Η Μετοχή Μου

Σήμερα ήρθε εκείνη η μέρα που το νέο λειτουργικό και η βάση δεδομένων επιτέλους ετέθη σε λειτουργία. Μοιράστηκαν οι κωδικοί και δοκιμάσαμε να μπούμε και να πλοηγηθούμε, ύστερα από διάφορες συσκέψεις σχετικά με το συμφέρον της εταιρίας και την παραγωγικότητα, μαθήματα επί μαθημάτων για το πώς δουλεύει και πώς πρέπει να το δουλεύουμε και αφού μας έχουν σκίσει το κεφάλι (για να μην πω τίποτα χειρότερο) για το πόσα έχουν ξοδέψει γι’ αυτήν την αλλαγή και το πόσο πολύ πρέπει να ξεζουμίσουμε αυτή την επένδυση.

Νομίζω ότι μισή ώρα αργότερα, και σχεδόν στο μέσο της ημέρας, όταν πήγα στην κουζίνα για ακόμα ένα καφέ (σήμερα είχε και κρουασανάκια και γυαλάκια και άλλα τέτοια εξαιτίας κάποιων γενεθλίων), η κουζίνα είχε ξεπεράσει τα όριά της, overbooking διαρκείας, και ακατάπαυστες κουβέντες. Και καπνός. Αρχικά νόμισα οτι τα ζαχαρωειδή ήταν μάλλον αξεπέραστα, μέτα διαπίστωσα ότι άλλη είναι η αιτία: κανείς μας δεν είχε την παραμικρή ιδέα τι διάολο κάνουμε μπροστά από μία νέα οθόνη και κόντρα σε κάθε δυσκολία, το καλύτερο είναι να αποσυρθείς. Ο εκμοντερνισμός της ξαφνικά μεγάλης αλλά ακόμη επαρχιακής νοοτροπίας εταιρίας με αντίστοιχο προσωπικό που θέλει να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες απέτυχε παταγωδώς. Η παραγωγικότητα στον αντίστοιχο πίνακα excel σήμερα θα έπιανε πάτο...και από εκεί πρέπει να συνεχίσει την ερχόμενη εβδομάδα μέχρι τουλάχιστον το καλοκαίρι, με μικρά βήματα προόδου.

Όχι, δεν έχω καμία διάθεση να ψάξω τη νέα βάση δεδομένων και να οργανώσω την ατζέντα μου. Προτιμώ να ποστάρω και να συνεχίσω να δουλεύω σε ένα word όπως πριν το δύο χιλιάδες. Και τα αποτελέσματα της παραγωγικότητας μου ας φανούν στις τσέπες των επενδυτών μου όταν η μετοχή μου πιάσει limit-up, σίγουρα μετά από τις διακοπές.

Έτοιμη Η Γκαλερί Μας

Τελείωσε με αρκετή επιτυχία η πρωτοβουλία για μια γειτονιά-αίθουσα τέχνης. Δεν παρεβρέθηκα γιατί έλειπα από την πόλη, το διαπίστωσα ωστόσο χθες το βράδυ που γύριζα και περπατούσα ανάμεσα σε αλογίσια βλέμματα, χρωματιστούς διαδρόμους και τερατοειδή χαριτωμένα τετράποδα. Είχε αλλάξει η κλασική μου διαδρομή.

Σας παραθέτω ένα ρόλο με μία ομορφούλα, μελαχροινή με μεγάλα μάτια, θα μπορούσε να είναι από το νότο, έργο άγγλων γκραφιτάδων, βιαστικών και υπερδραστήριων θα έλεγα, είχαν ξεκινήσει ήδη από την Παρασκευή. Αυτή είναι και η φιγούρα που πλέον θα μου στέλνει καλημέρα ακριβώς απέναντι από την εξώπορτά μου, κάθε πρωί που ξυπνάω πριν ανοίξει το μανάβικο. Τα έργα είναι κάμποσα, θα τα βρείτε όλα εδώ. Και καλή περιήγηση.

Δύο (Ακόμη) Λόγοι Να Ζεις Στην Ισπανία

Το να περιηγείσαι στο net και να ζεις στην Ισπανία αρκετές φορές σε οδηγεί σε ευχάριστες εκπλήξεις, μάλλον μόλις διαπιστώσεις ότι δε συμβαίνει το ίδιο και στους υπόλοιπους τόπους σου.

Αρχικά ήταν εκείνο το spotify (ισπανιστί με ένα έψιλον από μπροστά) το οποίο μου προσέφερε μία μουσική όαση, μία βάση δεδοδέμων με αμέτρητα τραγούδια από όλο τον πλανήτη, είναι ακριβώς σαν να το γκουγκλάρεις και αμέσως να το ακούς, δημιούργησα προφίλ και λίστες αναπαραγωγής, τώρα μπορώ να παίζω τη μουσική μου οπουδήποτε χωρίς να κουβαλώ φλασάκια και σιντί, έφταξα αγαπημένα και πρωτοεμφανιζόμενα, εκεί πρωτοάκουσα την Etten, εκεί την Jolea, εκεί είδα πως ο νέος δίσκος του Minimal δεν λέει και εκτίμησα εκείνα τα μυστηριώδη γκρουπάκια που εμφανίζονται στις επαρχίες της χώρας. Και ναι, στη δωρεάν έκδοση, πρέπει να ανέχομαι την ίδια διαφήμιση κάθε τρία τραγούδια, σχεδόν απ’ έξω την έχω μάθει, με δυο τάλιρα παραπάνω όμως εξαφανίζεται κάθε ενοχλητικό μήνυμα και επιπλέον μπορώ να «πάρω» τις συλλογές μαζί μου, ακόμη και μέχρι την Ελλάδα...

Κάποτε ήταν εκείνο το google earth που μας έκανε να ανακαλύψουμε ξεχασμένες παραλίες, απαγορευμένους δασόδρομους, ακόμη και κατσικομονοπάτια που οδηγούν σε θέρμες και ξέφωτα. Τώρα εμφανίστηκε ένα καινούριο εργαλείο, το βρίσκω εξαιρετικό και αρκετά εποικοδομητικό, ειδικά στις εργάσιμες ώρες: τα μαγικά ταξίδια τέχνης, σε μουσεία σε κάθε γωνιά. Πλανάμαι σε διαδρόμους, χρώματα και τεχνικές, ζουμάρω σε λεπτομέρειες, πόρτες και διαδρόμους, σαν να ήμουν στους χάρτες του google αλλά εντός των τειχών, βγαίνω από τους αγρούς του Van Gogh για να μπω στις ασπρόμαυρες λάσπες του εμφυλίου και ενώ χαζεύω από ένα παράθυρο τον Τάμεση ξαφνικά πατάω στο νησί του μουσείων εν μέσω Spree. Όπως θα έλεγαν και οι συντοπίτες, una pasada...

ΥΓ. Δεν γνωρίζω αν όλα τα links είναι διαθέσιμα σε όλες τις χώρες, σας τα παραχωρώ όπως εμφανίζονται εδώ μαζί με ένα τραγούδι για την περιήγηση και ελπίζω να μου αντιπροτείνετε εναλλακτικές ή άλλες σελίδες σε περίπτωση που δεν σας φαίνονται χρήσιμα.

Turista

Πόσες ώρες ακόμη θα καθόμαστε μπροστά σε ένα υπολογιστή ή μια οθόνη για να διαβάζουμε για το τι γίνεται στην Αίγυπτο, στη θάλασσα, στο πετρέλαιο και πόσο έφτασε το brend στην Πατησίων και στα χρηματιστήρια των λαϊκών αγορών, στη γειτονιά και ακόμη και κάτω από το παράθυρο μου, τι κρύβει ο γείτονας μέσα στις γλάστρες του και ίσως τι θα συμβεί με τα τσιμπούρια που κουβαλάει πάνω στο κεφάλι ο σκύλος μου. Εκεί που το μόνο που σου αρκεί είναι να κάνεις ένα πολύ απλό κλικ στο κόκκινο του τηλεκοντρόλ, να πατήσεις ένα x και μετά να ανοίξουν εκείνα τα παράθυρα που ποτέ δεν έχουν γρίλες, παρά μόνο χρώματα, και αναδύουν μουσικές: τουρίστες είμαστε στο μυαλό μας ο καθένας μας...

 ...και αραιά και πού από το δικό μας σε κάποιο ξένο. Κι εκεί εγκλωβιζόμαστε, κάνοντας βόλτες σε ξένα μυαλά χωρίς να υπολογίσουμε τον ξενοδόχο μέχρι να πιάσουμε ξανά πάτο και να πατήσουμε τα ίδια κουμπιά απ’ την ανάστροφη. Και να χάσουμε και τις μουσικές και τα χρώματα. Υπόσχομαι να μην ξαναμπώ στο μυαλό σου, ούτε για τουρισμό, θα μείνω να το χαζεύω μόνο σε καρτ-ποστάλ.  Ευτυχώς που πρόλαβα πριν κατεβάσεις τις μπάρες...

Crisis en Perspectivas

Καθημερινά, πηγαίνοντας στη δουλειά, περνάω μπροστά από ένα επιπλάδικο. Στο ισόγειο μιας τυπικής πολυκατοικίας, έχει μία μικρή πόρτα στο κέντρο και εκατέρωθεν δύο τεράστιες αδιάφορες βιτρίνες, πάντα θολές από τη σκόνη αλλά από τις οποίες διαφαίνεται όλη η έκταση του καταστήματος χωρίς παραβάν, γωνίες και παράγωνα. Η αισθητική των πωλούμενων αντικειμένων ανατρέχει στα χρόνια του 70, μάλλον επί Φράνκο, χωρίς τίποτα το ρουστίκ, το παλαιϊκό ή έστω από καλό μασίφ ξύλο ή μια κερασιά. Και στο βάθος σε ένα γραφείο στέκεται ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, μισοκρυμμένοι πίσω από χυμένα έπιπλα. Πάντα απορούσα πώς συνεχίζει και επιβιώνει, σε ένα αδιάφορο δρόμο μιας αδιάφορης γειτονιάς.

Δεν έχει πάνω από ένα χρόνο που θυροκόλλησαν τις μόνιμες εκπτώσεις, μετά ήρθαν οι υπερπροσφορές, εν συνεχεία το ενοικιαστήριο, για να καταλήξουν όλα τα χειρόγραφα χαρτόνια μαζί με το πωλητήριο να καλύπτουν τις βιτρίνες. Αν πλησιάσεις, βλέπεις τα έπιπλα σκονισμένα, με το πέρασμα των μηνών λιγοστεύουν, διακρίνω κάποια, μια ομπρελοθήκη του 80 σε σκούρο καφέ, μία κρεμάστρα με τέσσερις γκάντζους (όπως το λένε και στο χωριό μου), δύο κεφαλάρια χωρίς κρεβάτι, δηλαδή δύο ορθογώνιες σανίδες με πόδια, τίποτε το εξεζητημένο, ακουμπισμένες στον τοίχο και ένα έπιπλο για το σταθερό και ενσύρματο τηλέφωνο, μάλλον προορίζεται για κάποιο προχώλ.

Και το ηλικιωμένο ζευγάρι πλέον στέκεται χωριστά πίσω από το γραφειάκι, πότε αυτός και πότε εκείνη, αρχικά με μια εφημερίδα, ένα περιοδικό, πλέον άπραγοι, αμίλητοι, υπομονετικά σκυθρωποί, ζαρωμένοι σε μία πολυθρόνα δερμάτινη με μπράτσα, περιμένοντας να κάνει τη δουλειά της κάποια από τις τόσες ανακοινώσεις στην βιτρίνα, μέχρι να πωληθεί και εκείνη η πολυθρόνα και να μαραθούν όρθιοι, σαν απότιστη γλάστρα στο βάθος του τεράστιου εμβαδού, εκεί που δε φτάνει το φως και το ανθρώπινο μάτι των περαστικών. Αναρωτιέμαι ποια κρίση να φταίει: οικονομική, οικογενειακή, ηλικιακή, ανθρώπινη. Ενδεχομένως και να μην φταίει καμιά, είτε να μην πρόκειται για κρίση, να είναι το φυσιολογικό αποτελέσματα των τόσων τικ-τακ στο πέρασμα του χρόνου, ευτυχισμένοι μέσα σε ένα απατηλό αλλά γεμάτο νόημα κατόρθωμα που σβήνει. Μέχρι να το εξακριβώσω, θα συνεχίσω να περνώ από μπροστά μέχρι ο χρόνος να γκρεμίσει τις ανακοινώσεις.

Galería De Arte Al Aire Libre

Ήλιο με δόντια τον έλεγαν οι μετεωρολόγοι στα ολιγόλεπτα δελτία καιρού πριν φύγω από τα πάτρια κι έτσι τον νιώθω κι εγώ τα πρωινά που ίσα-ίσα προλαβαίνει να φωτίσει τα ψηλά των πολυκατοικιών της γειτονιάς. Και δημιουργεί ένα περίεργο παιχνίδι σκιών και σκιάσεων, αλλού αναδεικνύει μουτζούρες και αυτοκόλλητα φλάιερ, αλλού στοιβαγμένα ποδήλατα και γλάστρες σε μικροσκοπικά μπαλκόνια, αλλού μετέωρα παπούτσια κι αλλού απλά κιτρινισμένες μπογιές και σκουριασμένες κάνουλες. Και σκέφτομαι το όμορφο της συγκεκριμένης ιδέας:

Μέσα στον απόηχο της movida, έρχεται μία πιο οργανωμένη κίνηση, μια πρωτότυπη πρωτοβουλία. Όχι, δεν πρόκειται για διαδήλωση υπέρ της άμβλωσης, ούτε για δεντροφύτευση σε κάποιο άχτιστο ακόμη οικόπεδο, αλλά για ένα κάλεσμα κυρίως σε επίδοξους ή καταξιωμένους καλλιτέχνες, γκραφιτάδες και γραφίστες και -γιατί όχι;- σε απλούς κατοίκους και παιδιά, να ζωγραφίσουν και να δώσουν χρώμα στα κατεβασμένα (όχι από την κρίση, αλλά λόγω ωραρίου) ρολά. Και είναι να θαυμάζει και να απορεί κανείς πώς ο μανάβης παραχώρησε τον δικό του ρολό...και τα οπτικά, και εν συνεχεία και ο χαμονατζής και ο μπακάλης, και σιγά σιγά σχεδόν όλοι οι έμποροι του δρόμου, ρούχα, bars, φούρνοι, ταχυφαγεία, γκαλερί, φαρμακεία...καθένας προσφέρει τον αστικό καμβά του σε καλλιτέχνες και μη.

Ραντεβού λοιπόν στις έξι του φλεβάρη, για να δημιουργηθεί το πρώτο open air μουσείο αστικής τέχνης. Προλαβαίνετε να δηλώσετε συμμετοχή! Υπάρχουν τουλάχιστον εκατό καμβάδες και ουδείς έλλην συμμετέχων προς το παρόν...Γιατί, αν και δεν είναι λίγα τα δείγματα της street art στην ισπανική πρωτεύουσα, θέλουμε περισσότερο χρώμα...

Tramacastilla



Θεωρώ πολύ τυχερούς εκείνους που μπορούν να μιλούν τη γλώσσα (ή μάλλον την ντοπολαλιά) αυτού του τόπου σε τέτοιο βαθμό που ο συνομιλητής να μη τους θεωρεί περαστικούς. Κι αυτό γιατί τους ανοίγονται, τους φέρονται σαν από πάντα να έχουν μεγαλώσει εδώ, προσπερνούν τυπικές ερωτοαπαντήσεις και σου ιστορούνε διάφορα ασήμαντα και καθημερινά, και κυρίως αστειεύονται με το ίδιο χιούμορ, χωρίς επεξηγήσεις και αστερίκ που συμπίπτει, ισχυρός συνδετικός κρίκος.

Κάπως έτσι άλλαξε ένα τετραήμερο, εκεί που συνήθως δεν βλέπεις παρά μόνο δάση και απόκρημνες πλαγιές, που ακούγεται μονάχα ο άνεμος και τα πολλά νερά, σε ένα χωριό κρυμμένο και αποκομμένο. Ένα τετραήμερο που ξεκίνησε εντελώς συμβάτικα (κλασική χειμερινή εκδρομή για σκι) που όμως οι πολλές βροχές το κατέστησαν λαογραφικό και νοσταλγικό.

Με ένα somontano στο ποτήρι σου και τσιμπολογώντας (κυριολεκτικά) migas con uvas, οι λιγοστοί κάτοικοι σε πλησίασαν και σου διηγήθηκαν μύθους και μυθεύματα, άλλοτε διασκεδαστικά άλλοτε ανατριχιαστικά: από την μεγαλύτερη ιερά εξέταση και καύση μαγισσών και δαιμονισμένων γυναικών στο δάσος, εβδομήντα τον αριθμό, που συνεχίζουν και στοιχειώνουν το χωριό ως άλλες κυρα-Φροσύνες μέχρι τα καλαμπούρια των αγροτομεταναστών στον γαλλικό κάμπο και τα κάλαντα των Φώτων.

Και όσο ρέει το somontano στον ουρανίσκο σου, τόσο πιο πολύ σκοτεινιάζει αυτός ο τόπος και τόσο πιο μετέωρος νιώθεις...σου θύμισε λιγάκι το πως επιπλέεις πάνω στο παρθένο χιόνι, με προσοχή μην τυχόν και ο άνεμος σε βγάλει προς το πυκνό ρουμάνι...κι όμως, θα ορκιζόσουν ότι μπλέχτηκαν γυναικείες κραυγές με εκείνες του μπούφου...

ΥΓ. Το somontano είναι ένα κόκκινο (συνήθως) κρασί από την ομώνυμη περιοχή στους πρόποδες των Pirineos ενώ οι migas con uva είναι ένα τυπικό φαγητό του "βοσκού", αποτελούμενο από τηγανιτά τρίμματα ψωμιού, κρεμμύδι, σκόρδο, αλάτι, ζωικό λίπος και άλλα "περισσευούμενα" που στην περιοχή της Aragon σερβίρεται με ρώγες σταφύλι.