Cincel temporal

Ένας ήλιος αθεράπευτα ζεστός, μέρες φωτεινές και νύχτες ξάστερες, αλκυονίδες που χρονίζουν, χώματα που διψούνε. Ένας αλλόκοτος κύκλος που δεν αλλάζει την καθημερινότητα κανενός, εκτός ίσως από τα απλωμένα πλυντήρια στα μπαλκόνια και όχι στα σαλόνια. Κάτι αντίστοιχο θα συνέβαινε παντού, είμαι σίγουρος ότι η ακμή και η παρακμή πρώτα ξεκινάει από μέσα μας...

Βγαίνω κάθε απόγευμα στο στενό και βλέπω τα παιχνίδια του φωτός και περίεργες σκιές πίσω από άχρηστες μανιταρόσομπες, όσο η μέρα μεγαλώνει, τόσο κοντύτερα γίνονται τα σκιαγραφημένα ομοιώματα στον τοίχο. Ένα από αυτά τα απογεύματα, την ώρα που ακτίνες έμπαιναν δηλά και ψιλογλαρωμένος είναι η αλήθεια, διάβασα ένα κείμενο γραμμένο με αρκετή νοσταλγία και ακόμη περισσότερη κατήφεια. Δεν ξέρω ποια είναι η έννοια του εξωτερικού, και δεν θυμάμαι να έχω γυρίσει πίσω επειδή νομίζω ότι κάτι ξέχασα ή έχασα. Σίγουρα έχω νοσταλγήσει καταστάσεις και πρόσωπα, όπως θα το κάνω και στο μέλλον για αυτά που ζω σήμερα. Ο χρόνος ορισμένες φορές δε μας αφήνει να ξεχάσουμε, δεν βρίσκω όμως νόημα να μην του επιτρέπω να διαγράφει. Και δε θα καταβάλω καμία προσπάθεια γι' αυτό.

Όπως τα κύματα χειμώνα καλοκαίρι, που σβήνουν ίχνη, τρώνε βράχια, ξεβράζουν πέτρες και φύκια, έτσι και ο χρόνος με τις μνήμες. Και ας μην συνειδητοποιούμε πως μέρα τη μέρα γλύφει...έτσι αφέθηκα κι αποκοιμήθηκα.

ΥΓ. Για περισσότερες φωτογραφίες της παραλίας του Aguilar στην Asturias, εδώ

Navidad Madrileña

Η επίσκεψη στη Madrid τα Χριστούγεννα έχει μία βάση παράδοσης, αλλά δεν παύει να είναι κάτι που στηρίζεται σε κατεξοχήν must-do´s που δημιουργήθηκαν από τις εμπορικές ανάγκες, κάτι σαν το minion ένα πράγμα απ’ όσο θυμάμαι από τα μικράτα μου. Επιβάλλεται να ξοδέψεις αρκέτες ώρες σε ουρές, να στριμωχθείς, να πατήσεις κόσμο και να μασκαρευτείς.

Ίσως το μόνο που μου αρέσει είναι η χαρά που μοιράζει η cortilandia, σε άπειρα παιδάκια από κάθε γωνιά της χώρας, εμπορικό τρικ που μετρά από το ‘79, και σήμερα φτάνει να ζυγίζει 20.000 κιλά. Επίσης, θα δούμε τον Χριστούλη στη φάτνη στη Cibeles (μετά ιώβιας υπόμονης, σαν να μην υπήρχαν άλλες φάτνες διάσπαρτες σε όλη την πόλη). Θα περάσουμε από την San Ginés να πιούμε ζεστή σοκολάτα και να βουτήξουμε churros, παρόλο που μετά τα νέα μέτρα*, όλα τα μπαρ προσφέρουν την ίδια σοκολάτα αλλά με τραπεζάκια και μανιταρένιες σόμπες. Χαμός και στην -άλλοτε λαϊκή- αγορά της plaza Mayor που πουλούσε ζωντανά κοτόπουλα και γαλοπούλες, τώρα έχει βρεθεί να πουλάει περούκες και μάσκες (που για έναν ανεξήγητο λόγο ξετρελαίνει τα ζευγάρια 35άρηδων Ισπανών σαν να πρόκειται για φίλαθλους κάποιας αγγλικής ποδοσφαιρικής ομάδας). Και τέλος, πέρασμα από την Manolita ένα ολόκληρο απόγευμα στην αναμονή και φυσικά βιτρίνες και ξανά βιτρίνες στην Gran Vía.

Αρκεί μόνο μία παράκαμψη λίγων μέτρων για να αποκαλυφθεί η άλλη όψη της πόλης, που δεν καταλαβαίνει από γιορτές και αργίες, εκεί που παζαρεύεται ο έρωτας και εμπορεύεται η σκόνη, μπροστά από σκοτεινές εισόδους ή χρωματιστές λάμπες φθορίου. Απλώς άλλη μία μέρα έρχεται στο τέλος της.

*Αυτά τα νέα μέτρα είναι ο αντικαπνιστικός νόμος σε συνδυασμό με την γραφειοκρατική «απελευθέρωση» της τοποθέτησης τραπεζοκαθισμάτων σε πλατείες και πεζοδρόμια (έναντι αμοιβής εννοείται), ενίοτε επιτόπου, οπότε βλέπεις και σε ποιο καφέ κάθεσαι και ενίοτε με δημοτική παραχώρηση, οπότε στήνεται το καφέ στα ίδια τα τραπεζάκια. Από τον Οκτώβρη εξαντλούνται κάθε εβδομάδα οι σόμπες υγραερίου και τα ειδικά πλαστικά προστασίας από τη βροχή.

Perdidos por Castilla

Σαν ένα ξεχασμένο στολίδι, όχι της εποχής, χωρίς λαμπάκια και φάτνες, αλλά υπέρ του δέοντος vintage για να είναι απλά μόδα, μία βιτρίνα με κιτρινισμένες από το χρόνο δαντελένιες κουρτίνες πιασμένες στο μέσο με ρετάλια, δυο τρεις γλάστρες με πλαστικά φυτά για τη διακόσμηση, τα απαραίτητα αφισάκια / φωτοτυπίες με τις εκδηλώσεις του χωριού, την μικροπαρέλαση των τριών μάγων, τον διαγωνισμό mus (βλέπε αντίστοιχα μπιρίμπα), το πρωτοχρονιάτικο λαχείο του ιδίου, άντε και καμιά φιλαρμονική ανήμερα των χριστουγέννων.

Αυτές είναι οι λεπτομέρειες, εκείνο που μετράει είναι η morcilla, το chorizo, το lechal και τα απαραίτητα για ένα cocido, όλα με ονοματεπώνυμο – εγγύηση για το χωριό και τα πέριξ του, σε ένα κρεοπωλείο που θυμίζει το σαλόνι της γιαγιάς μου, με τις ίδιες καρέκλες αλλά αναμονής.

Το τζάκι έχει κάνει κάρβουνα, το αρνάκι έχει ήδη αρχίσει να σιγολιώνει, η καταχνιά δεν λέει να φύγει παρόλο που η φλόγα όλο και δυναμώνει, ιεροτελεστία...

Sepúlveda

Επιβάλλεται πάντα μία περιήγηση στα χρώματα του φθινοπώρου. Κάποτε ήταν οι οξιές μέσα στα πευκοδάση ή οι κουμαριές σε πέτρινες πλαγιές, πέρυσι οι καστανιές, φέτος έτυχαν σειράς οι λεύκες. Όχι οι στοιχισμένες αλλά εκείνες που φυτρώνουν άτσαλα στις όχθες του ποταμού, που ρίχνουν κλωνάρια για να το διασχίσεις, άλλοτε σαπισμένα κι άλλοτε λιγόψυχα. Κι ακολουθούν την πορεία του νερού, σκαμμένη σ’ ένα περίεργο φαράγγι, σε ένα τόπο γυμνό και άχλωρο.

Εκεί κάποτε δυνάστευαν μαυριτανοί μουσουλμάνοι και χριστιανοί βασιλιάδες, χωριό οχυρό στις πλαγιές του γκρεμού, με λιτή αρχιτεκτονική και μουντό χρώμα, σχεδόν καμουφλαρισμένο. Και με μαεστρία στο αρνάκι γάλακτος, στη γάστρα, μόνο με το ζουμί του και χωρίς περιττές γεύσεις. Συνοδεία ντόπιου κρασιού. Ό,τι πρέπει για μια ηλιόλουστη Κυριακή με βοριά. Στα εκατό χιλιόμετρα βόρεια της Μαδρίτης, πίσω από τα βουνά, εκεί που αρχίζει να εκτείνεται ξανά η αχανής meseta.

 

Raindrops

Είναι που άρχισαν να πέφτουν βαριές οι σταγόνες, που νυχτώνει όλο και νωρίτερα, που υπάρχει μονίμως μία κουβέρτα στον καναπέ, που φυλλογυρίζεις ένα βιβλίο, που κλείνεις τα παράθυρα τις νύχτες, που μελαγχολείς γλυκά.

Κάπως έτσι προέκυψε το raindrops, γερμανικά βιολιά και αρκτικά πιάνα που φλερτάρουν με μεσογειακά σάμπλερς και υπόγειες φωνές από την Ιαπωνία, άλλοτε πειραματικά κι άλλοτε πιο εσωστρεφώς. Για να συντροφέψουν τη μυρωδιά της βρεγμένης γης και να αγκαλιάσουν τις μοναχικές στιγμές. Για όσο διαρκεί μία μπόρα ή μία κρυψώνα...

Actualización

Επιτέλους! Παντρεύτηκε η Δούκισσα της Άλμπα μετά από τόσα χρόνια σε κανάλια, εφημερίδες και φυλλάδες, από αγωγές και ανταγωγές και με μία αμύθητη περιουσία πίσω από κάθε πράξη. Και όχι να μοιραστεί πρώτα η περιουσία στους γόνους, και όχι γιατί ο γαμπρός δεν είναι πραγματικά ερωτευμένος, και όχι γιατί το φόρεμα είναι πολύ κοντό, και και και...

Και έγινε η Ελλάδα δεύτερο θέμα εδώ και μέρες, βρήκα κι εγώ την ησυχία μου, είχα κουραστεί εξάλλου, αρχικά να απαντάω αδιάφορα και μετά ακόμη χειρότερα, όταν αποφάσισα να έχω γνώμη και να ενημερωθώ λιγάκι παραπάνω, φαίνεται ότι έτσι μετρούσα περισσότερο και έδινα τροφή για συζήτηση από πρώτο χέρι, όλοι έτοιμοι βέβαια για κριτική και χώσιμο, λες και το δικό μου το χιλιάρικο στις ελληνικές τράπεζες έφερε τα πάνω κάτω με τα μεγα-επιτόκια του.

Και ήρθε η φάση του cocooning και εκείνη της απέριττης ανάγκης για μηδενική επικοινωνία. Με τον κόσμο που αναγκαστικά μας περιβάλλει και μας επιβάλλει. Όλα μπαίνουν σε μία θέση και στη λογική σειρά τους. Για να πάρουν το δρόμο τους, κάποια θα μείνουν και κάποια θα φύγουν. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους ανθρώπους.

Memorias

 Σαν απολογισμός έρχονται οι στιγμές που πέρασαν με σκοπό να προσγειωθείς ομαλά πίσω από τον πάγκο. Κάποιες επανέρχονται, κάποιες τις χρωστάω και κάποιες τις κρατάω για μένα...

 Ένας φάρος σύμβολο γαντζωμένος πάνω σε βράχια που ξεπηδούν στη μέση της Μεσογείου

 Ένα σπασμένο παράθυρο σπιτιού χτισμένο πάνω στο γκρεμό με θέα που ξεκινά από τον ρου του ποταμού και φτάνει κλιμακωτά μέχρι τα πιο άγνωστα βούνα της ηπειρώτικης γης 

 Ένας στενός κολπίσκος με γαλαζοπράσινα νερά καλά κρυμμένος γύρω από κούμαρα και ελαιώνες σε κάποια δαντελένια ιόνια ακτή

Μία κρύα καλοκαιρινή βραδιά που οδηγεί στο αναπόφευκτο δίλημμα, καλοκαίρι γαρ

Και επιτέλους, ένα αιθέριο κομμάτι  που περίμενα καιρό να ανέβει στο δίκτυο. Μην αποθαρρύνεστε από τις μόνο 23 αναπαραγωγές, θα συνεχίσει να σας ταξιδεύει...