιο τραγούδι με παύσεις, ένιωθα ακόμη κρύο, δεν έπιανα ούτε μία λέξη (αγγλικά ήταν; μάλλον ισπανικά...) μέσα σε τόση φασαρία.

Με το τέλος το πλήθος περίμενε την αλλαγή, γιατί οι δικοί μας έπαιζαν ως teloneros (μια πολύ πετυχημένη μετάφραση κατά τη γνώμη μου για το support group, από το telón που σημαίνει το παραπέτασμα της σκηνής του θεάτρου) για να εμφανιστεί το κυρίως συγκρότημα. Μία καλή φωνή από ένα κορίτσι ακίνητο (εντελώς όμως ακίνητο, σαν να ήταν μίμος στον εμπορικό πεζόδρομο) μπροστά από ένα μικρόφωνο ήταν η μόνη αξιοσημείωτη σκηνική παρουσία. Τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ έμοιαζαν καταληψίες σε λύκειο, με πολύ πάθος και καθόλου ουσία, ωστόσο με τεράστια απήχηση, το κοινό που είχε διπλασιαστεί. Pop σκιτσάκια και ασπρόμαυρες διαφημίσεις έπαιζαν στη γιγαντοοθόνη πίσω από τη σκηνή, απορροφήθηκα, η μουσική δε με είχε συγκινήσει στο ελάχιστο.

Yuksek - Extraball from Yuksek on Vimeo.

Θα περίμενα μέχρι το dj set, λόγος που με έπεισε είναι η αλήθεια να παρεβρεθώ σε αυτό το event. Μέχρι όμως να στήσει το σαμπλερ και το macbook του, η αίθουσα είχε σχεδόν αδειάσει, νόμισα ότι σε λίγο θα μου ζητήσουν να σκουπίσω κιόλας. Επέμεινα, και οι Yuksek με δικαίωσαν. Και τους υπόλοιπους πενήντα. Πίστευα ότι είναι σαν να τους βλέπω να παίζουν στα πρώτα βήματά τους, στο χωριό τους ή όπου. Η Madrid δεν τους πήγαινε…και μάλλον ήταν αμοιβαίο. Extraball; Μπορεί κιόλας...

San Silvestre

2010-12-15T18:59:00.002+01:00

Είναι κρίμα μέσα σε λίγες μόλις ώρες να έχουν κλείσει οι εγγραφές για το πιο πιο τελευταίο αθλητικό γεγονός της χρονιάς. Δεν είναι και αγώνας μεταξύ Madrid και Atleti, αλλά σίγουρα υπήρχε μεγάλη αναμονή και πολύ γρήγορη -όπως φάνηκε- κινητοποίηση για δήλωση συμμετοχής.

Τριαντα τέσσερις χιλιάδες εξαντλημένες μέσα σε χρόνο ρεκόρ. Και πραγματικά με γεμίζει ευφορία, απλά γιατί μπορούμε να παραβρεθούμε όλοι απλά μερικοί χωρίς τσιπάκι. Στις 6 το απόγευμα και ανά 10 λεπτά εκκινήσεις, όλες οι ηλικίες, συνήθως με κρύο, ψιλή ψιχάλα ή βροχή και σκοτάδι γύρω σου με διάφορα λαμπιόνια, από σορτσάκια μέχρι μπουφάν και κασκόλ, από τελευταίας τεχνολογίας γάντια nike μέχρι αυτοσχέδια αδιάβροχα από πλαστική σακούλα απορριμάτων. Μία διαδρομή από τις νότιες φτωχογειτονιές μέχρι το κεντρικό πάρκο της πόλης, εντελώς εργατική στα πρώτα χιλιόμετρα για να μετατραπεί σε μεσοαστική στα επόμενα και στο δέκατο να καταλήξει μέσα σε ακακίες και γρασίδια, δίπλα από πρεσβείες και εμβληματικά κτίρια. Θα σταθείς όσο για να πάρεις μια ανάσα και θα φύγεις βιαστικά. Γιατί σίγουρα θα βιάζεσαι. Στο τέλος του αγώνα δεν απομένουν παρά λίγες ώρες για τη αλλαγή του χρόνου.

Μία ιδιαίτερη γιορτή, μία λαοθάλασσα που τρέχει μοιράζεται τις τελευταίες στιγμές ενός έτους. Εν μέσω ταλαντεύσεων με ακόμη ένα σκάνδαλο ντόπινγκ. Μέχρι την επόμενη χρονιά...

ΥΓ. Μάλλον θα ακολουθήσει και δεύτερο ποστ με τη φετινή εμπειρία, αρκεί να βρεθεί και η κατάλληλη στολή. Κάτι ακούστηκε για robin hood: για να μην την πληρώνουν πάντα οι ίδιοι.

...de toda la vida

2010-12-10T13:19:00.000+01:00

‘Ηταν μια εβδομάδα με αρκετές αργίες, τόσες όσες χρειάζονται για να πεις ότι έχεις σκάσει από φαγητό και ποτό αυτές τις ημέρες που απέμεινες στην πρωτεύουσα. Και δεν έλειπε τίποτα από το συγκεκριμένο σχέδιο: πρωινό της καταλονίας ή brunch αναλόγως προσαρμοσμένο, γεύμα με σούπα για πρώτο και ψητό για δεύτερο, ρυζόγαλο με καφέ ταυτόχρονα, μεζεδοκαταστάσεις ή ψάρι στα κάρβουνα, aperitivos πριν και digestivos μετά, μπίρες, μηλίτες, τσίπουρα και άλλα οινοπνευματώδη, βαριά και μη...

Έχει μπει και ο χειμώνας για τα καλά, μετά τις βροχές που πλημμυρίζουν τα στενά, οι θυρωροί διεκδικούν την ύπαρξή τους καθαρίζοντας τα μισοσαπισμένα φύλλα μπροστά από τις πολυκατοικίες, κόσμος περπατά σχεδόν στις μύτες (μην λερωθεί; μην πέσει; μην ενοχλήσει τους επί τω έργω;), δαιμονισμένα αυτοκίνητα ακινητοποιημένα στις διασταυρώσεις, έρημα πάρκα και πλατείες όταν σκοτεινιάζει η μέρα, μόνο κάποιες τζαμαρίες κρύβουν βλέμματα, όπως εκείνα τα ψάρια πίσω από τη γυάλα.

Εκεί μέσα θα πιούμε κι εμείς ένα ζεστό τσάι, με τις ψιχάλες να δυναμώνουν και να θολώνουν το τζάμι που μας άφηνε να αντικρύζουμε τον καθεδρικό και το πάρκο στο πλάι του, ύστερα θα συμπληρώσουμε το κέικ καρότου με μία ξεροψημμένη φέτα χωριάτικο ψωμί με έντονης γεύσης κρεμώδες κατσικίσιο τυρί και καραμελωμένες ροδέλες κρεμμυδιού ή μαρμελάδα βατόμουρο, η βροχή δε λέει να σταματήσει, ας καθήσουμε λίγο ακόμη για ένα χυμό σταφυλιού ή ένα λεμονάτο βερμούτ ώστε να μας ανοίξει για τα καλά η όρεξη με και να μας προσγειωθούν στο τραπέζι οι γεμιστές με κιμά και πιπέρια πατάτες και το εκλεκτικό lacón με μπόλικη πάπρικα και θαλασσινό αλάτι, συνοδευόμενα από μηλίτη της Asturias.

Σύγχρονες αλλά κλασικές συνήθειες ντυμένες με gastronomía fusionada: από το πρωινό στο aperitivo και στο καπάκι στο γεύμα με παραδοσιακές αλλά ανανεωμένες γεύσεις. Γιατί τον ισπανό δύσκολα τον ξεκολλάς από τις συνήθειές του, πρέπει να βρεις τον τρόπο να του πλασάρεις το καινούριο χωρίς να τον αλλάξεις, κάτι που -μεταξύ μας- το βρίσκω αρκετά ευφάνταστο. Και λέω μεταξύ μας γιατί ποτέ δε θα παραδεχθούν αυτή την προσκόλληση, γι’ αυτούς είναι μία ανεπίτρεπτη καινοτομία η ρόκα στη σαλάτα: είτε σκέτη είτε καθόλου...

Nocturno

2010-12-07T09:59:00.000+01:00

Έχει καιρό που μου είχε ζητηθεί ένα post σχετκά με τη νυχτερινή ζωή της πόλης. Είναι αλήθεια ότι τελευταία παρατηρείται μία μεταμόρφωση, κυριώς μάλλον λογώ της avant-garde σκηνής που εν τέλει επιφέρει αρκετού νεωτερισμούς, άλλοτε ενδιαφέροντες και άλλοτε αναμασημένους. Μάλλον όμως θα επικεντρωθώ σε μία κλασική αξία, σήμα κατατεθέν της Καστίλλης, μάλλον σπάνιο ή ίσως μηδενικού ενδιαφέροντος για τους περισσότερους από εμάς που έχουμε συνδυάσει την Ισπανία με την Βαρκελώνη.

Αποτελεί σημείο αναφοράς σε ό,τι και να έχει οργανωθεί για ένα πσκ και δεν πρόκειται για τίποτε άλλο από το bar Manolo. Δεν είναι κάποιο συγκεκριμένο, αλλά αναφέρεται ως γενικός όρος σε εκείνο το άνω της 25ετίας μπαρ (θα μπορούσε να είναι το bar Pepe ή bar Miguel κτλ), είτε vintage εξ των πραγμάτων είτε κακόγουστο, που διαθέτει κάθε οικοδομικό τετράγωνο που σέβεται τον εαυτό του (χωρίς αυτό, από barrio μετατρέπεται υποτιμητικά σε zona residencial). Αν έχει την τύχη να διαθέτει πλατύ πεζοδρόμιο και τραπεζάκια έξω, ίσως γεμίσει απο νωρίς, το βράδυ όμως ποτέ δεν θα μείνει άδειο.

Αλουμινένια κουφώματα στη τζαμαρία, φωτεινή επιγραφή με την βαρελίσια μπίρα, προθήκη με τα κρύα πιάτα (τουρσιά, ρώσικη, χταποδάκι, αλλαντικά και οπωσδήποτε tortilla) και κατάλογος με τα ζεστά (αβγοπατάτες, κροκέτες, φιλέτο σάντουιτς, patatas bravas και alioli, χοιρινά αυτιά και μάγουλα και άλλα ανατριχιαστικά), μηχανή για τσιγάρα και ένα δυό φρουτάκια (σχεδόν πάντα κατειλημμένο και μάλιστα με εκείνη την ενοχλητική pop μουσική), τραπεζάκια λάκας και κιτς καρέκλα (εκείνη η μαύρη με στρογγυλεμένη σιδερένια πλάτη και πλαστικό εκρού διχτυωτό κάθισμα), τσαλακωμένες πλαστικοποιημένες χαρτοπετσέτες, κουκούτσια από ελιές και οδοντογλυφίδες στο πλαστικό δάπεδο, βαρέλι με vermú, και το μόνο αντικείμενο της νέας χιλιετίας είναι η tft οθόνη για όλους τους αγώνες (και αν την ώρα που θα βρεθείς εκεί έχει μόνο πρωτάθλημα Κορέας, θα παίζει το big brother ή κανένα μεσημεριανό, που ευτυχώς παίζονται όλες τις ώρες).

Ανοίγει από νωρίς το πρωί και κλείνει μόλις το αλκοόλ απαιτεί μουσική και νεύρο. Ανάλογα με την ώρα πάει και η πελατεία. Η καλύτερη μου βέβαια είναι εκείνη η πρώτη πρωινή ένα σάββατο. Ελλείψει γρήγορου φαγητού κατά τη διάρκεια της νύχτας και μόλις έχουν κλείσει τα χοντρά διασκεδάδικα, συνθέτει ένα αρκετά σουρεαλιστικό σκηνικό, που ωστόσο όλοι δείχνουν να απολαμβάνουν σαν σε έργο τέχνης.

Dominguero

2010-11-02T11:11:00.000+01:00

Και ξαφνικά μαζεύτηκαν σύννεφα, σφύριζε ο αέρας από τα παράθυρα, ήρθαν οι βροχές και το κρύο του βουνού, γέμισαν οι δρόμοι φύλλα και αποφασίστηκε ένεκα των περιστάσεων ότι ήρθε το φθινόπωρο. Εξάλλου, ήταν πια καιρός, Νοέμβρης ήδη. Και κάπως έτσι ξεκινάς να το γευτείς κάπου πιο έξω από την πόλη.

‘Οχι, δεν ήταν και η καλύτερη ιδέα, ειδικά όταν ξεκινάς με το πουλοβεράκι σου γιατί βαρέθηκες να βγάλεις τα χειμωνιάτικα από το μπαουλάκι. Και έχεις ξεχάσει το αδιάβροχο, περονιάζουν αυτές οι χοντρές στάλες τα γυμνά σου σημεία. Αποζημιώνεσαι όμως με κατσικίσια παϊδάκια στα κάρβουνα και ριγανάτο χωριάτικο τυρί, σε ένα καφενείο που δεν είχαν καταφέρει να φτάσουν οι ορδές των domingueros. Είχε και σπιτικό κρασάκι, κόκκινο και άσπρο, χωρίς μεγάλη επιτυχία είναι η αλήθεια.

Και μάταια θα αναζητήσεις τις κρυφές γωνιές των μανιταριών και του κάθε μύκητα της εποχής, παρόλη τη βροχή του προηγούμενων ημερών. Απέχουμε πολύ από τους ειδικούς στην εξεύρεση βρώσιμων θησαυρών, απλά περιοριζόμαστε στη δασική βόλτα παρέα με αγριάλογα και αραιά και πού καποιο σκύλο, αστικοί όλοι τους.

‘Οσο κυκλώνουμε το βουνό και πλησιάζουμε ξανά την πρωτεύουσα, το δάσος παίρνει μία όψη πιο κομψή και πιο μακιγιαρισμένη. Η meseta φαίνεται πιο καθαρά από ποτέ και στα πόδια μας υψώνεται το επιβλητικό μοναστηριακό παλάτι εκείνων των δυνητικών σολομόντων, κείμενοι όλοι τους εκεί μέσα. Και από εκεί ψηλά φαίνονται τα πλήθη των τουριστών και των domingueros, σε σειρά, σαν τα μυρμήγκια που πηγαινοέρχονται από την τροφή στην φωλιά και τούμπαλιν. Φαίνεται σαν να μην έχεις φύγει από την πόλη, το κυριακάτικο χωριό είναι πιο ζωντανό και από τα malls, βλέπεις να παρελαύνει μπροστά σου όλη εκείνη η πανίδα που ήθελες να αποφύγεις, από φωσφορούχα πράσινα φλισάκια και κραμπόν μέχρι βιζόν και δεκάποντη γόβα, το Escorial υποδέχεται τα πάντα. Και καλοτυχίζεις την επιλογή σου να επισκεφτείς το ψηλότερο χωριό της Comunidad de Madrid, κοντά στα 1500, όσο χρειάζεται για να τρέχει μίξες οι μύτη σου, που για τους domingueros φαντάζει μάλλον υπερατλαντικό ταξίδι και αλπικές εξορμήσεις...

Και για την καλύτερη κατανόηση, να πω εδώ ότι οι domingueros είναι οι κυριακάτικοι εκδρομείς (από το domingo που σημαίνει Κυριακή): συνηθίζουν να παίρνουν το αυτοκίνητο και να κινούνται σε μέρη, απόστασης της μίας ώρας περίπου, που έχουν ακούσει από φίλους -επίσης domingueros- ή έχουν καφέ (βλέπε τουριστικού ενδιαφέροντος) πινακίδες στον αυτοκινητόδρομο, τόσο γραφικά χωριά όσο τοπία στη φύση. Δεν είναι και λίγα αυτά τα μέρη και γι’ αυτό τις Κυριακές είναι πάντα γεμάτα. Βγαίνοντας από αυτά τα στενά μονοπάτια, η φύση της Madrid ξεδιπλώνεται μάγικα και πέρα από οδηγούς. Παρολ’ αυτά, σε μία πόλη των 6 εκατομμυριών, είναι αρκετοί και οι αγνοί περιπατητές ή οι συστηματικοί ορειβάτες. Απομόνωση και Κυριακή απαιτεί μάλλον πολλή διάθεση και αυτοσχεδιασμό.

Bedford Av.

2010-10-18T22:18:00.000+02:00

Υποσχέθηκα σιδεροτριχιές και ζωντανές μουσικές, και το σκηνικό δεν θα το αλλάξω αισθητά. Γιατί αυτό το ταξίδι τα είχε σχεδόν όλα, ίσως μόνο να έλειπαν τα φαντασμαγορικά νέον αλλά μάλλον και αυτό ήταν το ζητούμενο.

Διασχίζοντας τον ποταμό που έστεκε στο πλάι σου από την γέφυρα του Williamsburg, καπού λίγο μετά την Alphabet City, έφτανες σε εκείνη την διφορούμενη γειτονιά στα όρια του χασιδισμού (ξέρετε, εκείνοι οι ξυρισμένοι γουλί με τα μπουκλάκια εκατέρωθεν και τις μαύρες μακριές καπαρτίνες που νόμιζες ότι μπήκες καταλάθως στο σενάριο κάποιας γκανγκστερικής ταινίας του ‘20) και της κουλτούρας hipster (εδώ νομίζω δεν χρειάζεται επεξήγηση). Έχεις πατήσει ήδη το πόδι σου στο περιβόητο Brooklyn, πάντα στη σκιά του απέναντι νησιού, αλλά εξίσου -αν όχι περισσότερο- γοητευτικό.

Και εκεί είναι που θα δοκιμάσεις τα καλύτερα χάμπουργκερ της πόλης, θα αφεθείς στην ρέμπελη βόλτα με το macbook, θα κάνεις brunch με honey&butter muffin και well-done μπριζολάκια γεύσης bbq, θα επιστρέψεις στα 80 μέσα στα δοκιμαστήρια των second-hand ρουχάδικων για να βγεις πιο vintage από ποτέ, θα δοκιμάσεις κινέζικη «σουσαμόμπαλα», θα ξαναγίνεις παιδί με τις μουσικές της Kimya Dawson, θα κοιμηθείς κάτω από δεκάδες σωλήνες και σωληνώσεις στο ανακαινισμένο loft, θα τιμήσεις τον Lennon με ένα δολάριο στο βρακί της ερασιτέχνιδας χορεύτριας (και εν δυνάμει συγκατοίκου σου) σε μία burlesque παράσταση, θα σε φωνάξουν οι χασήδες το Σάββατο να ανάψεις τον φούρνο τους για να ζεστάνουν το φαγητό (Σάββατο δη, ουδεμία εργασία επιτρέπεται...), θα χωθείς σε ένα βουλκανιζατέρ να χορέψεις μέχρι την ανατολή του ήλιου, θα κάνεις πετάλι μέχρι το τρενάκι-φάντασμα στο Coney Island, θα μυρίσεις σκόνη στις γειτονιές, θα τραγουδήσεις όλο το West Side Story συνοδεύοντας στο πιάνο τον χοντρό ξανθό που προφάνως αργότερα ντύνεται γυναίκα και αν δε ρίξεις ένα δολάριο στο πρώτο ψηφιακό jukebox που είδα στη ζωή μου, θα ακούς τα τρένα να περνούνε κάθε δέκα λεπτά...

Sierra de Francia

2010-10-07T22:26:00.003+02:00

‘Ηταν εβδομάδες που περνούσε από το μυαλό μου η διαφυγή σε κάτι λίγο μακρύτερα από τα συνηθισμένα και σε χαμηλότερα υψόμετρα, κυρίως χωρίς μεγάλες κλίσεις και χωρίς πολλά μποφόρ, καθώς το κρύο δε λέει να υποχωρήσει και μάταια περιμένουμε το καλοκαιράκι του San Miguel, κλασικό πλέον στις αρχές Οκτώβρη που όμως φέτος μάς εξαπάτησε. ‘Ετσι έφτασα, διασχίζοντας καστιλιάνικες καστροπολιτείες και χωριά που μυρίζουν σκληρό κεφαλοτύρι και jamón bellota, μέσα σε ένα -καταπράσινο ακόμη- δάσος από βελανιδιές, αριές, κουμαριές, καστανιές και πουρνάρια. Λίγες εβδομάδες αργότερα και όλα θα κιτρίνιζαν, θα κοκκίνιζαν και τέλος θα έμεναν γυμνά, εκτός ίσως από τα λιγοστά πεύκα.

Η διαδρομή, καλούμενη «μονοπάτι του νερού», δεν ήταν μεγάλης διάρκειας, σε χαζολογούσε όμως ευχάριστα με ο,τιδήποτε έβρισκες στο διάβα σου: γλυπτά γνωστών και μη καλλιτεχνών, γρανίτης και σίδερο, φυλλώματα και καρποί, σύμβολα θρύλων και παραδόσεων της περιοχής, πηγές, ρυάκια, ποταμάκια και χείμαρροι, άλλα σχεδόν στεγνά, άλλα ήρεμα και μερικά ορμητικά, άγουρα κάστανα, βελανίδια, μούρα και βατόμουρα, σμέουρα και μπουρνέλες, κράνα, κούμαρα πράσινα και κόκκινα, ακόμη και σταφύλι μοσχάτο και φιρίκια, μέντα, δεντρολίβανο και αγριοματζουράνα, ένα καφενείο ξεχασμένο από το ’50, μέσα στο κοινοτικό γραφείο, είκοσι τριάντα διώροφα σπίτια όλα κι όλα, με πέτρα και ξυλοσανίδες, προστατευμένα με παλιά λαμαρίνα είτε εκτεθειμένα στο βοριά, να σκάνε και να σφυρίζει ο άνεμος, νωπά σημάδια ζωής στο χώμα, μια γοργόνα και μία παλιά φιδοπουκαμίσα, λίθινες βρύσες και ήχος τρεχούμενου νερού, διαρκής ροή, να μην ησυχάζει ποτέ αλλα να σε ηρεμεί...

Και εκεί, ανεβαίνοντας μέχρι τον αυχένα και διασχίζοντας τις πλάγιες εκείνες που έχουν σμιλέψει επικίνδυνα όλο το χειμώνα και μέχρι τον απρίλη οι χιονούρες, μπορείς πλέον να ατενίσεις τον ορίζοντα, όλες τις κορυφογραμμές που διαδέχεται η μία την άλλη, όσο μακρύτερα τόσο το πράσινο γίνεται γκριζομπλέ, για να χαθεί το μάτι σου ανάμεσα στις κοιλάδες μέχρι την Πορτογαλία και τις τεχνητές λίμνες του Τάγου στο πέρασμά του. Εκεί που η γη δίνει τόπο στις κερασιές και με τη σειρά τους στις ελιές.

Ανάμεσα σε αυτό το Σάββατο και στο επόμενο υπάρχει μία τεράστια διαφορά, σκέφτηκα, εξίσου θελκτικά και τα δύο χωρίς αμφιβολία, που τα συνδέουν ωστόσο στενά δύο σημεία: το τραγούδι που παίζει, το μεν σε μια μικροσκοπική συσκευή, το δε ζωντανά, και το δέος που προκαλεί το ύψος, το μεν φυσικό και αβίαστο, το δε με σιδερόσκοινα και τσιμεντοκολόνες...

Por Culpa De La Lluvia...

2010-09-16T11:02:00.002+02:00

Καθώς ερχόμουν για άλλη μία μέρα να σταθώ για οκτώ τουλάχιστον ώρες μπροστά στον υπολογιστή, μάλλον οι χοντρές σταγόνες που έπεφταν ή ακόμη και αυτή η μυρωδιά της βρεγμένης γης, με έκαναν να ανασύρω μία φωτογραφία από το αρχείο –και δεν είναι η μόνη- και να την περάσω σαν φιλμάκι με διαφορετικούς συντελεστές κάθε φορά, κάθε καλοκαίρι που έχω πατήσει το εναλλασσόμενο βότσαλο με ψιλή άμμο αυτής της παραλίας και έχω βουτήξει στα κρύα νερά της. Και δεν είναι λίγα αυτά τα καλοκαίρια, πάνω από είκοσι καρέ μετράω, πάντα όμως με εκείνη της ανατριχιαστική και γαργαλιστική αίσθηση μόλις σε χαϊδεύει η ποσειδωνία.

Κάποτε θυμάμαι ήταν απρόσιτη, αργότερα ανοίχθηκε περισσότερο ο δρόμος, μέχρι να φτάσει σήμερα να μποτιλιαρίζεται. Πλέον δεν είμαι ο μόνος που την επισκέπτεται, ούτε όμως θα σταματήσω να το κάνω. Γιατί υπάρχει και ο Σεπτέμβρης, ακόμη και ο Οκτώβρης, όταν ακόμη χρειάζεται να φτιάξω τον φραπέ μου και να τον φέρω μαζί μου (γιατί θα έχει χειμωνιάσει για το όχι και τόσο άρτι αφιχθέν μπιτσόμπαρο), όπως τότε που πρωτοάρχισα να καπνίζω, και το κολύμπι μέχρι το απέναντι νησάκι είναι το ίδιο απολαυστικό, τα νερά το ίδιο ήρεμα, έτσι και πότε την βλέπεις κανονικά και πότε σαν αρνητικό, τώρα βλέπεις και καλύτερα τον ήλιο να δύει μέσα στο απέραντο από εκείνο το άδειο παρατηρητήριο του ναυαγοσώστη, δεν χρειάζεται να τρυπούν τα πουρναρόφυλλα τα γυμνά σου πόδια και να επιμένεις κάθε φορά να βρεθείς από την πίσω πλευρά, να ακούσεις καλύτερα τη θάλασσα που σκάει στο φυσικό κυματοθραύστη.

Θυμάμαι μπορούσα να περάσω όλη την ημέρα εκεί, πλέον μεγαλώνοντας την προτιμώ νωρίς το πρωί ή αργά το βράδυ, όταν ο κόσμος μοιάζει να γυρίζει από κάποιο προσκύνημα και σιγά σιγά να με αφήνει πιο γαλήνιο από ότι όταν έφτασα. Μόλις κλείσει και η τελευταία ομπρέλα και πριν ανοίξει η πρώτη. ‘Οσο για να προλάβουν να μου σερβίρουν ένα καφέ, το πόσο γρήγορα θα τον τελειώσω είναι άλλο θέμα. Όπως και σήμερα που τελικά και για ακόμη μία φορά δεν έφτασα στην ώρα μου. Η βροχή θα φταίει, σκέφτηκα, και έδιωξα έτσι ίσως μία υποψία νοσταλγίας από τα καλοκαιρινά καρέ.

Mi Barrio

2010-09-07T11:33:00.000+02:00

Κάθε φορά η επιστροφή στην πόλη είναι κάπως νοσταλγική, και δεν ξέρω γιατί αλλά πάντα τυχαίνει να είναι Κυριακή ή σαν Κυριακή, επανέρχεσαι στην καθημερινότητα με απλά και βαριεστημένα βήματα αφού πρώτα περάσεις από το μανάβη, τον κρεοπώλη, τον μπακάλη, το φούρνο, ακόμη και το περίπτερο για την κυριακάτικη που έχει ξεμείνει. Και είναι σαν να μην έχει περάσει καμία μέρα από τότε που την εγκατέλειψες παροδικά, ίσως μόνο λίγο περισσότερο σκονισμένα από την άπνοια και τις αραιές χωμάτινες σταγόνες της ερήμου. Όμως είναι τα ίδια πρόσωπα, ο ίδιος καφές στα φλυτζανάκια, η ίδια γεύση στα tapas, οι ίδιες διαδρομές, ίδιες κοφτές ματιές στους περαστικούς, ακόμη και οι ίδιοι χρόνοι.

Προχθές απέμεινα να χαζεύω ένα κλασικό τύπο, αν και πρώτη φορά τον έβλεπα, ήταν σαν να βρίσκεται σε εκείνο το τραπεζάκι χρόνια τώρα, απ’ όταν πρωτοπάτησα το πόδι μου στη γειτονιά: να διαβάζει ένα λογοτεχνικό στο πλάι, σταυροπόδι, με converse ασορτί με το second-hand tee, διάθεση αγουροξυπνημένου, στιλιστικά άνεργος ή οιονεί freelance, και κάθε που τελείωνε μια παράγραφο, να ρίχνει δυο βλέφαρα στο κόσμο που κάθεται και στον κόσμο που περνάει πίνοντας μια γουλιά απ’ το vermut του. Αρκετές φορές έχω αναρωτηθεί πότε θα πάρει το ποδήλατό του να πάει λίγο παραπέρα, εκεί που κάνουν picnic οι εκουατοριάνοι, εκεί που βάζουν στη διαπασών reggaeton οι βενεζουελάνοι, στα πάρκα που σκαλίζουν τα πόδια τους οι πακιστανοί και στις λεωφόρους που σου βρίσκουν parking οι βούλγαροι. Εκεί δεν τον έχω δει ποτέ μου, παρόλο που είναι όλοι δίπλα μας. Και αν παραδόξως τον πετύχω, σίγουρα θα είναι απλά και μόνο γιατί γυρίζει μία μικρού μήκους που θα παρουσιάσει αργότερα σε ένα cafe-bar-galería-sexshop με καλεσμένους όλους τους φίλους του facebook…

Riera

2010-08-02T11:36:00.000+02:00

Μέσα σε μία πόλη που κάθε μεσημέρι βράζει και κάθε βράδυ ξαναπαίρνει ζωή, που κάθε Κυριακή γυρίζει με μία βαλίτσα από τις παραλίες της Μεσογείου, που μυρίζει λάδι καρύδας κάθε Δευτέρα πρωί αλλά καθόλου αρμύρα, που κάθε μέρα που περνάει κινείται με όλο και πιο αργούς ρυθμούς, κάπως έτσι λοιπόν γεννήθηκε αυτή η συλλογή, μάλλον μέσα από μια ανάγκη να αντιδράσεις όσο εξαντλημένος κι αν αισθάνεσαι από τον ανελέητο ήλιο, για να συνοδεύσει μία διαδρομή κάτι λιγότερο από μιάμιση ώρα για να φτάσεις μέχρι εκείνον τον κρυμμένο χείμαρρο που οι βροχοπτώσεις φέτος του επέτρεψαν να γεμίσει τους καλοσχηματισμένους βράχους του για να βουτήξεις όπως τα βατράχια δίπλα σου αλλά ευτυχώς να παραμείνει μακριά από τις ορδές των κυριακάτικων εκδρομέων ώστε να απομονωθείς όσο χρειάζεται. Δεν πρόκειται επομένως για ένα δροσερό καλοκαιρινό soundtrack όσο μάλλον για μία μουσική συνοδεία σε μια σύντομη φυγή. Ελπίζω να το απολαύσετε όπως εγώ.

Θα το βρείτε εδώ.

Vida reservada

2010-07-06T10:15:00.002+02:00

Πίνω ένα ξυνισμένο καφέ περιμένοντας πότε θα έρθει η μέρα που δεν θα αναγκάζομαι να έρχομαι τα απογεύματα στο γραφείο. Δεν φαντάζομαι ακόμη πώς θα εκμεταλλευτώ εκείνον τον ελεύθερο χρόνο.

Μπαίνω σε σελίδες ταξιδιωτικών γραφείων και αεροπορικές μήπως βρω κάτι ενδιαφέρον αλλά ξέρω ότι στο τέλος θα βρω μία μέτρια δικαιολογία για να το ακυρώσω και θα κλείσω αμέσως τον πλοηγό για να μην προλάβω να νιώσω τύψεις για την πλήξη μου.

Φοράω το πουκάμισο ασιδέρωτο, σχεδόν σαν σακί πέφτει πάνω μου, και μετράω τις ώρες που το συννεφόκαμα θα ξεσπάσει για να στάξει πάνω από τις στέγες και να δροσίσει το σπίτι.

Δεν κοιτάζω κανέναν από αυτούς που μου μιλάνε περνώντας από το διάδρομο, δεν έχω όρεξη και προσποιούμαι ότι πιάστηκε ο λαιμός μου με όλα αυτά τα air condition. Έπειτα συνεχίζω την προσήλωση στην οθόνη.

Κατεβάζω τον τελευταίο δίσκο των Lullatone και χαζεύω πότε στο παράθυρο τα περιστέρια και πότε πίσω από τις κουρτίνες του απέναντι διαμερίσματος, το ίδιο κλεισμένοι όπως εμείς, ίσως και χειρότερα.

Ακούω κάποια τηλέφωνα να χτυπούνε, σχηματίζω με το μυαλό μου έναν άλλον αριθμό και φέρνω την εικονική κλήση σε καρέ μπροστά στα μάτια μου, σαν σε βωβό βιντεάκι που πέφτουν οι καρτέλες με το διάλογο μέσα σε εισαγωγικά.

http://il.youtube.com/watch?v=duwPVQAIgDY

Ακούω τα βήματα μέσα και κάτω από το χιόνι, εκείνο που μας σκεπάζει χειμώνα καλοκαίρι και μερικές φορές μας κρύβει ενώ άλλες μας ζεσταίνει, για να φυτρώσουμε κάποια στιγμή ως την επιφάνεια, μέχρι να πέσει το καινούριο και να μας ξανακρύψει, να μας ξανακουκουλώσει και ξανά και ξανά...

Playa de San Pedro

2010-06-16T12:18:00.002+02:00

Μέσα σε μία περίοδο που μόνο καλοκαίρι δε θυμίζει, με απογευματινές μπόρες που σε κάνουν να βαδίζεις γρήγορα, με σκοτεινιασμένα μεσημέρια, έναν κρύο πρωινό αέρα που φαίνεται να κατέβηκε από τα τρεις χιλιάδες μέτρα, μερικές φορές με κρυάδες που μπλέκονται με τη γύρη και τις καταρροές, θυμήθηκα την προ μηνός εξόρμηση σε εκείνη την παραλία των –κάποτε- πειρατών και –νυν- γυμνιστών και χίππιδων. Και όχι ότι δεν ήταν το ίδιο θελτκική όπως κάποτε φαντάζομαι για τον Οδυσσέα κι εκείνες τις γοργόνες που τον μάγευαν, ωστόσο εκείνη την περίοδο ίσως να μην υπήρχαν οι ύπουλες μέδουσες να περιμένουν σε κάθε σου βουτιά να σε πλευρίσουν. Και είναι αλήθεια ότι όσο κι αν προσπάθησα να ακολουθήσω τις γοργόνες, μάλλον μάταιο απεδείχθη, γιατί μόλις που τολμούσα να βραχώ ως τα γόνατα μου. Και εκεί βρισκόμουν, στην παραλία, γυμνός, πίνοντας νερό από τη πηγή, την ίδια που κάποιοι χρησιμοποιούσαν για το λουτρό τους –όπως θα έλεγε η γιαγιά μου και όπως καλύτερα μου ταιριάζει στην περίπτωση. Σε μια νέου είδους αποικία, που σίγουρα κάποιοι την εκμεταλλεύονταν στο έπακρο και κάποιοι περιστασιακά, μέσα σε πέργολες από φραγκοσυκιές, κτίσματα υπό εγκατάλειψη, σπηλαιόμορφες αυλές και βραχοκαθίσματα. Είχα μεγάλη περιέργεια να γνωρίσω και τον μικρό «Μόγλη», γεννημένο και μεγαλωμένο εκεί στα 7-8 χρόνια της ζωής του, όταν με έκπληξη διαπίστωσα, όταν μπήκα στο αυτοσχέδιο μπιτσόμπαρο να ζητήσω μπίρες (και αφού ντύθηκα, μην προσβάλω το ξένο σπίτι) ότι άκουγε στη διαπασών κάτι μεταξύ punk rock και ska από το ολοκαίνουριο laptop (πρόσεξα ότι είχε ήδη τα windows 7) σερφάροντας με το στικάκι ασύρματης σύνδεσης, όλα τροφοδοτούμενα (και τα περιφερειακά που δεν ήταν λίγα) από τις φωτοβολταϊκές πλάκες. Πάλι καλά, και οι μπίρες ήταν αρκετά δροσερές.

Arrecife de las Sirenas

2010-04-29T16:54:00.003+02:00

Η διάθεση είναι στα καλύτερα της, βοηθάνε οι υψηλές θερμοκρασίες, ο ασυννέφιαστος ουρανός, ενώ αντίθετα σε προσγειώνουν το υποχρεωτικό ωράριο, οι τηλεφωνικές κλήσεις, η φωνή του αφεντικού. Πάλι καλά που υπάρχουν τα “ευέλικτα μέσα εργασίας”, και αναφέρομαι στο πολύ μικρό σάλτο από τους πίνακες του excel στις ταξιδιωτικές ιστοσελίδες, δύο click όλα κι όλα με το ποντίκι. Και έχει μέρες που ψάχνω να κατέβω στο Cabo de Gata, εκείνο το ακρωτήρι που χώνεται μέσα στη Μεσόγειο, μεταξύ της ιδιόμορφης για την Ευρώπη ερήμου –που κάποτε γυρίζονταν ταινίες Φαρ Ουέστ- και του Σκοπέλου των Γοργόνων –που κάποτε περνούσε ο κάθε Οδυσσέας και μαγευόταν. Εκεί βρίσκονται και άλλα καλά κρυμμένα που περιμένουν να τα ανακαλύψουν, να τα γευτούν, να ακουστούν...Εκεί βρίσκεται και ο Jaime φύλακας του μοναδικού φυσικού κάλλους. Εκεί ταξιδεύω κι εγώ τώρα μέσα από μια 15άρα οθόνη, ελπίζοντας ότι θα μπορέσω να φορέσω εκείνο το λουλουδένιο στεφάνι όταν πρέπει, για να με καλωσορίσει η φύση και να την καλωσορίσω κι εγώ.

Maratón Popular de Madrid

2010-04-26T10:38:00.002+02:00

Την Κυριακή διασκέδασα πολύ μια γιορτή διαφορετική από αυτές που συνήθως έχει συνδέσει ο κόσμος στην Ισπανία. Όχι ότι έλειπαν κι αυτές –ποτέ δε λείπουν από κανένα σαββατοκύριακο από το Πάσχα και μέχρι τις 12 Οκτωβρη, ειδικά την περασμένη εβδομάδα η Sevilla βρισκόταν στα καλύτερα της με ατελείωτες ώρες sevillanas, tinto de verano και άφθονο ήλιο, ωστόσο, εκείνες τις ώρες που κάποιοι έβγαιναν από τα τελευταία μαγαζάκια που σερβίρουν για πρωινό βόμβες, εκεί που συναθροίζονται μυρωδιές μπάφου, ιδρώτα, κόκας και ξερατού, που συναντάς chaperos και πόρνες εξαντλημένες προς αναζήτηση μιας τελευταίας βιζίτας, τότε λοιπόν μαζεύονταν περίπου 15 χιλιάδες κόσμου για να συμμετάσχει στο Μαραθώνιο της Μαδρίτης, και άλλοι τόσοι περίπου για να τους συνοδεύσουν και να τους ενθαρρύνουν.

Και γέμισαν οι δρόμοι από φωσφορούχα χρώματα και vintage σορτσάκια, διέσχισαν κάθε σημείο της πόλης, ιστορικό, αστικό, πράσινο, μοντέρνο, κυρίως με τα πόδια, αλλά και με ποδήλατα ή με πατίνια, από 5 έως 75 χρονών, κάθε φυλής και γλώσσας, όπως και όλοι αυτοί που ενθάρρυναν τους συμμετέχοντες, μέχρι και 6 ώρες αργότερα, σε μία περίεργη συνάντηση μεταξύ προσπάθειας και χαλαρής βόλτας.

Και είναι αλήθεια ότι ήταν μια συγκινητική γιορτή: για τους πρώτους –όλοι από την Κένυα παρεπιπτόντως- που τερμάτιζαν ενώ εμείς μόλις είχαμε ξεκινήσει, για τους γονείς που έτρεχαν παρέα με τα παιδιά τους, για την 65χρόνη που περίμενε υπομονετικά πότε θα περάσει ο σύζυγος για να τον χειροκροτήσει, για τον από χειρός ανάπηρο με τα πατίνια, για όλους όσοι έκαναν την προσπάθεια –και τη θυσία στην ουσία- να ξυπνήσουν τα ξημερώματα μιας Κυριακής, για τα χαμόγελα και την γενική εφορία που δεν έλειψαν από κανένα.

Και τέλος, για εκείνο το αίσθημα ξεκούρασης και ικανοποίησης συνδυασμένο με ένα βασιλικό πρωινό, ξεροψημένο ψωμί με φρεσκοτριμμένη ντομάτα και ελαιόλαδο Ανδαλουσίας κάτω από τον ήλιο της Μαδρίτης.

Paseando con Jamba

2010-04-09T12:11:00.001+02:00

Άνοιξε και ο καιρός και αυτές τις διακοπές αποφάσισα να τις περάσω στην πρωτεύουσα. Σε πάρκα, σε πλατείες, σε μουσεία, στους πεζοδρόμους, στα περίχωρα. Εξάλλου θα είχα και όμορφη παρέα, τη Jamba, μαύρη, λεπτή, αεικίνητη (ή έτσι πίστευα), υπάκουη και κυρίως βολική όσο κανένα άλλο σκυλί που γνωρίζω. Εξάλλου μαζί της μπορώ να παω σχεδόν παντού, ακόμη και να πάρω το τρένο, είτε να δω μια έκθεση. Απαραίτητα μόνο η αλυσίδα της, η μαύρη σακούλα εν είδει γαντιού για την περισυλλογή και το τόπι της...και είναι αλήθεια οτι μαζί της πέρασα πιο τουριστικά κι από ποτέ...είναι κάτι σαν τα μωράκια, όλος ο κόσμος σου μιλάει, σου διηγείται καμια ιστορία, σε κοιτάζει, σε πλησιάζει, χαϊδεύει, γελάει, ακόμη ακόμη μερικές φορές σε κερνάει και τσιγάρο (μεγάλη απλοχεριά μια τέτοια κίνηση σ’ αυτόν τον τόπο). Και η Jamba σε ανταμοίβει με μοναδικό τρόπο, μόνο εκείνη τον ξέρει, και μουγκρίζει ευτυχισμένη όταν γυρίζει σπίτι και χώνεται στο κρεβατάκι της να ξεκουραστεί. Και είναι αλήθεια ότι το μεγαλύτερο μουσείο της Μαδρίτης είναι εκείνο το ζωντανό και αρκεί μόνο μια βόλτα ήσυχη, χωρίς βιασύνες, για να το ανακαλύψεις.

Από τις καλύτερες στιγμές εκείνη της περιφοράς του επιταφίου ή κάτι παρόμοιου σε μια ίσως πιο συντηρητική πλευρά με το κλασικό κοινό (ξέρετε, εκείνο που κατέβηκε και στη διαδήλωση για τις ταυτότητες εκείνο τον καιρό στην Ελλάδα) μπλεγμένο με γιορτινές νότες και δύο στενά παρακάτω, σε μία μάλλον πιο ανοιχτή γειτονιά, περνούσε από τη μπίρα στο βαρύ αλκοοόλ μια παρωδία με την εκδοχή της transexual παναγίας να θρηνεί τον macho υιό της υπό τους ήχους της house χορωδίας και των επτά χρωμάτων.

Metamorfosis

2010-03-24T11:47:00.002+01:00

Χθες διάβασα στην εφημερίδα τα στατιστικά σχετικά με τον τουρισμό στη Μαδρίτη κι εκείνο που με παραξένεψε είναι ότι υποδεχόμαστε περισσότερους τουρίστες απ’ ότι η Βαρκελώνη, που περπατάς στο κέντρο και είναι σαν να συνεχίζει το παγκόσμιο forum όλο το χρόνο όλες τις εποχές, που για να ακούσεις ισπανικά ή καταλανικά πρέπει να μπεις σε κάποιο κιτς μπαρ, που για να βρεις κάτοικο διαμένοντα πάνω από ένα έτος πρέπει να βγεις στα περίχωρα...Κι αν βρίσκομαι εδώ που βρίσκομαι είναι γιατί δε φοβόμουν ότι θα παραμείνω ξένος, ήξερα ότι ο κόσμος θα με ενσωμάτωνε μέ ένα μοναδικό τρόπο, που όλοι θα με κοιτάνε με απορία όταν διηγούμαι ότι δεν είμαι ντόπιος, που κανέναν δεν θα τον ενδιάφερε γιατί είμαι εδώ, απλά μόνο το ότι είμαι εδώ...

Αλήθεια, τι είναι αυτό πλέον που τραβάει τόσο τουρισμό η πόλη; Ότι είναι πρωτεύουσα; Ότι έχει τρία πολύ αξιόλογα μουσεία; Ότι είναι προσβάσιμη και φιλική; Ότι συνδυάζει το mainstream με το underground, το γοτθικό με το ρομαντικό, το hi-tech με το decadence στην ίδια γειτονιά; Γιατί δεν υπάρχει αντίφαση πιο γοητευτική είναι η αλήθεια: ένα γραβατωμένο κοστούμι Armani που το απόγευμα φοράει sneakers και κουβαλάει τη ρακέτα του paddle για να καταλήξει με κόκκινο κραγιόν και σκισμένο καλτσόν σέρνοντας ένα ανθρωποειδές τριχωτό τετράποδο σε αλυσίδα. Γιατί αυτό είναι η Μαδρίτη, μία συνεχής μεταμόρφωση σε μόλις ένα 24ωρο ακριβώς έξω από την πόρτα του σπιτιού σου.

Finde Futbolista

2010-03-02T00:24:00.010+01:00

Βρέθηκα σε ένα κατάμεστο γήπεδο, με μία κερκίδα όπως πάντα στο πέταλο να χορεύει ρυθμικά και να φωνάζει με φορητά μεγάφωνα, οι υπόλοιποι, άντρες και γυναίκες ήσυχοι στις θέσεις τους, με τα σποράκια, τα σαντουιτσάκια τυλιγμένα στα αλουμινόχαρτα για το διάλειμμα, ήταν και κοντά η ώρα του δείπνου, κανα μπαφάκι να περάσει και η ώρα πιο χαλαρά, ακόμη και με κουβέρτες μερικοί, και δεν ήταν λίγοι όλοι τους, κοντά 50.000. Η ατμόσφαιρα έπρεπε να ζεσταθεί πριν το ματς, με δυο τρεις μπίρες, φάσεις και σχόλια από τους απογευματινούς αγώνες, με φάτσες που νομίζεις ότι τις βλέπεις σε κάθε γήπεδο (ναι, αυτές που το λιγότερο που φοράνε είναι το τρίχρωμο κασκόλ, τους λείπουν κανα δυο δόντια και ίσως και καμιά καλή ουλή στο μάγουλο κτλ). Και με αυτά και με εκείνα, μπαίνοντας στο γήπεδο είχες την αίσθηση ότι μπήκες σε κάποια σικ συναυλία.

Ο διαιτητής έκανε τα πάντα για να μας εκνευρίσει, ωστόσο μόνο ένα μπουκάλι νερού πετάχτηκε στον αγωνιστικό χώρο, ούτε το αντίπαλο γκολ κατάφερε να εξαγριώσει τα πλήθη, ούτε ένας αναπτήρας, ένα κέρμα, κάτι, δε ζήτησα φωτοβολίδες, αλλά να, μια αναστάτωση, ένα τζέρτζελο, να τσινηθούμε λίγο περισσότερο, να ξεδώσω ήρθα, αλλιώς καθόμουν στον καναπέ του σπιτιού μου και έβριζα. Ούτε καν εκείνες οι κλασικές φάτσες δεν τόλμησαν. Κι ας μου έκανε κάπως περίεργο η έλλειψη κιγλιδώματος, λίγο ακόμη και θα χάιδευα τα μαλλάκια του Cun εκεί στον πάγκο. Τέτοια οικειότητα και τέτοια καλοσύνη. Ως και το χειρότερο που ακούστηκε για τον διαιτητή ήταν το «παλιάτσος»! Και δε μπορώ να πω, πέτυχα σε καλό ματσάκι, αλλά τόση φασαρία, τόση ταλαιπωρία, καλύτερα και πάλι το λέω στον καναπέ, θα έβλεπα και τις επαναλήψεις σε αμφισβητούμενες φάσεις και γκολ, θα έπινα και μια μπίρα που θα μου επιτρεπόταν, θα κρύωνα λιγότερο...

Το προχθεσινό ντέρμπι Real – Atleti των 15χρονων είχε περισσότερο νεύρο, μικρή κερκίδα αλλά φανατική, διασκεδαστικό όσο δεν πάει, και εκεί παιζόταν και το μέλλον τους, είχε όσο να πείς την αγωνία στο full, έκανες και το κομμάτι σου με τα γυαλιά ηλίου και το μπλοκάκι υπο μάλης…Και νομίζω εκεί θα επιστρέψω, στο χαβάλε του μικρού, ίσως και της παλιάς αλάνας.

υγ. απλή υπενθύμιση για το μαρτίτσι από σήμερα, μην μας κάψει ο ήλιος...κυρίως για όσους πάμε για σκι

Βροχή σαν...ποντς

2010-02-16T11:41:00.002+01:00

‘Εχει μία απαίσια μέρα σήμερα, όπως και χθες, από το πρωί: βροχή και πάλι βροχή, ίσως και χιόνι υγρό κατά διαστήματα, να μυξοστάζει η μύτη σου, να περνάνε οι χοντρές σταγόνες που πέφτουν από τα στενά μπαλκόνια μέσα από το σκούφο σου, να ανατριχιάζεις και να συγχύζεσαι χειρότερα, να πέφτεις μέσα στις λακούβες και να βγαίνεις λασπωμένος, σίγουρα υπάρχουν και χειρότερα, αλλά δε με ενδιαφέρουν ούτε εκείνα ούτε τα τωρινά μου. Γιατί είναι απλά όμορφο όλο αυτό όταν περπατάτε μαζί, ερωτευμένος, ακόμη και στις 4 το ξημέρωμα στην έρημη πόλη, γιατί είναι εξίσου όμορφο να έρχεται η πρώτη σου επαγγελματική επιτυχία και ας οργιάζει ο τόπος, γιατί μερικές φορές εύχεσαι να τα ζεις όλα αυτά όταν κάνει μία τέτοια “απαίσια” μέρα γιατί ξέρεις ότι την επόμενη φορά δεν θα είναι και τόσο απαίσια, θα έχει ζεστάνει και γλυκάνει, όπως το ποντς της γιαγιάς μου, σε κείνο το μπρικάκι το μπακιρτζίδικο, ίσα-ίσα πριν αρπάξει φωτιά αλλά γλυκόπιοτο, και κάθε φορά μου καθάριζε τα εντός μου, ή τουλάχιστον έτσι ένιωθα, όπως και τώρα τούτη η ασταμάτητη νεροποντή.

Ilusión del mercado

2010-02-09T11:21:00.002+01:00

Σήμερα πέρασα μπροστά από την λαϊκή και είδα πως ξεφορτώνονται τα κολοκυθάκια και τα πράσα, ή μάλλον τα φρέσκα κρεμμυδάκια, δεν πολυπρόσεξα κιόλας. Και ύστερα, την ψαραγορά, υπήρχαν και αρκετά καφάσια γεμάτα με θρυμματισμένο πάγο και ξεψυχισμένα ψάρια, κυρίως μεγάλα, μύριζαν και φουρτουνιασμένη θάλασσα και μου φάνηκε περίεργο στο μέσο της meseta να αισθάνομαι αυτή η ατλαντική μπόρα. Και θυμήθηκα εκείνο το κρυμμένο στα δέντρα χωριό, κρεμασμένο στα βάσκικα βράχια που κάθε του μπαλκόνι εκτίθεται στο βοριά και κάθε του παράθυρο χάσκει στο λιμανάκι, μια προκυμαία μεγάλη όλο κι όλο, και μικρά ψαροκάικα να λικνίζονται, και την μανία της κάθε σταγόνας κόντρα στη δική μου βιτρίνα. Στο χωριό δεν περπατούσε κανείς, εκεί κάτω είχε μια κίνηση, κίτρινα πλαστικά ανθρωπάκια, ξεφόρτωμα πραμάτιας, και τα σύννεφα συνέχιζαν να παίζουν στον ορίζοντα. Και όντως μου μύριζε περίεργα η αλμύρα, ήταν διαφορετική, πιο ψυχρή ίσως. Και νόστιμη. Μέχρι που ξεχάστηκα και πλέον έβλεπα τα σπίτια ανάποδα, από κάτω προς τα πάνω, και στην πλάτη μου είχα όλη την ανοιχτή θάλασσα, ταραγμένη, σε αντίθεση με το βλέμμα μου, και πέρα από τη βροχή από ψηλά, έσταζε και άλλη μία μικρότερη, γύρω μου, από τα μαλλιά και την ζακέτα. Και αισθάνθηκα ένα γαλήνιο ξέσπασμα, και κρύο, και ότι κανείς δεν μπορεί να με δεί. Και τότε αναζήτησα το κορίτσι, όπως και τώρα, δέκα βήματα απομακρυσμένος από την ψαραγορά. Και θα κούρνιαζα μέχρι να πετάξω από τη γέφυρα, μέχρι δηλαδή να περάσω την πόρτα του γραφείου και να προσγειωθώ...

http://www.youtube.com/watch?v=8iEx_pfOSNA&feature=related

Μας παρέσυρε το ρέμα

2010-02-08T17:50:00.003+01:00

Λίγο οι διακοπές στα χιονισμένα βουνά, λίγο ο φόρτος εργασίας στο καπάκι, λίγο οι αυξημένες μπλοκαρισμένες σελίδες στο δουλειά, λίγο ο μουντός καιρός, όλα μαζί είχαν σαν αποτέλεσμα μια μετρημένη αποτοξίνωση από το δίκτυο. Και έτσι χάθηκα. Διαπίστωσα ότι δεν έχω επαρκή ενημέρωση, ότι κλείστηκα περισσότερο σε μένα, ότι μου έλειψαν τα χρώματα, πάλι καλά που δεν έχω και φάρμα γιατί θα είχα αποτύχει, έβαλα μόνο τη μουσική μου και ό,τι είχα κατεβάσει τον τελευταιό καιρό να παίζει διαρκώς.

Και αν και προσπάθησα να αποφύγω τα συνήθη ακούσματα του Σαββάτου, φαίνεται ότι μου ήταν αδύνατον, όχι τόσο επειδή δεν τα θέλει το αυτί μου, αλλά μάλλον γιατί τα είχα συνηθίσει: electropop 70s, indie 90s, disco 80s… Και έφερνα μπροστά μου όλες τις vintage φιγούρες του καιρού, ακόμη και μυρωδιές, σαν να περνούσα μέσα από τα παζαράκια της Brick Lane, για να καταλήξω να βλέπω εκείνη την καρδιά με την κλασική γραμματοσειρά συνδυασμένη με όλες τις alternative μητροπόλεις: I love Berlin, NY, London…’Οχι, η Madrid νομίζω δεν θα υπήρχε, μάλλον γιατί το έχουν περάσει ύπουλα, βοήθησε κα το Η&Μ, και το γνωστό rastro, τόσα παζαράκια πήραν τα πάνω τους μετά το νεοχίπικο ρεύμα, πλέον δεν το βρίσκεις μαζεμένο σε κανά δυο στέκια με βιζόν και μουστάκια αλλά διάσπαρτο, στο βρώμικο bar της γειτονιάς, στην υπόγεια fiesta, στο chic gin club, στο γυμναστήριο, στο pilates, ακόμη και στους πολυκινηματογράφους.

Και εκτός από τα συνηθισμένα, υπήρξαν και μερικά διαμαντάκια σε τόσα megabytes… απλά μόλις μάθω που μπορούμε να ακούσουμε mordant music ή new puritans θα σπεύσω να ενημερώσω. Προς το παρόν –το αναγνωρίζω με κάποια ίχνη ντροπής- περιμένω το 3 words σε κάποια πίστα με led φωτάκια και τα τερατάκια του invader να χορεύουν...

Nocturno

2010-01-07T13:16:00.004+01:00

Αν και σήμερα η μέρα δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς (το ξυπνητήρι ίσα που ακουγόταν, ένα χιονόνερο ενοχλητικό, από εκείνο που αρχικά τζινάει – έτσι το λένε στο χωριό μου- τα δάχτυλα και έπειτα ζωγραφίζει αιμάτινες αυλακιές στις αρθρώσεις, δρόμοι μισοάδειοι και κόσμος με μουντή διάθεση, ο καφές φαινόταν πιο πικρός σήμερα κι άλλα κι άλλα που πρέπει να ανοίξω και κανα καζαμία για να δω τί παίζει...) είπα να δοκιμάσω να γράψω κάτι που έχει καιρό που μου ζητήθηκε, ωστόσο δεν χωραέι σε δυο τρεις παραγράφους: η νυχτερινή ζωή στην ισπανική πρωτεύουσα.
Και το κυριώς πρόβλημα είναι ότι λέγοντας νυχτερινή ζωή δεν εννοείς μόνο τη ζωή στα bars και στις discotecas. Είναι τα θέατρα, οι μικρές σκηνές και οι κινηματογράφοι, είναι οι συνάξεις σε σπίτια και γραφειάκια, είναι ακόμη και η περαντζάδα από την κεντρική αγορά και τις πουτάνες, είτε δίπλα από το Zara είτε μέχρι την Casa de Campo. Και το κυριότερο, είναι ο κόσμος αυτής της πόλης, τόσο ετερόκλιτος αλλά πάντα ταιριασμένος ακόμη και στον ίδιο χώρο...

Και επειδή δεν ξέρω από που να ξεκινήσω, μάλλον αυτό θα γίνει πεζά. Και από ένα κλασικό που-σου. Γιατί οι περισσότεροι τις Παρασκευές κατεβάζουμε ρολά ήδη από το μεσημέρι, όποτε και επιβάλλεται μια καλή siesta για να ανακτήσεις δυνάμεις για το βράδυ. Και είναι σαν να είναι Σάββατο. Είτε ένα δείπνο, είτε ένα aperitivo, πάντως σχεδόν πάντα κάπως έτσι αρχίζουν όλα: και έχεις να επιλέξεις ανάμεσα σε κάτι πιο χύμα –βλέπε μπιρίτσα στη μπάρα με μία ποικιλία από τηγανιτά: κροκέτες, χταποδάκι, tortilla με πατάτες, λουκάνικο χωριάτικο, patatas bravas κτλ και φασαρία μπόλικη, φωνές, χαρτοπετσέτες και αποφάγια μέχρι τον αστράγαλο και ίσως να ακούς και μουσική απο το ραδιόφωνο αν στέκεσαι κοντά στην κουζίνα-, είτε κάτι πιο σοφιστικέ –εδώ πρέπει να περιμένεις στη είσοδο να σου δώσουν τραπέζι, να διαλέξεις πρώτο και δεύτερο πιάτο και να έχεις υπόψη σου το επιδόρπιο για μετά, μάλλον θα πιεις κρασάκι και όσο περνάει η ώρα θα ανεβάζουμε τους τόνους, όλοι το κάνουν άλλωστε σιγά σιγά, η παρέα που ήρθε να γιορτάσει τα γενέθλια, οι φίλοι από τη δουλειά, το gay ζευγάρι της γωνίας, οι νεαροί dinks…-. Και η συνέχεια υπόσχεται.

Ανάλογα με τη ώρα κατονομάζονται και τα bars: για μπίρα ή digestivo θα πας σε κάποιο bar (ελληνιστί μάλλον θα το λέγαμε καφέ), έπειτα σε κάποια pub (προφέρεται πάφ, μη με ρωτήσετε γιατί! και αντιστοχεί στο ελληνικό bar) με μουσική, ευτυχώς υπάρχουν επιλογές αλλά κοινός παρονομαστής όλων είναι η αρκετή φασαρία και συνήθως ο περιορισμένος χώρος για να φαίνονται γεμάτες, και αφού οι pubs κλείνουν στις τρεις, έρχεται η ώρα να κάνεις ουρά –αν δεν έχεις μπει στη λίστα vip μέσω facebook ή άλλα παρόμοια- σε μία από τις discotecas (κατά το ελληνικότατο club, δεν είναι αποκλειστικά disco). Επιλογές υπάρχουν κι εδώ αν και λιγότερες και σίγουρα πιο τσιμπημένες. Και αν καταφέρεις να βγεις αλώβητος μέχρι τις έξι που κλείνουν, ρωτάς για το κοντινότερο after (εδώ, αν και ευνόητο, θα δυσκολευτώ στην μετάφραση, γιατί μπορεί να είναι τόσο το τελευταίο καφενείο της λαϊκής γειτονιάς που ο ιδιοκτήτης παπούς απλά το ανοίγει στις έξι γιατί έχει ξυπνήσει από τις τέσσερις τα χαράματα και άρα τί να κάνει, όσο και κάποιο παράνομο φυσικά καταγώγι με τριπλή πόρτα που χτυπάς συνθηματικά και εκπλήσσεσαι με την πανίδα που έχει συλλέξει, χωρίς μουσική πάντα, μόνο με όλες τις φωνές των απανταχού μεθυσμένων που ρώτησαν και έμαθαν. ’Εχω δει μέχρι και την ακραία περίπτωση να κάθεσαι στη μπάρα και να φοράς ακουστικά, φαίνεται πως δίνει άλλη νότα).

Εκείνη η ώρα της νύχτας που πραγματικά με εντυπωσιάζει είναι γύρω στις τρεις. Μόλις έχουν κλείσει οι pubs και όλος ο κόσμος, μισοφτιαγμένος, σε κλίμα ευφορίας, πιο αυθόρμητος και πιο οικείος, έχει κατακλύσει τους δρόμους. Οι Κινέζοι έχουν βγει στις γωνίες από ώρα και πουλάνε βαζάκια μπίρας σε αυτοσχέδια πόστα –ώρα αιχμής για αυτούς, καταφθάνουν τα καροτσάκια λαϊκής κάθε δεκάλεπτο, γιατί η μπίρα πρέπει να είναι παγωμένη, βάλε και το μακαρονάκι ή το ριζότο για τους πιο απαιτητικούς και ποτέ δεν ξεμένουν (βλέπε φώτο)- κι εσύ απλά στέκεσαι και χαζεύεις την κατά συνθήκη λαοσυρροή: μπορεί ο οποιοσδήποτε να σου μιλήσει, να σε κουράσει, να σε προσκαλέσει, να σου πει τον πόνο του, να σε κεράσει, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και είναι εκείνη η στιγμή που εκτιμάς το πώς ζει τη νύχτα αυτή η πολή και κατ’ επέκταση την ίδια και τον κόσμο της.

Nochevieja

2010-01-04T11:22:00.007+01:00

Καλημέρα και καλή χρονιά. Με μία ώρα διαφορά γιορτάσαμε την αλλαγή του χρόνου το ίδιο και με μικρές αλλαγές όπως κι εσείς.

Λίγα λεπτά πριν τις 12 ανοίξαμε το αντίστοιχο Alter για να ακούσουμε από την Belén Esteban (και για την αποκατάσταση της αλήθειας, όπως δήλωσε φίλος και μου άρεσε πολύ ο παραλληλισμος, η Πέπη Τσεσμελή της Ισπανίας) την αλλαγή του χρόνου. Και μετά τη νέα της πλαστική έγινε αγνώριστη, η μύτη της θέλει ακόμη λίγη διόρθωση. Και ενώ ο επίσημος παρουσιαστής δεν έπιανε μία μπροστά της, αυτή έδειχνε τις κόκκινες ζαρτιέρες εκεί, στο τελείωμα του κοντού φορέματος και όλοι αναφωνήσαμε το πόσο αιώνια λαϊκή παραμένει. Αχ, Δική μας Belén! Βρίσκεται σε ένα από τα δωμάτια που το μπαλκόνι βλέπει κατευθείαν στο ρολόι της Puerta del Sol. Είναι αυτό που αναμεταδίδεται σε όλη της Ισπανία και αυτό που καθορίζει τους χτύπους και την αλλαγή. Και ενώ έχουν μείνει 5-10 λεπτά για την αλλαγή και η Belén συνομιλεί με τους παρευρισκόμενους (γιατί ναι μεν αρκετοί έχουν μείνει στην πλατεία για το πανηγυράκι αλλά άλλοι τόσοι έχουν ανέβει στο στούντιο για να την θαυμάσουν απο κοντά!), ξαφνικά πέφτει το ρεύμα στο σπίτι και έχουμε μείνει με τα κεράκια.

Ενώ μου φάνηκε αρκετά γουστόζικο –ισώς και κατα το ελληνικό συνήθειο να τα σβήνουμε, η ισπανικοθρεμμένη παρέα μου έφτασε στα πρόθυρα του πανικού! Πρωτοχρονιά χωρίς τους χτύπους της καμπάνας της Sol και χωρίς Belén??? Προμηνυόταν καταστροφή στη fiesta. Βγήκαμε στα μπαλκόνια να δούμε αν ήταν γενικό το κακό, αναθεματίσαμε τις γιαγιάδες του πρώτου γιατί μάλλον εκείνες κρύβονταν πίσω από αυτή την σκευωρία, γκουγκλάραμε στα γρήγορα και με όσα αποθέματα μπαταρίας υπήρχε στο pc κάποια online σύνδεση...Μάταια όλα. Τα χρονικά περιθώρια στενεύαν και το ποτήρι με τα σταφύλια στο χέρι είχε αρχίσει να γλιστράει από τον κρύο ιδρώτα. Δύο λεπτά πρίν το πρώτο χτύπο της καμπάνας ευτυχώς όλα επανήλθαν...

Και πήραμε τις θέσεις μας! 15 άτομα σε στάση σαν σε θέατρο απέναντι από την οθόνη και με κάθε χτύπο έβαζες και μια ρώγα στο στόμα. Δώδεκα στο σύνολο και από εκείνες τις χοντρές, με το κουκούτσι στο κέντρο, κι όποιος προλάβει και τις δώδεκα. Και άντε πρόλαβες να τις βάλεις στο στόμα αλλά να έχεις μασήσεις πάνω απο δύο με τίποτα. Είχαν αρχίσει ήδη τα φιλιά. Βέβαια, μάσημα και φιλί μαζί είναι κομματάκι δύσκολο, ζουμιά να σου τρέχουν ακόμη κι απ’ τη μύτη, να αναγουλιάζεσαι και να αγκαλιάζεσαι ταυτόχρονα...και να το κλάμα η Belén, χωρίς λόγο, από συνήθεια. Μου φάνηκε σαν δοκιμασία στο Fear Factor με έπαθλο ένα ποτήρι cava (βλέπε κάτι σε φθηνή σαμπάνια). Και από εκεί και πέρα τα πράγματα κύλησαν ομαλά. Και μετά μέχρι το πρωί ανέλαβε ο Amenábar (αλλουνού παπά ευαγγέλιο αυτό) αλλά εκείνο το ξημέρωμα από τα ψηλά και στα πόδια σου την plaza España, δεν το ξεχνάς, άσχετα με το τί έχεις καταναλώσει.

Desayuno Prenavideño

2009-12-21T12:04:00.002+01:00

Σήμερα και μετά από ένα παγωμένο πσκ στο οποίο δεν έλειπαν από κανένα εστιατόριο και από κανένα bar οι fiestas de navidad, cenas y comidas de amigos y empresas (συνήθεια τόσο κοινή που μέχρι και στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας υπάρχει σχετική ρήτρα!) ήρθε και το χιόνι πρωί-πρωί για να μας κάνει δυσκολότερη ακόμη μία Δευτέρα –και μάλιστα προ Χριστουγέννων- στη δουλειά. Το σκηνικό αλλάζει μόνο και μόνο από το γεγονός ότι όλοι περπατάμε με το κεφάλι σκυμμένο, να βλέπουμε που πατούμε (και συνειδητοποιώντας πόσοι δεν φρόντισαν να μαζέψουν την τουαλέτα του κάθε σκύλου που βολτάρει πρωινιάτικα) το πολύ να φτάσει το βλέμμα μας μέχρι το ύψος του αγκώνα, για να ξέρουμε από πού θα πιαστούμε σε περίπτωση κάποιας καλής ξεσυγυρισμένης.

Και επειδή σήμερα το πρόγραμμα έλεγε πέρασμα από την πισίνα και ...α, να θυμηθώ να πάρω και τις orejeras (αυτή την λέξη την αγνοώ στην ελληνική, είναι εκείνα τα διακριτικά θεωρητικά αλλά στιλάτα πάντα που περνάς πίσω από το λαιμό και καλυπτούν τα αυτιά σου απο το κρύο) που τόσο πολύ φοριούνται τώρα με το κρύο σε όλη την πρωτεύουσα, τελοσπάντων, αποφάσισα να πάρω το πρωινό μου στο bar της γειτονιάς, για να έχω δυνάμεις μέχρι το μεσημεριανό διάλλειμμα και το πρόσθιο που θα το συνοδεύσει. Είναι κάτι που συνηθίζεται εξάλλου, αν και με την κρίση, είχα παρατηρήσει ότι είχε κόψει και η κλασική πελατεία.

Είναι που μπαίνω και βρίσκονται ήδη στη μπάρα οι δύο θυρωροί για τον καφέ τους πριν πιάσουν τη σκούπα (ειδικά σήμερα και το φτυάρι για το χιόνι) παρέα με τον γυμναστή του μικρού συνοικιακού γυμναστηρίου. Μην φανταστείτε βέβαια street minimal bar ή εκλεπτυσμένα muffins με capuchino και σχέδιο στο αφρόγαλα: το πάτωμα είναι ήδη γεμάτο γόπες, χαρτοπετσέτες και οδοντογλυφίδες και οι κιτς γυαλινες προθήκες του 80 καλύπτουν το μισό της μπάρας, άδειες ακόμη. Παίρνω θέση ακριβώς απέναντι απο την πόρτα της κουζίνας, η καλή κυριούλα έχει βάλει ήδη να τηγανίζει tortillas, γυρίζω προφίλ για να βλέπω και την πρωινή ενημερωτική εκπομπή αλλά και όλους τους υπόλοιπους καθήμενους στη σειρά, σου δίνει λιγότερο την αίσθηση της μοναξιάς, ειδικά όταν ανταλλάσεις καλημέρες με όλους. Σε λίγο θα έρθει και ο υδραυλικός, και η κυρία δικηγορίνα με τη γούνα της να μας πει πώς πέρασε το σαββατοκύριακο με το εγγονάκι της, και οι δύο suited 30άρηδες που αρέσκονται να λένε αστειάκια στα αγγλικά και κυριώς στην ρουμάνα που βρίσκεται πίσω από τη μπάρα και σερβίρει τους καφέδες, άσχετο αν τους καταλαβαίνει, εκείνη πάντα ψευτοθυμώνει. Και είναι γάτα, πάντα μου φέρνει τον καφέ στη θερμοκρασία που τον χρειάζομαι, ανάλογα με το τι δείχνει το θερμόμετρο έξω, αυτό ναι, απλός καφές σε χαμηλό ποτήρι του νερού και ρίχνει απο δύο κανάτες κρύο και ζεστό γάλα (και το καλοκαίρι, για δροσιά, απλά τον αναποδογυρίζω σε άλλο ποτήρι, του ουίσκι, μαζί με πάγο!) . Και ετοιμάζει το pan tumaca μου, με μπόλικη ντομάτα και ελαιόλαδο. Έχει και churros και porras, και ακόμη καλύτερα, κρουασάν a la plancha, για να λιώνει το βουτυράκι αμέσως. Νάτος και ο κυριούλης που πίνει carajillo (μισή δόση καφές και μισή δόση «τσίπουρο») που την ώρα που θα ετοιμάζομαι να φύγω θα έχει ήδη αρχίσει να παίζει φρουτάκια.

Καπνίζω ένα τσιγάρο και κοιτάζω γύρω μου το μακρόστενο χώρο, και δη τον τοίχο: μια φωτογραφία με όλη την οικογένεια, από 80 μέχρι 8 χρονών, ένα κασκόλ της Atletico, μια αφίσα του 90, σε κάδρο, με τις 52 ράτσες –μόνο στην Castilla La Mancha- ταύρων, εικονογραφημένες όλες, ένας πίνακας με σημειωμένα με κιμωλία τα στοιχήματα των πελατών, μια κρεμάστρα, ένα κομμένο εξώφυλλο αθλητικής εφημερίδας με τους οπαδούς σε πρώτο πλάνο, μία φωτοτυπία Α4 που μας ενημερώνει ότι απαγορεύεται η χρήση ψυχοτρόπων ουσιών στο κατάστημα και τέλος το πρόγραμμα με τις αγωνιστικές όλων των ταυρομαχιών στην πόλη και στα περίχωρα.

Βγαίνω και συνειδητοποιώ ευχάριστα ότι αυτά τα μικρά συμβαίνουν στο κέντρο της Ισπανίας, σε μια από τις πιο ευκατάστατες γειτονιές της πρωτεύουσας, που φαίνεται να κυλούν με ρυθμούς αργούς, όπως τότε που μόνο μέσα από διηγήσεις τα έχεις υποψιαστεί.

Η πάντα επίκαιρη Ευλαμπία

2009-12-14T16:51:00.005+01:00

Ευτυχώς για κάποιους το να βρεθούν αντιμέτωποι με το σύστημα υγείας του ΙΚΑ μπορεί και παραμένει ένα απλό φανταστικό σενάριο. Δυστυχώς, όμως, για κάποιους από αυτούς τους «τυχερούς», τους έκατσε λαχείο για το σύστημα του αντίστοιχου ισπανικού φορέα. Όχι ότι τα πράγματα βρίσκονται σε καλύτερη μοίρα, σχετικά με τις περιβόητες αναρρωτικές κτλ κτλ αλλά κάτι ακόμη χειρότερα σε αποθαρρύνει: πέραν του ότι πρέπει να χρησιμοποιήσεις την ακριβή ορολογία για να μην χάνουν το χρόνο τους οι γιατροί του ΙΚΑ (γιατί άλλο πράγμα το πιάσιμο, άλλο η κράμπα και άλλο το τράβηγμα μυών, για να μη μιλήσω για θλάση! Ουφ, πρέπει να είμαι ακριβολόγος), ωστόσο το να θέλεις να βρεις το δίκιο σου και να βρίζεις σε μία ξένη γλώσσα δεν είναι και το ευκολότερο σημειολογικό εμπόδιο που πρέπει να ξεπεράσεις, ειδικά όταν αυτό πρέπει να γίνει «κομψά».

Και καλά, εδώ και κάποια χρόνια που είμαι μόνιμος κάτοικος σε μία γειτονιά μου έχουν υποδείξει και την προσωπική μου γιατρό, πράγμα που πρέπει να θεωρήσω τύχη, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί κάθε φορά που την επισκέπτομαι πρέπει να της θυμίζω ποιος είμαι και τι ιστορικό έχω περάσει. Λογικό, θα πείτε, αν είναι και κάποιας ηλικίας ακόμη περισσότερο. Τι φταίω όμως, όντας μυξομένος σε όλη τη μάπα με το θερμόμετρο να αγγίζει σαραντάρια, κασκόλ μέχρι τα αφτιά και οχτώ στρώσεις από ρούχα να της επαναλαμβάνω κάθε δύο μέρες ότι έχω την γνωστή μοδάτη γρίπη του καιρού μας και ότι θέλω κι άλλη και ξανά κι άλλη αναρρωτική και εκεινή να με κοιτάζει κάθε φορά με το ίδιο ηλίθιο εξεταστικό βλέμμα σαν να πηγαίνω πρώτη φορά –όχι, κα γιατρέ μου, ήρθα και χθες και προχθές (βήχας και ξανά βήχας), και αντιπροχθές (ζαλάδα μαστούρας από τις παραθεταμόλες) στα επείγοντα και θα έρθω και μεθαύριο (ρουφάω τις μισοξεραμένες μύξες μου) για να δικαιολογώ την απουσία μου στη δουλειά. Με κοιτάζει, χωρίς να με εξετάζει, για να δει αν όντως είναι αλήθεια ή απλά έχω hangover και θέλω να την εξαπατήσω. ‘Εχω σχεδόν παραιτηθεί όταν διαπιστώνω ότι εκείνο που της τράβηξε περισσότερο την προσοχή είναι ένα μαύρο στίγμα στο κούτελο μου που μάταια προσπαθούσα να βγάλω πριν μια εμβομάδα. Ακόμη εκεί βρίσκεται κι αυτό το τιμημένο;;;

Αυτό ήταν, παραιτούμαι, προτιμώ να χάσω αυτές τις μέρες από το μισθό μου, ακόμη και τη δουλειά μου αλλά σας παρακαλώ, μη με βάζετε σε αυτή τη διαδικασία. Και όχι τίποτε άλλο, απλά τώρα τα είχε και όλα στρωμένα όπως κοιμήθηκα. Γιατί αν μιλούσα για κάποια χρόνια νωρίτερα, νέος στο σύστημα και δή περιορισμένων δικαιωμάτων όπως αυθαίρετα μου δήλωναν για τον απλούστατο λόγο βαριέμαι-να-κάνω-τη-δουλειά-μου, μπορεί και να είχα αφεθεί σε κλίνην αιωνίαν. Παρολαυτά, αυτή τη φορά μού έκατσε να την εξαπατήσω, και είχε και ένα λαμπρότατο ήλιο, ότι πρέπει να πρωινές βόλτες στον πεζόδρομο, μαζί και με το σημερινό χιόνι που έπεφτε αραιό μέχρι την τελευταία γουλιά του καφέ μου.

Ένα salsiki χωρίς φράουλες παρακαλώ

2009-10-22T13:09:00.002+02:00

Μερικές φορές είναι κάπως δύσκολο να συμβιβαστείς και να αλλάξεις συνήθειες-θεσμούς. ‘Αλλες πάλι σου είναι λιγότερο επίπονο ή και εντελώς αδιάφορο.

Δεν ξέρω αν θέλω να αναφερθώ σε κάτι συγκεκριμένο, ούτε να πω ψέματα ότι δεν μου έχει λείψει ένα ζεστό capuchino (ισπανιστί με την κλασική ελληνική προφορά), με εκείνη την υπέροχη κρέμα -από το γάλα μακράς διαρκείας αν δεν κάνω λάθος, αν και τώρα τελευταία υπάρχουν αυτά και δεν τα πολυκατέχω- ακόμη και τα σχεδιάκια που κάνει ο κάθε επίδοξος νικητής του διαγωνισμού της nescafe. Πάντως, όχι οτι στην Ελλάδα δεν συμβαίνει, αλλά το βέβαιο είναι ότι του ντόπιου δύσκολα του αλλάζεις συνήθειες.

‘Οσο και αν προσπαθήσεις να τον πείσεις ότι ένα ποτήρι γάλα είναι προτιμότερο να το πίνεις άσπρο και όχι με colacao, ότι το κατεψυγμένο ψάρι δεν είναι το ίδιο με το φρέσκο, πόσο μάλλον το ψιλοκομμένο κρεμμύδι, ότι το τηγάνι έστω και με λίγο λάδι δεν κάνει το φαγητό μάς λιγότερο τηγανιτό, ούτε σίγουρα ψητό...και αυτό για να μιλήσω μόνο για διατροφικές συνήθειες. Με αφορμή βέβαια το περιβόητο τζατζίκι (salsiki στα ισπανικά, ελλείψει του «τζ» και χάριν ευκολίας): που να φανταστώ ο κακόμοιρος ότι στην απλή συνταγή, στην κατηγορία υλικά, παρά το γεγονός οτι υπογράμμισα και τη λέξη griego οταν έγραφα yogur griego (είναι το στραγγιστό που ονομάζεται –τιμητικά;- ελληνικό γιαούρτι), , από φόβο μήπως ψωνίσουν το κανονικό, εκείνο το ημινερουλό/κρεμώδες με την υπόγλυκη γεύση, ωστόσο μου διέφυγε μια λεπτομέρεια, το διαπίστωσα στην δοκιμή, αν και με είχαν προειδοποιήσει ότι μάλλον κάτι δεν πήγαινε καλά...

Δεν έβαλα έστω εντός παρένθεσης ότι αναφέρομαι σε γιαούρτι χωρίς ζάχαρη. Πάλι καλά που αντί για αγγουράκι δεν είχε φράουλες δηλαδή! Γιατί, όσο κανονικό και αν ονομάζεται το γιαούρτι, επιβάλλεται η προσθήκη ζάχαρης, κατα προτίμηση ακατέργαστης, δημητριακών, μπισκότων, μούρων και βατομούρων και ούτω το καθεξής. Τουλάχιστον τώρα έμαθα. Και αποφεύγω να με βλέπουν να ρίχνω γιαούρτι στη σαλάτα μου, συνηθίζω να λέω οτι πρόκειται για τόνους μαγιονέζας και τόσο ικανοποιούνται!

Rodchenko y Popova

2009-10-13T17:18:00.003+02:00

Και να που μετά από αρκετό καιρό επιστρέφω να συμπληρώσω σελίδες σε αυτό το blog και να το γεμίσω με μισομίζερες φωτογραφίες και αρκετές ανούσιες λέξεις. Κι αυτό γιατί σήμερα, εκτός από την «μπαλάντα του κοριτσιού και του πουλιού» σχεδόν τίποτε παραπάνω δεν φτάνει στα αυτιά μου. Δεν δουλεύει και ο κεντρικός server. Ίσως να φταίει και η επιστροφή από το falso puente που κάνει την ημέρα αρκετά ήσυχη και υποτονική. Αν και ξημέρωσε όμορφα, με ψύχρα και κάποια υγρασία.

Και σας να περίμεναν όλοι να περάσει αυτή η Δευτέρα, ξεφύτρωσαν οι πρεμιέρες σε θέατρα και σάλες, τα εγκαίνια σε εκθέσεις και μουσεία, οι προσκλήσεις σε gala και οι πόζες στα fotocol. Οπως και στην Αθήνα, αν δεν απατώμαι, ακριβώς μόλις έκλεισαν τα παλιομοδίτικα πολιτικά περίπτερα και ξεψύχησαν τα ηχεία των μεγαβάτ στο Σύνταγμα. Δεν θα σταθώ στην -καθώς φαίνεται αξιόλογη- νέα ταινία του Amenábar, ούτε στην τελευταία έντονη κινητικότητα στο χώρο του σύγχρονου χορού, αλλά σε μία έκθεση που εγκαινιάζεται σε μία εβδομάδα στο γνωστό Reina Sofía, αφιερωμένη στους ρώσους construccionistas, ή μάλλον στα παρασκήνια αυτής.

‘Εργα για αυτή την έκθεση καταφθάνουν από παντού, είτε με τη συνοδεία ανθρώπων των μουσειών είτε με τις γνωστές υπερασφαλείς μεταφορικές. Και κυρίως από την Tate Modern του Λονδίνου. Αλλά δεν είναι η μόνη. Με αρκετά αξιόλογα θέματα συμμετέχει και το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης. Και με τι αγωνία ανοίγεις την κάθε κούτα και το κάθε κιβώτιο για να δεις ποιον θασαυρό κρύβουν: με τον κατάλογο στο χέρι, τους κωδικούς, αντιστοιχίες, έλεγχοι, διπλοέλεγχοι... οργανώνεται σιγά σιγά η έκθεση για να είναι όλα τέλεια την ημέρα που αχόρταγα θα την τρώνε τα μάτια αρχικά των frikis και μετά των υπολοίπων επισκεπτών, αδιάφορων, περαστικών ή τουριστών.

Εδώ ανοίγει η παρένθεση της αιχμής, καθώς ο κατάλογος του ΜΣΤΘ είναι μάλλον ο μόνος που δε συνοδεύειται με τις αντίστοιχες φωτογραφίες, δίχως κωδικούς, με λειψές περιγραφές. Κάτι που δεν προσδίδει αναγκαστικά πλημμελή εργασία, αλλά σίγουρα ατελή, μη ακριβή, καμιά φορά βαριεστημένη. Και σίγουρα υποβάλλει σε ένα διπλό φόρτο τους ανθρώπους της οργάνωσης.

‘Οπως και να ‘χει, όλα θα είναι έτοιμα στις 21 του μηνός. Και για τρεις μήνες. Για όποιον ενδιαφέρεται να κάνει μία βόλτα, τόσο συμβατική όσο εικονική, εδώ θα βρεί περισσότερα.

http://www.museoreinasofia.es/exposiciones/2009/rodchenko-popova_en.html

Pisci vs Catamarán

2009-07-28T11:33:00.002+02:00

Το καλοκαίρι στη Madrid συνήθως χαρακτηρίζεται από αρκετή ζέστη, θερμοκρασίες που ξεπερνούν τους 33-34 βαθμούς την ημέρα, γενικά ξηρές ημερές και σπανιώς υγρές (που είναι και πιο ανυπόφορες). Μέσα σε αυτούς τους τρεις μήνες καμίνι αναδεικνύεται ένα άλλο πρόσωπο των κατοίκων τους: εξαφανίζονται οι συνήθεις ύποπτοι και εμφανίζονται νέες φιγούρες επί σκηνής.

Οι πρώτοι γιατί τις καθημερινές (πλέον σχεδόν όλοι έχουμε ξεκινήσει jornada intensiva και έχουμε άφθονο ελεύθερο χρόνο τα απογεύματα) αποσύρονται στις ιδιωτικές πισίνες που κάθε urbanización διαθέτει για τους ενοίκους και τους φίλους τους, ενώ από την Παρασκευή το μεσημέρι φεύγουν για τις μαδριλένικες «αποικίες», κατα βάση στις μεσογειακές ακτές και λιγότερο στις παραλίες του ατλαντικού με τα κρύα νερά και τις απότομες αλλαγές του καιρού. Υπάρχουν και οι ευκαιρίες για Ibiza και Mallorca, κανένα party έκπληξη σε κάποια ημιδιάσημη βίλα, σε κάποιο catamarán, πάντα τα νέα κυκλοφορούν εντός εβδομάδος από στόμα σε στόμα και πάντα κάτι θα προκύψει, κάποιος θα σε καλέσει, κάπως θα κολλήσεις κι εσύ.

Οι δεύτερη κατηγορία είναι αυτή που περνάει όλη την ημέρα και όλη την εβδομάδα στην δημοτική πισίνα, μαζεύει άφθονο ήλιο, δροσίζεται με εκείνο το ψεκαστήρι νερού και αν είναι πάνω απο 30 ετών σπανίως βουτάει απαρτίζεται από διάφορες «αστικές φυλές», και γι’ αυτό την κάνει αρκετά ετερόκλιτη: άνθρωποι μόνοι ή μοναχικοί που συνήθως το χειμώνα κρύβονται πίσω από κουρτίνες και παντζούρια (πώς γράφεται αυτο;), πενηντάρες ζωντοχήρες με λάδι και χρυσόσκονη και αδιάβροχη μάσκαρα (πάντα topless), περουβιανές πολυπληθείς οικογένειες με όλα τα σύνεργα του πικ νικ, εικοσάρηδες με κασετόφωνο να παίζει ραπ και μαγιό που καλύπτει το μισό κώλο αλλα φτάνει μέχρι τον αστράγαλο, ζαβούς, αλλά πολλούς ζαβούς, δηλαδή, δεν είναι απίθανο να δείτε κάποιον σαραντάρη να τσαλαβουτάει στην παιδική πισίνα ή να σκάει στο νερό στυλ «βόμπα» και να το καταδιασκεδάζει, κάποιον να περπατάει πάνω κάτω και γύρω σου (!) για μισή ώρα, να παίζεις φυσοκαλαμάκια αλλά να είσαι 35 πλέον, να χαζεύεις την επίδοξη beyoncé να σου κάνει χορευτικά τερτίπια....

Μα καλά –αναρωτιέμαι- πού κρυβόταν όλος αυτός ο κόσμος τόσους μήνες και τόσο καλά;;; Γιατί μέχρι αυτό το σημείο είχα αρκετούς ενδοιασμούς σχετικά με τη fiesta στο catamarán (τόσες ώρες δρόμος, πολύ glamour, τόσα έξοδα, στήσιμο, φωτογραφίες κτλ κτλ) αλλά μία μέρα στη δημοτική πισίνα ήταν αρκετή για να μου τους διαλύσει χωρίς αμφοβολία...όχι ότι στο catamarán δεν έχει ζαβούς, απλά τουλάχιστον είναι πιο κομψοί και πιο σικάτοι.

Και μέσα σε όλα αυτά, ευτυχώς πλησιάζουν και οι μέρες για να φύγω κι εγώ καποιες περισσότερες μέρες, όπως οι περισσότεροι σιγά σιγά, ήδη η πόλη αριθμεί ένα εκατομμύριο λιγότερους κατοίκους και αυτό φαίνεται κάθε λέπτο που τη διασχίζεις.

Pirineos Sur

2009-07-17T13:51:00.001+02:00

Κάπου κρυμμένο ανάμεσα σε βουνοκορφές και δάση, στην κοιλάδα Tena, ακριβώς στη μέση της οροσειράς των Πυρηναίων, εκεί που η καστιλιάνικη γλώσσα εισέβαλε μεταξύ της καταλανικής και της βασκικής, ακούμπησε τη γαλλική και εξελίχθηκε στη διάλεκτο fabla, βρίσκεται ένα μικρό ημι-ερειπωμένο χωριό, ονόματι Lanuza (=Λανούθα), που προσπαθεί να αναγεννηθεί, τουλάχιστον το καλοκαίρι. Ο κόσμος του αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει λόγω της τεχνητής λίμνης που δημιουργήθηκε ακριβώς δίπλα και εν μέρει το κάλυψε, εκεί που περνούσε ο ποταμός Gállego (=Γκάγιεγο) ωστόσο αποφάσισε σιγά σιγά να του δώσει ζωή (καθώς υποχωρούν και τα νερά με τα χρόνια). Και οι 36 μόνιμοι κάτοικοί του εκεί ακριβώς, μέσα στο χωριό αλλά και δίπλα από τα τελευταία σπίτια, στήνουν κάθε Ιούλιο ένα όμορφο «πανηγύρι».

Πετούν μία πλωτή σκηνή μέσα στη λίμνη, όπου δίνονται οι συναυλίες, γεμάτες χρώματα και μουσικές ταξιδιάρικες, το κοινό στέκεται στα επικλινή ακριβώς απέναντι, μέσα στο υγρό πράσινο, άλλοτε πηγαίνουν μέχρι τα αντίσκηνά τους, στα έξω του χωριού για έναν υπνόσακο, γιατί έχει αρχίσει να πέφτει αρκετή ψύχρα, και μέχρι να ζεσταθεί η ατμόσφαιρα, αργά το βράδυ, όπου dj παίζουν ένα συνοθύλευμα από νότες που μοιάζει με κουρελού με τη συνοδεία ποτών και γεύσεων από όλον τον κόσμο.

Ωστόσο, η γιορτή δεν αρχίζει και τελειώνει το βράδυ. Μέσω το παραλίμνιου δρόμου και μιας «ρομαντικής» διαδρομής φτάνεις στο διπλανό κεφαλοχώρι, Sallent de Gállego (=Σαγιέντ Ντε Γκάγιεγο). Εκεί όντως έχουν μπερδευτεί πολλές κουλτούρες. Γεύσεις, εργαστήρια, χοροί, αρώματα, χρώματα, διαδρομές, φωτογραφίες, έθιμα, και το κυριότερο, όλες οι φυλές της γης μαζεμένες σε ένα μικρό χωριό, με τον ήχο απο τα κρύα νερά, όπως έρχονται απο τις πηγές και τα χιόνια της άνοιξης, και το θρόισμα που κατεβαίνει απο τις κορυφές των Πυρηναίων.
Το ξέρω, το χειρότερο είναι η πρόσβαση σε αυτά τα μέρη. Αλλά μόλις φτάσεις, δε θα θελήσεις να φύγεις. Σας παραθέτω και τον ιστότοπο, http://www.pirineos-sur.es/, θα βρείτε πληροφορίες για τα πάντα. Ένα φεστιβάλ από αυτά που σε εκπλήσσουν.

Veraniego

2009-07-13T09:58:00.002+02:00

Σήμερα άλλαζουμε σελίδα, μπήκαμε στο καλοκαίρι, τα αυτοκίνητα λιγοστεύουν στους δρόμους, διασχίζεις πιο άδειες πλατείες, το απογεύμα αφιερώνεται στη siesta γιατί δεν υπάρχει αρκετός αέρας να ανασάνεις, τα air condition παίρνουν φωτιά, περπατάς ξυπόλυτος, δροσίζεσαι με horchata και σκέφτεσαι μια παραλία στο Alicante, στέκεσαι δίπλα σε κάθε συντριβάνι, ξαπλώνεις στο πάρκο, κρύβεσαι απ’ τον ήλιο, ξεμυτίζεις με το φεγγάρι, μετράς τους λιγοστούς ανθρώπους, μετράς τα αστέρια, αναρωτιέσαι τι κάνεις εσύ εδώ κι έπειτα ξυπνάς ιδρωμένος, για να σε αποτελειώσει ένα παγωμένο ντους και να δεις τον ήλιο να έχει ήδη κάνει τον κύκλο του και να σε χτυπάει ανελέητα με τις ακτίνες του (ή μάλλον αχτίνες για τους αθηναίους). Καλημέρα.

Cuotidianos

2009-07-09T12:14:00.003+02:00

Είναι και αρκετές οι απορίες μου σε αυτόν τον τόπο σχετικά με τον τρόπο ζωής τους, με το πώς αντιλαμβάνονται τα όρια, μέχρι πού μπορεί κανείς να φτάσει, να υπερβεί εαυτόν ή να συμμαζευτεί. Και αυτό με αφορμή γραφειοκρατικές καθυστερήσεις, θυμούς, τραγελαφικές καταστάσεις ελληνικού τύπου και όλα τα παρελκόμενα. Ιδιαίτερη εντύπωση που κάνουν μικρές καθημερινές συνήθειες, αρκετά αντικρουόμενες μεταξύ τους. Και για να δώσω κάποια παραδείγματα, έτσι, επειδή σήμερα πάλι τις σκεφτόμουν και τις ανέλυα:

Στο μέτρο όλοι τρέχουμε για να προλάβουμε (τί;) –παρά το γεγονός ότι κάθε τρίλεπτο περνάει συρμός- ωστόσο στο super market έχουμε όλοι την άνεση να σταθούμε με το καρότσι μας τουλάχιστον 10 λεπτά μπροστά από κάθε ράφι για να διαλέξουμε τί θα έχουμε στο ψυγείο μας, κι αυτό χωρίς να μας αφορά ποσους πελάτες ενοχλούμε και πόσους δεν αφήνουμε να περάσουν το διάδρομο: «διαλέγω jamón, δεν βλέπεις; τι βιάζεσαι;»

‘Οταν οδηγούμε είναι απαγορευτικό να μιλάμε στο κινητό μας, όταν όμως πεζή μας πιάσει η πάρλα, πρέπει να το αντιληφθούνε όλοι οι υπόλοιποι: να σταματήσω την κίνηση για να διασχίσω το δρόμο, να φωνάζω και να γελάω δυνατά, να ρίχνω ματιές σε όσους περνούνε για να δω αν με έχουν δει που είμαι τόσες ώρες στο κινητό, ενίοτε να σκοντάψω σε περαστικούς, αφηρημένος: «ναι, ναι, έχω πολλούς και καλούς φίλους που με παίρνουν τηλέφωνο και τα λέμε και γελάμε και περνάμε όμορφα, το βλέπετε όλοι, ε;». Και όλα αυτά αφού έχω παρατήσει την παρέα μου στο τραπεζάκι καμια ωρίτσα και είναι έτοιμοι να την κάνουν.

Διαβάζουμε χωρίς να δουλεύουμε και να κουραζόμαστε, δηλαδή προετοιμαζόμαστε με ιώβια υπομονή και αποκλειστική αφοσίωση για τις προκηρύξεις του ΑΣΕΠ, για τη δείνα θέση, για όταν και αν προκηρυχθεί, κι αυτό ετσι κι αλλιώς από μόνο του αποτελεί προσόν για το βιογραφικό μας. Αν τυχόν πετύχουμε, μετά από αρκετά χρόνια γινόμαστε οι γνωστοί δημόσιοι υπάλληλοι αναλόγου ύφους και ευφυίας (που δεν αποτελεί μόνο ισπανικό προνόμιο), αν όχι, και στα 33 μας, κάποια εταιρία από αυτές τύπου consulting θα βρέθει να μας προσλάβει μετά από τόόόόόόσα χρόνια μελέτης, για να ξεκινήσω και από κάπου την καριέρα μου.

Μετά απο αφόρητη ζέστη, μπαίνεις σε ένα μπαράκι, χαιρετάς τη μπάρα πολύ φιλικά και σου ανταποδίδουν, βολεύεσαι σε ένα τραπεζάκι και, αν δεν ξέρεις, υποψιάζεσαι ότι μάλλον μόνο καλησπέρες ανταλλάσσουν στο συγκεκριμένο χώρο. Αναγκαστικά, σηκώνεσαι να παραγγείλεις στη μπάρα, εκείνη τη στιγμή βλέπεις ότι ο camarero μόλις θυμήθηκε να καθαρίσει τον πάγκο επειδή έχει λίγα τρίματα, διαπιστώνει ότι το wettex είναι βρώμικο, ψάχνει να το αλλάξει, βλέπει οτι στο ψυγείο δίπλα απο το ράφι με τα καθαριστικά δεν έχει αρκετές παγωμένες μπίρες, πάει να φέρει να το γεμίσει, στην επιστροφή ζητάς, φωνάζοντας για να τραβήξεις την προσοχή, να σου βάλει δύο βαρελίσιες «όποτε μπορέσει» (αυτές οι ευγένειες μάς φάγανε τελικά) γιατί έχω ήδη ένα πεντάλεπτο εκεί που περιμένω, φαίνεται να μην με άκουσε, καταφτάνει το αίσθημα δίπλα μου, αρχίζουν τη συζήτηση για το ποιος ήπιε περισσότερο χθες βράδυ, και πώς πήγε σήμερα το μάθημα, «-συγγνώμη, με ακούσατε που παρήγγειλα; -ναι, τι μου είπατε;», βγάζει δυο ποτήρια, συνεχίζει την κουβέντα με το αίσθημα αλλά δυστυχώς καταφθάνει η νέα camarera που δεν ξέρει ακόμη πολύ καλά πώς να χτυπήσει στην ταμειακή, της εξηγεί με ακρίβεια και με κάθε λεπτομέρεια, απομένει μόνο να τις εξηγήσει πώς δουλεύουν οι μικροκρύσταλλοι στην οθόνη, έχω αρχίσει να διψάω υπερβολικά, πάει να ανοίξει την κάνουλα και ...joder! έχει απομείνει μόνο ο αφρός στο βαρέλι και πρέπει να το αλλάξει...έχω φτάσει στα όρια μου: πηδάω από μέσα, βάζω ένα ποτήρι νερό, με κοιτάζει κάπως ενοχλημένος, παίρνω το σακίδιό μου και όπως και όταν μπήκα, με χαμόγελο, μοιράζω την καλησπέρα μου «...τα λέμε, φίλε, ευχαριστώ». Και το καλύτερο είναι ότι πάλι καλά που δε με σέρβιρε αυτός γιατί έπειτα θα του χρωστούσα και χάρη.

Tinto de Verano

2009-06-29T13:39:00.000+02:00

‘Επειτα από αρκετές μέρες απουσίας στα σμαραγδένια νερά του Ιονίου (κάπου είδα και μία διαφήμιση του υπουργείου «η Καραϊβική στα πόδια σας» ή κάτι τέτοιο) επανέρχομαι σε αυτό το μπερδεμένο bochorno (αντάρα το λένε στο χωριό μου) σε κάθε πρωινό βήμα σε αυτή την πόλη που αργότερα μετατρέπεται σε ύπουλη υγρασία που κολλάει πάνω σου και σε κάνει να ιδρώνεις ακόμη και στον κατήφορο. Είναι κι αυτός ένας λόγος που η πόλη αρχίζει να κινείται μετά τις 9 το βράδυ, μόλις ακριβώς έχει πέσει ο ήλιος και ξεμυτίζουν σαν μηρμύγκια στην πρώτη terraza που θα συναντήσουν, στη γειτονιά, σε μια γωνία, σε μια πλατεία, δίπλα από το δρόμο, πάνω στο δρόμο, σε μια ταράτσα... όχι μόνο για τη δροσιά που πέφτει τη νύχτα, αλλά κυριώς για τη δροσιά που προσφέρουν οι μπίρες και τα tintos de verano.

Και είναι αλήθεια πως το όνομα του ταιριάζει απόλυτα και δεν υπάρχει καλύτερη εποχή για να το γευτείς...(Κρασί) κόκκινο του καλοκαιριού: είτε με λεμονάδα είτε με γκαζόζα, πάντα με άφθονο πάγο και καλαμάκι, παίρνει ένα χρώμα ημιδιάφανο πορφυρό ή πιο βυσσινί, και πάντα με τον ηχητικά παιχνίδια που κάνει ο πάγος όταν χτυπάει στο γυαλί. Και τότε είναι που καταλαβαίνεις τι σημαίνει καλοκαίρι για τους Madrileños, τουλάχιστον για αυτούς που έχουν ξεμείνει το σαββατοκύριακο στην πόλη, γιατί φαίνεται πως η Torrevieja και οι Matas –αν και τουλάχιστον 4 ώρες μακριά, εκεί στη Μεσόγειο- αποτελούν ένα must για όλους, έναν προορισμό που όλοι όσοι σέβονται την madrileña καταγωγή τους πρέπει να βρεθούν, σαν να πρόκειται για γειτονιά του κέντρου, δυό στάσεις με το μετρό. Και επιβάλλεται να πας μόλις σε καλέσουν οι φίλοι σου στο σπίτι τους (στη σπάνια περίπτωση που δε διαθέτεις εσύ ή η οικογένεια σου) γιατί είναι όντως «el plan más guay» που θα συμβεί το ερχόμενο σαββατοκυριάκο. Παντώς κι εκεί, ο οργανισμός σου tinto de verano θα ζητήσει, απλά θα ξεπεράσει τα όρια του και θα κάνει κεφάλι...

Μιά 'Αλλη Ματιά Γύρω Μας

2009-06-03T12:40:00.003+02:00

Είναι σχετικά δύσκολο να φτάσει κανείς στη δουλειά του χωρίς να σκεφτεί τί πρέπει να οργανώσει, τί του έχει λάχει να κάνει και τί εκκρεμότητα απέμεινε από την προηγούμενη. Αυτό γίνεται ακόμη δυσκολότερο, όταν ακολουθείς την ίδια διαδρομή, βλέπεις τις ίδιες παραστάσεις, περνάς απο τα ίδια στενά, βλέπεις τους ίδιους ανθρώπους να πηγαίνουν στις δικές τους δουλειές, οι περισσότεροι είμαστε στην ώρα μας.

Πόσο ξαφνικά αλλάζουν όλα όμως μόλις αργήσεις δέκα λεπτά, ή σαν προχθές, που αντί να διασχισω την πλατεία από την αριστερή πλευρά, οπως το συνηθίζω, πέρασα απότο δεξί πεζοδρόμιο, την έκοψα στη μέση, μέχρι του στάθηκα να δω το συντριβάνι στο κέντρο, πρώτη φορά μετά από τοσο καιρό. Και αφαιρέθηκα προς στιγμήν, ξέχασα που πήγαινα και πόσα είχα να κανω, και ακουγα στην άκρη των ακουστικών το νερό να τρέχει μπερδεμένο με την γραφομηχανή των Balmorhea παρά με το πιάνο τους, διαπίστωσα οτι μέχρι και ο κηπουρός που καθαρίζει την πλατεία καθε πρωι, ακούει κι αυτός κάτι δικό του –που δε μπορεί να φτάσει στα δικά μου αυτιά- αλλά είναι κι αυτό μπερδεμένο με τον ήχο των πεσμένων φύλλων που σέρνονται στην σκουπα του.

Και όσο προχωράω, βλέπω ανθισμένες γλάστρες στα μικροσκοπικά μπαλκόνια των παλιών κτιρίων, γλάστρες που δεν υπήρχαν πριν δύο μήνες, και πολύχρωμους παιδικούς μύλους να γυρίζουν, και το καλλίγραμμο πόδι μιας κούκλας βιτρίνας, αλλοτε γυμνό και άλλοτε να προβάλει προκλητικά και να κοιτάζει με στεγνό βλέμμα, βλέπω και μερικές μπορντούρες στα παράθυρα, και τις ξύλινες πόρτες γυαλισμένες με κερί -για να μην φθαρούν- που μυρίζει ρετσίνι, το ίδιο και οι θυρεοί, χρόνια σκαλισμένοι δίπλα απο τα κουδόυνια...ανώνυμα αυτά, primero B, bajo izquierda, 3º interior 4, 5º centro…χωρίς ονόματα αλλά με ζωή, σίγουρα έχουν ζωή, γιατί σήμερα η μέρα μυρίζει ζωντάνια μόνο από την πρωινή αύρα...γι’ αυτό κι εγώ, ζωντανός, βιάζομαι τώρα για τη δουλειά, πάλι θα αργήσω...και ακόμη δεν έχω σκεφτεί τί πρεπει να κάνω

Τα πρώτα λέπτα της ημέρας

2009-05-28T11:44:00.002+02:00

Άλλη μία μέρα που βγαίνω από το patio. Ναι, ίσως δίνει μία αίσθηση συνύπαρξης αυτή η εσωτερική αυλή, ωστόσο δεν παύει να είναι η ψευδαίσθηση ενός ορίζοντα που σου προσφέρει ενα μπαλκονι που βλέπει στον ακάλυπτο ή μία ταράτσα στον τέταρτο γύρω απο εξαόροφες πολυκατοικίες, ή ακόμη-ακόμη εκείνη την αίσθηση του «απέραντου» διαδρομου βγαίνοντας απο το δωμάτιο ενός νοσοκομείου που έχεις παραμείνει τουλάχιστον μια βδομαδα –για να διαπιστώσεις όταν τελικά εξέλθεις του κτιρίου πως ο διάδρομος δεν ήταν παρά ένα μικρό βηματάκι. Και στη δική μου περίπτωση με ένα βήμα έχω διασχίσει το patio.

Ακριβώς με το που ανοίγω ην πόρτα και ήδη από την τζαμαρία, βλέπω θολά τον κρεοπώλη –κατ’αποκλειστικότητα κοτοπουλάς- να έχει ήδη ξεφορτώσει εμπόρευμα, ακόμη στη είσοδό του βρίσκεται, μέχρι και ορτύκια και πέρδικες πρέπει να περιλαμβάνει, experto στο πουλερικό ο τύπος, εξού και η πολύ gourmet πελατεία του καθε μέρα. Και βέβαια έχει και αβγά χωριάτικα, μέχρι κι εκείνα με τις πιτσιλιές, τα μικροσκοπικά, τα σαν-ψεύτικα. Τώρα όμως τον βλέπω απορροφημένο στην κοπή της φτερούγας...και απέξω το κάθε είδους δίποδο –πτηνό ή ανθρωπος- να χαζεύει στιγμιαία το ένα το άλλο. Θα είναι η Τρίτη μου καλημέρα αυτή ή η τέταρτη, δε θυμάμαι καλά.

Είναι όμως και άλλη μία καλημέρα, λιγότερης διάρκειας αλλά πιο ποικιλόμορφη, και πιο σύνθετη. Σε λιγότερο απο δέκα μέτρα απόσταση. Γιατί εκείνα τα ψάρια, μέσα στις ασπρες φελιζόλ κούτες τους γεμάτες θρύψαλα πάγου, άλλοτε σε κοιτούν με τα μάτια αλλήθωρα, άλλοτε δε σε κοιτούν, άλλοτε ακόμη παγωμένα και άλλοτε έχουν πέσει στο πεζοδρόμιο –γι αυτό και ο ψαράς έχει βγει με το λάστιχο και καταβρέχει, για να διώξει εκείνα τα βλέμματα απο το δρόμο, μαζί και την θαλασσινή αυρά στον μεσότοπο αυτόν. Την ατλαντική και την μεσογειακή, ακόμη δεν έχω μάθει να την ξεχωρίζω, γιατί φυσούν το ίδιο οικεία σε αυτό το στενό, όπως οικεία αντηχούν σήμερα οι φωνές από την Cibeles και ίσως από πιο μακριά και πιο πολλές, από τις Ramblas.

Οι υπολοιπες πορτες παραμένουν ακόμη κλειστες. Κανεις δε βιαζεται να ανοιξει. Και η ώρα δεν είναι τοσο περασμένη. Θα σταθώ και ένα λεπτο στην πλατεία, σφύζει απο κίνηση είναι η αληθεια, να παίξω με τα σκυλιά διαφόρων μεγεθών και χρωμάτων, να ανταλλαξω ένα χαμόγελο με τους κουστουμαρισμένους ή αγουροξυπνημενους φίλους τους, να χαρώ την τρίτη ηλικία που κάνει πετάλι στο διαμορφωμένο παρκάκι, ακόμη και τα τραπεζάκια έξω, τη μόνη στιγμή του 24ωρου που τα βλέπω άδεια, ακόμη δεν έχουν αρχίσει να μοιράζουν πρωινό, ίσως έχουν αργήσει τα churros...δικαιολογείται, λόγω της χθεσινής fiesta, όλοι μπορούμε να αργήσουμε λιγάκι σήμερα.

Ενα ακόμη πρωινό περνάω το patio

2009-05-26T11:42:00.003+02:00

Πρώτες πρωινές ώρες, το ξυπνητήρι χτύπησε για τρίτη φορά, έπειτα σηκώθηκα νωχελικά από το κρεβάτι για να πάω να ξαπλώσω στον καναπέ, που χωρίς κουβέρτα θα κρυώνω και αναγκαστικά θα σηκωθώ και απο εκεί και οριστικά για σήμερα. Έβαλα σε δυνατή ένταση Χρώματα και προσπάθησα να τριψω τα μάτια μου. Ολως παραδόξως δεν έριξα colacao στο γάλα μου, ούτε το ζέστανα. ‘Ετσι, κρύο από το ψυγείο, δίνει και άλλη γεύση στο περίφημο sobaito μου, από το Santander μου το έφεραν χωρίς να ξέρω το λόγο που το κάνει λιγότερο νόστιμο αν είναι απο άλλον τόπο, έτσι κι αλλιώς ένα απλο κέικ είναι, και μάλιστα με πολύ ανθόνερο και λίγη φαντασία. «Κοίτα, κολυμπώ σε θολά νερά...», και τη μία με σκέφτομαι στις διακοπές που έρχονται να κολυμπώ και την άλλη στη δουλειά και στα θολά νερά. Κρύο σήμερα και το νερό, για να ξυπνήσω καλύτερα. Κρύο και το αεράκι που μπαίνει από το ανοιχτό παράθυρο.

8.15 και η πόλη είναι ακόμη με την τσίμπλα στο μάτι, μεσογειακή γαρ, δεν υπάρχει λόγος για πολύ πρωινές εργασίες, ούτε να ταράξουμε τον ύπνο μας από τα χαράματα. Να έχει σηκωθεί για τα καλά ο ήλιος, να τεντωθούμε και να χουζουρέψουμε αρκετά.

8.40 και η πόλη ξυπνάει σιγά σιγά. Θα το διαπιστώσω μόλις ανοίξω την πόρτα του σπιτιού ή και λίγο νωρίτερα: ο απέναντι θα έχει φύγει ήδη, θα ακούσω την πόρτα του να κλείνει, συνήθως την τραβάει δυνατά, είναι και παλιά και τρίζει, πρέπει να δουλεύει στα προάστια, γι αυτό και φεύγει πιο νωρίς. Η γειτόνισσα θα απλώνει δήθεν τα ρούχα στο σκοινί και θα λοξοκοιτάξει να δει αν έφυγα στη ώρα μου –να μην ξεχάσω να δω ποιο είναι το δικό της, γιατί τράβα-τράβα, θα καταλήξουμε σαν τις διαφημίσεις στις ιταλικές πόλεις ή στην Κέρκυρα. Και καταλήγει να διεκδικεί μόνιμο ρόλο και όχι απλώς guest star στη ζωή μου σε αυτή την πολυκατοικία. Η mulata του τρίτου θα έχει σηκωθεί κι αυτή για να δώσει το χάπι στον -κατα τ’άλλα- φιλήσυχο παππού, επίσης του τρίτου, που χθες φώναζε και έβριζε με τραυλή φωνή, νομίζω ότι την πληρώνουν γι αυτό. ‘Επειτα θα ετοιμάζεται η μεσόκοπη του δευτέρου για τις ασκήσεις της, τώρα τελευταία το έχει αρχίσει αυτό το χούι, βγάζει μια καρέκλα στο διάδρομο, κράτα μια φωτοτυπία –μάλλον σε κανα ΚΑΠΗ θα το βρήκε- και αρχίζει, μπαίνω-βγαίνω, πάντα εκεί τη βρίσκω, και έπαψε να μαγειρεύει όπως πριν που μύριζε όλο το patio. Στον πρώτο δε βρίσκω κανέναν, ίσως ούτε στο ισόγειο, καμια φορά κανένα παιδακι να κανει ποδήλατο ή να ποτίζουν τις γλάστρες αλλά είναι ακόμη νωρίς. Προχωράω προς την έξοδο, πατάω τον διακόπτη για να ξεκλειδώσω την πόρτα και βγαίνω στον πλακόστρωτο δρόμο. Κι εκεί με χτυπάει το φώς της μέρας, και ζωηρεύουν όλα.

ΥΓ. Το patio είναι αυτό που θα μεταφράζαμε σαν εσωτερική αυλή (κάτι παρόμοιο με το αντίστοιχο της ισπανοφερμένης σειράς και το ομώνυμο ράδιο της) μόνο που στη δική μου περίπτωση, πρέπει να διασχίσεις το εξωτερικό κτίριο με την κυρίως πόρτα, έπειτα το patio, για να ανέβεις τελικά στα διαμερίσματα του εσωτερικού κτιρίου από ένα είδος σκάλας με διαδρόμους-μπαλκόνια που βλέπουν στο patio και σαφώς στο κάθε διαμέρισμα. Είναι αρκετά συνηθισμένο κυρίως σε παλιές πολυκατοικίες, επίσης υγρό και σκιερό (γι αυτό και στο νότο της χώρας τα εκμεταλλεύονται κατα κόρον) και αρκετές φορές στο ισόγειο βρίσκεις κανένα κιτς συντριβανάκι, γλάστρες με φυτά που δεν χρειάζονται ήλιο, ποδήλατα, καθώς και την αποθήκη με τους κάδους απορριμάτων. Δυστυχώς, εμείς δεν έχουμε θυρωρό, θα είχε πιο ενδιαφέρον

Movida Madrileña

2009-05-25T10:59:00.005+02:00

Η Movida Madrileña (σ.σ σκηνή της Μαδρίτης, Madrid Scene, αγγλιστί) ήταν ένα κίνημα αντι-πολιτιστικό στις αρχές της περιόδου της μεταπολίτευσης στην Ισπανία (μεταφρανκική εποχή) μεχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80, με κορυφαία στιγμή τη «Συναυλία της ‘Ανοιξης» το 1981.
Η νύχτα της Μαδρίτης ήταν τόσο ενεργή όχι μόνο λόγω των νυχτερινών εξόδων της νεολαίας αλλά και εξαιτίας ενός ασυνήθιστου ενδιαφέροντος στον εναλλακτικό, underground πολιτισμό και στην counter-culture. Η εμφάνιση ανεξάρτητων δισκογραφικών εταιριών επέτρεψε την εγγραφή μουσικής διαφορετικής από την μέχρι τότε σερβιρισμένη από τις πολυεθνικές.
Γεννημένο στη Μαδρίτη, το κίνημα «μεταδόθηκε» σε αρκετές μεγάλες πόλεις της Μαδρίτης, με τη συμμετοχή ακόμη και πολιτικών, κυρίως σοσιαλιστών, όπως ο τ’οτε δήμαρχος της Μαδρίτης, που είχαν βαθιές κοινωνιολογικές γνώσεις σχετικά με τον περιθωριακή κουλτούρα των νέων. Η πολιτική στήριξη σε αυτήν την κουλοτούρα υποδήλωνε μία ελαστικότητα μεταξύ της φρανκικής και της νέας δημοκρατικής κοινωνίας. Αυτή η εικόνα της «μοντέρνας» Ισπανίας χρησιμοποιήθηκε εκ των υστέρων για τη διάλυση της αρνητικής εικόνας της χώρας στο εξωτερικό, αποκτηθείσα από τα σαράντα χρόνια της δικτατορίας. Ωστόσο και παρά τοκίνημα της movida, μεγάλο μέρος της οικονομικής και κοινωνικής υποδομής της χώρας κληρονομήθηκαν απο το παλαιο καθεστώς.

Μπορουμε να ξεχωρίσουμε μέσα από τα καλλιτεχνικά ρεύματα της movida:
Μουσική: Kaka de Luxe, Alaska y los Pegamoides, Pop Decó / Paraíso, Radio Futura, Nacha Pop, Los Secretos, Ejecutivos Agresivos, los Elegantes
Μόδα: Ágatha Ruiz de la Prada
Graffiti: El Muelle
Κινηματογράφος: Pedro Almodóvar, Fernando Trueba
Λογοτεχνία: Gregorio Morales, Vicente Molina Foix, Luis Antonio de Villena, José Tono Martínez, Luis Mateo Díez, Ramón Mayrata.

Περισσότερα: http://lamovidamad.blogspot.com/

Και αφού μετέφρασα τα παραπάνω από την wikipedia, κανα δυο σχολιακια παραπάνω δεν βλάπτουν. Λοιπόν, η γνωστότερη contracultura γειτονιά της Madrid, είναι η Malasaña –βλέπε γειτονιά μου- και ίσως η παρακείμενη -gay-friendly πλέον- Chueca, στις οποίες μπορουν ακόμη να βρεθούν ίχνη της movida, οπως bar, graffiti κτλ.
Κι εδώ έρχεται το μεγάλο χάσμα γενεών: η γενιά των συντηρητικών, καθολικών και πατριαρχικών οικογενειών και η αμέσως επόμενη του απελευθερωμένου, ακομπλεξάριστου και υπερβολικού. Γι αυτό και στην πολιτική, η διαφορές δεξιών-σοσιαλιστών δεν περιοριζονται στις τυπικες δικές μας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αλλά εκφράζουν μια βαθύτερη αλλαγή.
Ωστόσο, μη διανοηθεί κανείς σας να τολμήσει να πει ότι τα λεγόμενα χιτάκια της movida ειναι ξεπερασμένα μουσικά, ότι τα bar τους είναι καιρος να βγάλουν την ντισκομπάλα και ότι ο Almodóvar επαναλαμβάνεται στις ταινίες του. Θα θεωρηθείται το λιγότερο ιερόσυλος.

ΥΓ. Η Buika ειναι μια ισπανίδα με ρίζες απο την Ισημερινή Γουινέα ερμηνεύτρια coplas που την τελευταία Noche en Blanco («Λευκή Νύχτα») στη Madrid έκανε ένα αφιέρωμα στη μουσική και στα τραγουδια των ταινιών του Almodóvar. Στην Ελλάδα είναι γνωστή από μια συμμετοχή της στον τελευταίο δίσκο της Αρβανιτάκη (εξάλλου μοιράστηκαν σε αυτόν τον ίδιο παραγωγό, Limón), από το τραγούδι της Mi Niña Lola (θα το έπαιζε σίγουρα ο Kosmos κάποιο φεγγάρι) και ίσως και από ένα house κομμάτι συνεργασία με τον Kiko Navarro από το Pacha Club (σαν να λέμε το Cavo Paradiso της Ibiza), θα το βρείτε στην τελευταία ή προτελευταία συλλογή του Αλ. Χριστόπουλου, μπορεί και την νούμερο 6 sunset&sunrise, δε θυμάμαι καλά τωρα.

Παμε ήδη προς Δευτερα

2009-05-24T23:39:00.006+02:00

Λοιπον, είχαν δικιο οσοι επεμεναν να ξεκουνηθώ απο το σπίτι...πρωτον γιατι σταματησε η βροχη και παρεμεινε η δροσια και δευτερον, γιατι υπαρχουν και τοσοι αλλοι που σκεφτηκαν σαν εμενα.

Καποιοι για να παιξουν mus στα παγκακια (ναι, σε αυτό το παιχνιδι με την τραπουλα, που παιζουν οπουδηποτε και οποτεδηποτε, απο τα 5 μεχρι να γερασουν και που νομιζεις οτι ολοι οι παικτες εχουν καποια τικ, αδυνατον σε μενα να μαθω τοσο καλα τις κομπινες τους), καποιοι για να επιδοθουν σε καλλιτεχνικου τυπου ασχολιες, αν και πλεον, πολυ ομορφα τα graffiti στους δρομους της Malasaña, αλλα αρκετα επαγγελματικά, δε βρίσκετε? (sorry, κιολας, αλλα με αυτα τα πληκτρολογια δε θυμαμαι και που ειναι το ελληνικο ερωτηματικο...), live jazz συναυλια, esculturas humanas πασπαλισμενα με χρυσοσκονη και κάρβουνο...

Που πήγε εκεινο το underground της γειτονιάς? Με όλες τις φιγουρες του Almodóvar να παρελαυνουν χωρις να εχουν βγαλει το φρυδι τους, τις πουτ...ς σε καθε πλατύσκαλο, τη δανεισμενη συριγγα...Βεβαια, απο όταν άρχισε η αναδιαπλαση (ετσι δε λέγεται αυτο?) της γειτονιας απο την πολλών τιμών γειτόνισσα Espe (σ.σ. Esperanza Aguirre, χρόνια Presidenta της Comunidad της Madrid και επίδοξη πρωθυπουργος) μπηκαν και καμερες στους δρομους, εβαλε και καλοξυρισμενα μπατσονια απο τα Β.Π. να ελεγχουν την κυκλοφορια μπίρας και αλλων τινων αλκοολουχων και παραισθησιογονων, κολονακια για να μην διπλοπαρκαρουν τα narcotaxis, κανουν και περαντζαδα μερικοι jet set τυποι, και εχουμε το προτυπο γειτονιας για καθε γουστο. Αυτο θυμιζει λιγο 15χρονα που μετά το cd των Metallica βαζουνε τη Βανδή, έτσι για να μην ξεχνιομαστε, μεχρι να σκάσει μύτη απο κανα σκοτεινό πορτόνι κανας δίμετρος με βυζιά και χερουκλες πιο χοντρες κι απ' τον λαιμο μου και να σου ζητήσει με έντονη προφορά καραϊβικής κανα ψιλό. 'Η τα δινεις και φεύγεις ή μπαίνεις να τον ρωτήσεις αν θέλει κι άλλα...Γιατί όσες κάμερες και να βάλεις, η χρυσή movida είναι ακόμη εδω σε καποιες γωνίες, και οι Alaska ζουν και βασιλευουν, μεχρι και τώρα συναυλίες κανουν, και τα drag show γεμιζουν τις πιστες σαν να σηκωνόταν αύριο κιολας ο Καζαντζιδης και να πάρει το μικρόφωνο.

Προσπέρασα τελικά, στο δρομο για τη La Latina τα σκέφτηκα ολα αυτά, εκεί που τα πράγματα ειναι πιο tapas και ole, εκεί πήγαμε και την γιαπωνεζα φίλη μας και ενθουσιάστηκε. Κι εγώ επιστρέφοντας εβλεπα πως τελείωνε το graffiti του κατεβασμενου ρολού και πως αύριο, όπως θα πηγαίνω στη δουλειά, δε θα το δω γιατι θα το έχουν ανεβάσει, και πως για να το ξαναδω πρέπει να ξαναπερπατησω μια Κυριακή απο τα στενά της γειτονιάς. Μπήκα στον κινέζο, πήρα μια πράσινη fanta, γύρισα το κλειδί και ανοιξα την πόρτα. Συναντήθηκα με τον ηθοποιο του δευτέρου(ναι, ναι, αυτος που σκοτωσε την ανιψια του στην original εκδοχή της Αγνοούμενης Χαράς), είπαμε δύο κουβέντες, με προσκάλεσε για μια caña αλλά προτίμησα την πράσινη fanta. Υπάρχουν τελικά αρκετοί madrileños σε αυτή τη γειτονιά. Και απο τον καιρο της movida ακόμη. Γι αυτό έβαλα να παίζει και Buika, και σταμάτησα τους Lullatone.

Κυριακή Γιορτή και Σχόλη

2009-05-24T18:10:00.000+02:00

Καλημέρα, οπως θα σου απαντουσε η πλειοψηφία των νεων κατοικων αυτής της πόλης, και μαλιστα με καπως βαριεστημενο υφος, λογω της γνωστης σαββατονυχτερινης resaca, ποτά βομβες, υπερβολική καταναλωση, χανω λιγακι τον έλεγχο, τον χάνω λιγο περισσοτερο αλλα δε βαριεσαι, Κυριακη αυριο, ξεκούραση. Κι ειναι ήδη 18.13.

Πέρα απο τη γειτονισσα, που ποτέ δεν ξέρω ποσο νωρίς σηκώνεται, αλλα πάντα μετακινεί τη μπουγάδα μου για να απλώσει τη δική της στις πιο περιεργες ώρες, νομίζω οτι όλοι οι υπόλοιποι ακομη ρευονται το whisky που μπερδευτηκε με τα λιγδερά πρωτοπρωινά churros στο μπαλωμένο στομάχι (αληθεια, νομιζω οτι και μόνο αυτοι οι βουτηγμενοι στο λάδι λουκουμαδες στις 5 η ώρα το πρωι είναι αρκετοι για να σου φερουν αναγουλα, αλλα οταν δε βρισκεις ουτε ενα τυροπιταδικο ανοιχτο και οι κινέζοι με τις talariñes τους εχουν παει ήδη για ύπνο,ειδικα το σαββατο που το χρηματιστηριο του χτυπαει ζενιθ -εκει δεν υπάρχει κριση- δεν υπάρχει και άλλη λύση, και το έχω κανει κι εγω ρε γαμωτο, και οχι μια και δυο!).

Χθες ομως ήταν μια απο τις λιγες φορες που σαν εξωγήινος εμεινα μεσα, για καμια ταινια, περισσοτερη μουσική, μαγειρικη ισως, (vamos, αδιανόητες ασχολιες για σαββατο βραδυ και μονος) για να διαπιστωσω οτι το πρωινο της Κυριακης, αν δεν εχεις κανονισει εκδρομη στην εξοχή, ειναι οτι πιο βαρετο σε μια πρωτεύουσα. Όλοι εχουν κλειστα τα κινητά τους ή απλά σε αγνοούν, δεν υπάρχει bar ανοιχτο έστω για να αγοράσεις τσιγαρα, απλά φτιαχνεις ένα φραπεδάκι μήπως και αισθανθείς σε άλλο τόπο.

Κι εκεί που χαζευεις σε mail, facebook, taringa και αλλα τετοια, διαβαζεις καμια ψηφιακη κυριακατικη και προσπαθεις να εστω να κοινωνικοποιηθεις μεσω δικτυου, τσουουουπ, ανακαλύπτεις οτι οι Lullatone εχουν εδω και λιγο καιρο καινουριο δισκο. Και παιζει ασταμάτητα απο τοτε, και δεν ακουω ουτε τα τηλέφωνα, ουτε τη γειτονισσα που ισως να αλλαζει θεση τη μπουγαδα μου...και ξερεις οτι συντομα θα μπορεσεις να δεις αυτες τις μουσικες live μια άλλη Κυριακη σε αυτή την πολη και γι αυτό σκεφτεσαι οτι δεν είναι και τοσο βάρετη σήμερα η Κυριακή, και μπορεις να ξαναγινεις παιδι και να χτυπησεις τα τυμπανα και να τσαμπουνησεις με τη μελόντικα και και.....και καλα θα κάνω να ετοιμασω και κατι για μεσα στην εβδομάδα γιατι δε θα προλαβω ούτε να επιβιώσω και να γυρισω πισω στον πλανητη γη, να προσγειωνω στο κεντρο της Madrid παλι και, jooo, ότι ...πρεπει να φυγω γιατι ξυπναει αυτη η πολη και χρειαζεται να πιει τον καφε της, κι εγώ σιγα σιγα να κινηθώ.