Είναι που άρχισαν να πέφτουν βαριές οι σταγόνες, που νυχτώνει όλο και νωρίτερα, που υπάρχει μονίμως μία κουβέρτα στον καναπέ, που φυλλογυρίζεις ένα βιβλίο, που κλείνεις τα παράθυρα τις νύχτες, που μελαγχολείς γλυκά.
Κάπως έτσι προέκυψε το raindrops, γερμανικά βιολιά και αρκτικά πιάνα που φλερτάρουν με μεσογειακά σάμπλερς και υπόγειες φωνές από την Ιαπωνία, άλλοτε πειραματικά κι άλλοτε πιο εσωστρεφώς. Για να συντροφέψουν τη μυρωδιά της βρεγμένης γης και να αγκαλιάσουν τις μοναχικές στιγμές. Για όσο διαρκεί μία μπόρα ή μία κρυψώνα...
Επιτέλους! Παντρεύτηκε η Δούκισσα της Άλμπα μετά από τόσα χρόνια σε κανάλια, εφημερίδες και φυλλάδες, από αγωγές και ανταγωγές και με μία αμύθητη περιουσία πίσω από κάθε πράξη. Και όχι να μοιραστεί πρώτα η περιουσία στους γόνους, και όχι γιατί ο γαμπρός δεν είναι πραγματικά ερωτευμένος, και όχι γιατί το φόρεμα είναι πολύ κοντό, και και και...
Και έγινε η Ελλάδα δεύτερο θέμα εδώ και μέρες, βρήκα κι εγώ την ησυχία μου, είχα κουραστεί εξάλλου, αρχικά να απαντάω αδιάφορα και μετά ακόμη χειρότερα, όταν αποφάσισα να έχω γνώμη και να ενημερωθώ λιγάκι παραπάνω, φαίνεται ότι έτσι μετρούσα περισσότερο και έδινα τροφή για συζήτηση από πρώτο χέρι, όλοι έτοιμοι βέβαια για κριτική και χώσιμο, λες και το δικό μου το χιλιάρικο στις ελληνικές τράπεζες έφερε τα πάνω κάτω με τα μεγα-επιτόκια του.
Και ήρθε η φάση του cocooning και εκείνη της απέριττης ανάγκης για μηδενική επικοινωνία. Με τον κόσμο που αναγκαστικά μας περιβάλλει και μας επιβάλλει. Όλα μπαίνουν σε μία θέση και στη λογική σειρά τους. Για να πάρουν το δρόμο τους, κάποια θα μείνουν και κάποια θα φύγουν. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους ανθρώπους.
Σαν απολογισμός έρχονται οι στιγμές που πέρασαν με σκοπό να προσγειωθείς ομαλά πίσω από τον πάγκο. Κάποιες επανέρχονται, κάποιες τις χρωστάω και κάποιες τις κρατάω για μένα...
Ένας φάρος σύμβολο γαντζωμένος πάνω σε βράχια που ξεπηδούν στη μέση της Μεσογείου
Ένα σπασμένο παράθυρο σπιτιού χτισμένο πάνω στο γκρεμό με θέα που ξεκινά από τον ρου του ποταμού και φτάνει κλιμακωτά μέχρι τα πιο άγνωστα βούνα της ηπειρώτικης γης
Ένας στενός κολπίσκος με γαλαζοπράσινα νερά καλά κρυμμένος γύρω από κούμαρα και ελαιώνες σε κάποια δαντελένια ιόνια ακτή
Μία κρύα καλοκαιρινή βραδιά που οδηγεί στο αναπόφευκτο δίλημμα, καλοκαίρι γαρ
Και επιτέλους, ένα αιθέριο κομμάτι που περίμενα καιρό να ανέβει στο δίκτυο. Μην αποθαρρύνεστε από τις μόνο 23 αναπαραγωγές, θα συνεχίσει να σας ταξιδεύει...
Δεν πρόλαβα να πατήσω το πόδι μου στο ισπανικό έδαφος και με κατέκλυσαν παντού πλήθη από νεολαίους ως επί το πλείστον κάτω των 25: από το αεροδρόμιο και το μετρό μέχρι τα εναπομείναντα ανοιχτά εστιατόρια και τα στενά των απόκεντρων γειτονιών, με έναν αρχηγό που κρατά μία εθνική σημαία (ιταλική, βραζιλιάνικη, πολωνική και έπονται οι υπόλοιπες, ακομή και Αυστραλία και Ιαπωνία) και σε γκρουπ 5 έως 50 ατόμων, η καθολική νεολαία όλου του κόσμου γιορτάζει την εβδομάδα της στη Madrid με αφορμή τη σημερινή λειτουργία υπό του πάπα (ναι, αυτόν της Ρώμης).
Στην αρχή μου φάνηκε σαν παιχνίδι, μετά με ξένισε, τώρα έχει αρχίσει να με φοβίζει. Χριστιανοαναθρεμμένα παιδάκια σε καλούν να μπεις στις εκκλησίες, τραγουδούν παντού αλληλούια και ύμνους με κιθάρες σαν σε κάποιο επεισόδιο στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, πηγαίνουν σωρηδόν σε events μαζικών εξομολογήσεων, παρακλήσεων και λοιπών λειτουργιών, αυτοαποκαλούνται προσκυνητές, κοιμούνται σε στρατιωτικά αντίσκηνα σε αεροδρόμια και συν τοις άλλοις, απολαμβάνουν εκπτώσεις σε φαγητό, μετακινήσεις κτλ σε ένα κράτος διόλου θεοκρατικό σε καιρούς κρίσης. Αποκορύφωμα όλων μάλλον τα κινητά εξομολογητήρια στο κεντρικότερο πάρκο της πόλης, εξού και η φωτογραφία.
Από την άλλη πλευρά, μία προοδευτική Ισπανία προσπαθεί να συνεφέρει τον κόσμο και ίσως να τον σκανδαλίσει. Από αντίστοιχες διαδηλώσεις κατά του πάπα και της σχιζοφρένειας γύρω από αυτόν μέχρι «βυζάκια-έξω-λοιπόν στα ξωκλήσια» και προτάσεις μετατροπής των εξομολογητηρίων σε glory holes, αιχμές στην ανδροκρατούμενη και ομόφοβη στάση της εκκλησίας.
Ποτέ δεν περίμενα ότι ένας άδειος Αύγουστος στη Madrid θα έδινε αφορμή για τόσα σχόλια, κίνηση και απασχόληση. Για του λόγου το αληθές, η Madrid μετατράπηκε αυτές τις μέρες σε νούμερο ένα προορισμό της Ισπανίας, αφήνοντας πίσω παραδοσιακές παραθαλάσσιες δυνάμεις (βλέπε Barcelona, Valencia, Málaga κτλ).
Μήπως να "έδινα" το σπίτι μου για ένα πσκ να βγάλω και το νοίκι του μήνα; Με χριστιανικό ήθος πάντα...
...xoris ellinikous xaraktires, oute dynatotita upload, mono krystallina nera, ena istioforo, koumara kai sxoina, votsalo mplegmeno me ammo,kai isixia, polli isixia, oute to kyma den skaei...Epifylassomai gia foto sto epomeno post. Kalo kalokairi
Νωρίς, το ξυπνητήρι έγραφε 7:16 πμ και με βρήκα ζαρωμένο και διπλωμένο με το μοναδικό σεντόνι του κρεβατιού, άχρηστο τον τελευταίο μήνα. Σε αυτά τα «υψίπεδα» ο ήλιος καίει, η θερμοκρασία τα απογεύματα δεν πέφτει από τους τριανταπέντε και η υγρασία σε πνίγει σχεδόν όλο το καλοκαίρι, αν και χωρίς βροχή, ούτε μια σταγόνα. Το έχω συνηθίσει. Καθώς και να κοιμάμαι αργά, πλατύς και γυμνός. Περίπου τρεις μήνες.
7.18 πμ έβγαλα το κεφάλι έξω από το παράθυρο, συνέχιζα ζαρωμένος. Και όρμησε φρέσκος αέρας και δροσερός. Μια-δυο φορές συμβαίνει μέσα στο καλοκαίρι, το υψόμετρο σκέφτομαι. Και αμέσως μου μύρισε βουνό. Και κρύα τρεχούμενα νέρα. Και ρετσίνι. Και τις λίγες φορές που ξυπνάω έτσι μες στο κατακαλόκαιρο, πάντα έρχεται η ίδια εικόνα στο μυαλό μου.
Εκεί, μέσα σε ένα ξύλινο σπίτι που τα πάντα έτριζαν, κάτω από κουβέρτες και με το παντζούρι ανοιχτό, να ακούγονται τα νερά των τεσσάρων γραμμάτων όλο το βράδυ, το πρωί ήθελα μόνο ζεστό καφέ και μια βόλτα μέχρι την πλατειούλα. Ταξίδι ολόκληρο που μύριζε απλά καλοκαίρι στο βουνό. Και μυρίζει από τότε ενίοτε και η Μαδρίτη, όπως σήμερα. Μέχρι τις 7.23 πμ. Αν και έχουν περάσει χρόνια.
Κάπου χαμένη στη Μεσόγειο, όχι πολύ μακριά από την Ibiza, βρίσκεται άλλο ένα καταλανόφωνο νησί (σε διάλεκτο ibicenco για την ακρίβεια), η Formentera.Το μικρότερο από τα τέσσερα των Βαλεαρίδων και χωρίς αεροδρόμιο, είναι μάλλον ήσυχο, όχι όμως έρημο, και αν δεν ήταν η Lucía με το σεξ της, ίσως να είχε παραμείνει και παρθένο. Αξίζει τον κόπο, παρ' όλη την αντικρουόμενη διάθεσή του, ασυνήθιστη σε ελληνικά νησιά με ταμπέλες.
Καραϊβικές παραλίες και ιστιοπλοϊκά σε κάθε γωνιά της, ιταλοί γκλαμουράτοι ως άλλοι γιαπωνέζοι να ξεφυτρώνουν από παντού, beach bars σαν στις ακτές τις Αττικής με σαλάτες πορτοκάλι και κουκουνάρι τίγκα στο μπαλσάμικο που κατεβάζουν ρολά μόλις δύσει ο ήλιος (η ώρα που αποχωρούν και οι paparazzi), ένα hippie-chic παζάρι με τιμές σαν το χρυσό τετράγωνο του Μιλάνου από νοσταλγικούς οιονεί-ρασταφάρι γερμανούς designers, και μέσα σε όλα αυτά, μονοπάτια μέσα από πευκώνες πάνω σε αμμόλοφους που καταλήγουν σε απόκρημνα βράχια γεμάτα με πρασινομπλέ σαύρες –σήμα κατατεθέν του νησιού- και δύο φάροι στις δυο του άκρες να συγκεντρώνουν πλήθη κόσμου σε ρομαντική διάθεση ή ακόμη και fiesta. Και μόλις πέφτει το σκοτάδι, αρχίζει η ησυχία και ίσα που βλέπεις αν δεν υπάρχει φεγγάρι.
Το νησί γυρίζεται σχετικά εύκολα με ποδήλατο, ωστόσο είναι αλήθεια οτι κυριαρχεί το σκουτεράκι. Έχει αρκετά μυστικά σημεία που για να τα ανακαλύψεις είτε πρέπει να στα εκμυστηρευτεί κάποιος ντόπιος, είτε να ακολουθήσεις το ενστικτό σου (το δικό μου πάντως απέτυχε παταγωδώς). Και για τους fans της πεζοπορίας, σχεδόν σε όλη την περίμετρο του νησιού, υπάρχει μονοπάτι σε απόσταση αναπνοής από τη θάλασσα: φορέστε καπέλο, τη φωτογραφική μηχανή και ψάξτε το επόμενο chiringuito για ένα δροσερό mojito.
ΥΓ. Λυπάμαι για το απαίσιο ύφος γραφής, μου θυμίζω ταξιδιωτική στήλη σε περιοδικό κομμωτηρίου. Βγήκε βαριεστημένα αλλά αυθόρμητα. Βάζω ένα τραγούδι ως soundtrack σε αυτή την εκδρομή, μήπως και σώσω κάπως το post.
