Retroceder

Οι μέρες μεγαλώνουν και μαζί τους κι εμείς. Μία ώρα προστίθεται, ένας χρόνος περνάει από μπροστά μας, κι όμως εμείς νιώθουμε να μεγαλώνουμε και να γυρίζουμε ξανά πίσω. Ή έστω στους τόπους εκείνους, νοερούς ή αλλοτινούς, που διασχίζαμε χρόνια πριν.

Θυμήθηκα εκείνα τα βοηθητικά ροδάκια του ποδηλάτου που με βοηθούσαν να σταθώ, να βρω την ισορροπία, την χοντρή μάλλινη ζακέτα μου, η γιαγιά μού την είχε πλέξει, έδενε και με τα χρώματα στα πασουμάκια, τις ατέλειωτες ώρες βροχής που περίμενα για να βγω μετά να παίξω με τις λάσπες, να λερωθώ, να υψώσω τείχη και να φτιάξω κανάλια.

Για να βρεθώ σήμερα στο κέντρο μιας μεγαλούπολης που η κάθε σταγόνα που με βρέχει με ενοχλεί, που ο υπολογιστής μου χρονομετράει κάθε λεπτό που περνάω μαζί του, που οι μόνες φωνές που ακούγονται είναι από την τηλεόραση των αποκάτω, που δεν υπάρχουν ροδάκια για να ισορροπήσω.

Θέλω πίσω εκείνον τον χοντρό πλαστικομούρη, φαλακρός, μόνο με μία τούφα λιγδερά πορτοκαλί μαλλιά, και αποκρουστικός, το κορμί του όλο μία κόκκινη φόρμα εργασίας γεμάτο ψιλή άμμο και μετά ο λαιμός, στο ίδιο μέγεθος με τα χεροπόδαρα. Θα τον βάλω να καθήσει απέναντί μου και να τα λέμε ή έστω να του λέω...

Calçotada

Αυτές τις μέρες είναι η εποχή που τα calçots έχουν την τιμητική τους. Αν και αποκλειστικό προνόμιο της Catalunya, είχαμε την τύχη να τα γευτούμε και στην πρωτεύουσα, παρόλο που πρόκειται για ένα έθιμο άγνωστο στην Castilla.

Πρόκειται για ένα είδος γλυκού φρέσκου κρεμμυδιού που θυμίζει πράσο, ψήνεται ή καίγεται στη φωτιά και μόλις μαυρίσει, το ξεφλουδίζεις σαν να πρόκειται για μπανάνα και αφού το βουτήξεις σε μπόλικη σάλτσα salvitxada, αρχίζεις να το «ρουφάς» σαν κεφάλι γαρίδας. Ακολουθεί απαραιτήτως κρεατικό στα κάρβουνα ενώ η όλη διαδικασία συνίσταται σε ένα ιδιότυπο πανηγυράκι, όπως οποιοδήποτε bbq, στην πιο χορτοφαγική εκδοχή του βέβαια και με μία δόση καταλανικής περηφάνιας.

Εκεί κάπου, ανάμεσα σε τσίκνα, κόκκινο κρασί και καπνό, ήρθαν να πέσουν και οι τίτλοι για τους frikis του Μεξικού, με κάμποση δόση χιούμορ και αλεγρίας, για να μου μείνει αποτυπωμένο μέχρι και σήμερα το πρωί στο μυαλό. Σας τους προσφέρω τουλάχιστον ως μήνυμα θετικής ενέργειας, που θα έλεγε και ο Τσαλίκης.

Fugaz...

Εκρήξεις σε αντιδραστήρες, ένα, δύο, τρία, και συντρίμμια. Και σβησμένες ανάσες. Και δεν είναι για τη συμπάθεια, ούτε για την οργή. Μάλλον για το εφήμερο πρόκειται. Όπως οι σταγόνες της νεροποντής που έπεσαν χθες βράδυ για να καταλήξουν στις κάνουλες της στέγης και από εκεί να σκορπίσουν στο δρόμο. Όπως τα λουλούδια της γλάστρας μου που άρχισε να ανθίζει. Το ίδιο με το σαββατοβραδινό κρεβάτι, ακόμη ξέστρωτο.

Χαμένος ο καθένας μας σε δικά του τσουνάμι, εγκλωβισμένος άλλος σε ταράτσες και άλλος σε υπόγεια. Υπόκωφες κραυγές που μετατρέπονται σε παιδικό γέλιο και έπειτα σε τραγουδάκι, ένα τσίγκινο αυτοκινητάκι που κινείται μπρος πίσω στην κουπαστή του παράθυρου, και ταυτόχρονα της εξόδου κινδύνου, του τρένου. Συνεχώς κοιτάζω τα τοπία έξω, πλημμυρισμένα, μέχρι εκείνο το σκουλήκι να φτάσει στον προορισμό του.

Θα περιμένω να βγει κάποιο videoclip, να ανέβει κάποια θεατρική παράσταση, στην χειρότερη να οργανωθεί μία σχετική ομαδική έκθεση έργων τέχνης. Και να ξαναβρεθούμε όλοι εκεί χασκογελώντας εν μέσω σαμπάνιας και αλμυρού μπισκότου.

Microteatro Por Dinero

Ζώντας μέσα σε ένα παράλογο κλιματολογικό φαινόμενο, που τη μία μέρα μας αναγκάζει να βγάλουμε τα καλοκαιρινά απ’ τις ντουλάπες και την άλλη να ντυθούμε με όλο τον εξοπλισμό του σκι, αλλά με τους ίδιους ρυθμούς στην πόλη, θυμήθηκα με αφορμή μία τυχαία συνάντηση με κάτι φίλους το microteatro, όπως ακριβώς το λέει η λέξη, της γειτονιάς μου. Δεν είναι κάτι συνηθισμένο, μάλλον θα είναι και το μοναδικό σε όλη την πρωτεύουσα, αλλά ως πρωτοπόρα η Malasaña (και με επενδυτικούς στόχους πάντα), έχει να επιδείξει ένα project που δείχνει αρκετά ενδιαφέρον.

Πρόκειται για ένα παλιό μπουρδέλο, με έναν ενιαίο ανακαινισμένο χώρο στο ισόγειο, φάτσα γυάλινη στο στενό και διάφανο μπαράκι με μπίρα, κρασί, καμια tapa και ένα αέρα κουλτουριάρικο, στο τοίχο κρέμονται ασπρόμαυρες φωτογραφίες, πίνακες, κολάζ, ανάλογα τον μποέμ τύπο που κάνει την εκθέση. Εκεί κάπου στέκει και μία οθόνη plasma, που κάθε πέντε δέκα λέπτα σε ενημερώνει για την παράσταση που ξεκινάει.

Οι ταυτόχρονες παραστάσεις είναι πέντε, με κοινή θεματολογία που αλλάζουν κάθε μήνα. Γίνονται στον υπόγειο χώρο, όπου και τα δωμάτια της αλλοτινής αγοραίας πράξης, με μηδενική επένδυση. ‘Ενας ή δύο ηθοποιοί σε δεκαπεντάλεπτα μονόπρακτα και βαριά δέκα καρέκλες για τους θεατές, κυριολεκτικά μέσα στη «σκηνή», σχεδόν συνδιαλεγόμενοι μαζί τους. Άλλοτε μια δραματική σκηνή, άλλοτε μια κωμικοτραγική παράσταση, άλλοτε μία ειρωνική παρέμβαση...

Συνίσταται ανεπιφύλακτα. Νιώθεις σαν κάποιος άγνωστος να σε πλησιάζει ξαφνικά και να σου διηγείται το προσωπικό του δράμα, ένα ανέκδοτο ή το μελλοντικό του εκδοτικό επίτευγμα. Και για όσους δεν έχουν άνεση με την ισπανική, συνίσταται εξίσου. Εξάλλου (σχεδόν) πάντα υπάρχει κάποια από τις πέντε που σκηνογραφικά έχει να πει πολλά.

Η Μετοχή Μου

Σήμερα ήρθε εκείνη η μέρα που το νέο λειτουργικό και η βάση δεδομένων επιτέλους ετέθη σε λειτουργία. Μοιράστηκαν οι κωδικοί και δοκιμάσαμε να μπούμε και να πλοηγηθούμε, ύστερα από διάφορες συσκέψεις σχετικά με το συμφέρον της εταιρίας και την παραγωγικότητα, μαθήματα επί μαθημάτων για το πώς δουλεύει και πώς πρέπει να το δουλεύουμε και αφού μας έχουν σκίσει το κεφάλι (για να μην πω τίποτα χειρότερο) για το πόσα έχουν ξοδέψει γι’ αυτήν την αλλαγή και το πόσο πολύ πρέπει να ξεζουμίσουμε αυτή την επένδυση.

Νομίζω ότι μισή ώρα αργότερα, και σχεδόν στο μέσο της ημέρας, όταν πήγα στην κουζίνα για ακόμα ένα καφέ (σήμερα είχε και κρουασανάκια και γυαλάκια και άλλα τέτοια εξαιτίας κάποιων γενεθλίων), η κουζίνα είχε ξεπεράσει τα όριά της, overbooking διαρκείας, και ακατάπαυστες κουβέντες. Και καπνός. Αρχικά νόμισα οτι τα ζαχαρωειδή ήταν μάλλον αξεπέραστα, μέτα διαπίστωσα ότι άλλη είναι η αιτία: κανείς μας δεν είχε την παραμικρή ιδέα τι διάολο κάνουμε μπροστά από μία νέα οθόνη και κόντρα σε κάθε δυσκολία, το καλύτερο είναι να αποσυρθείς. Ο εκμοντερνισμός της ξαφνικά μεγάλης αλλά ακόμη επαρχιακής νοοτροπίας εταιρίας με αντίστοιχο προσωπικό που θέλει να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες απέτυχε παταγωδώς. Η παραγωγικότητα στον αντίστοιχο πίνακα excel σήμερα θα έπιανε πάτο...και από εκεί πρέπει να συνεχίσει την ερχόμενη εβδομάδα μέχρι τουλάχιστον το καλοκαίρι, με μικρά βήματα προόδου.

Όχι, δεν έχω καμία διάθεση να ψάξω τη νέα βάση δεδομένων και να οργανώσω την ατζέντα μου. Προτιμώ να ποστάρω και να συνεχίσω να δουλεύω σε ένα word όπως πριν το δύο χιλιάδες. Και τα αποτελέσματα της παραγωγικότητας μου ας φανούν στις τσέπες των επενδυτών μου όταν η μετοχή μου πιάσει limit-up, σίγουρα μετά από τις διακοπές.

Έτοιμη Η Γκαλερί Μας

Τελείωσε με αρκετή επιτυχία η πρωτοβουλία για μια γειτονιά-αίθουσα τέχνης. Δεν παρεβρέθηκα γιατί έλειπα από την πόλη, το διαπίστωσα ωστόσο χθες το βράδυ που γύριζα και περπατούσα ανάμεσα σε αλογίσια βλέμματα, χρωματιστούς διαδρόμους και τερατοειδή χαριτωμένα τετράποδα. Είχε αλλάξει η κλασική μου διαδρομή.

Σας παραθέτω ένα ρόλο με μία ομορφούλα, μελαχροινή με μεγάλα μάτια, θα μπορούσε να είναι από το νότο, έργο άγγλων γκραφιτάδων, βιαστικών και υπερδραστήριων θα έλεγα, είχαν ξεκινήσει ήδη από την Παρασκευή. Αυτή είναι και η φιγούρα που πλέον θα μου στέλνει καλημέρα ακριβώς απέναντι από την εξώπορτά μου, κάθε πρωί που ξυπνάω πριν ανοίξει το μανάβικο. Τα έργα είναι κάμποσα, θα τα βρείτε όλα εδώ. Και καλή περιήγηση.

Δύο (Ακόμη) Λόγοι Να Ζεις Στην Ισπανία

Το να περιηγείσαι στο net και να ζεις στην Ισπανία αρκετές φορές σε οδηγεί σε ευχάριστες εκπλήξεις, μάλλον μόλις διαπιστώσεις ότι δε συμβαίνει το ίδιο και στους υπόλοιπους τόπους σου.

Αρχικά ήταν εκείνο το spotify (ισπανιστί με ένα έψιλον από μπροστά) το οποίο μου προσέφερε μία μουσική όαση, μία βάση δεδοδέμων με αμέτρητα τραγούδια από όλο τον πλανήτη, είναι ακριβώς σαν να το γκουγκλάρεις και αμέσως να το ακούς, δημιούργησα προφίλ και λίστες αναπαραγωγής, τώρα μπορώ να παίζω τη μουσική μου οπουδήποτε χωρίς να κουβαλώ φλασάκια και σιντί, έφταξα αγαπημένα και πρωτοεμφανιζόμενα, εκεί πρωτοάκουσα την Etten, εκεί την Jolea, εκεί είδα πως ο νέος δίσκος του Minimal δεν λέει και εκτίμησα εκείνα τα μυστηριώδη γκρουπάκια που εμφανίζονται στις επαρχίες της χώρας. Και ναι, στη δωρεάν έκδοση, πρέπει να ανέχομαι την ίδια διαφήμιση κάθε τρία τραγούδια, σχεδόν απ’ έξω την έχω μάθει, με δυο τάλιρα παραπάνω όμως εξαφανίζεται κάθε ενοχλητικό μήνυμα και επιπλέον μπορώ να «πάρω» τις συλλογές μαζί μου, ακόμη και μέχρι την Ελλάδα...

Κάποτε ήταν εκείνο το google earth που μας έκανε να ανακαλύψουμε ξεχασμένες παραλίες, απαγορευμένους δασόδρομους, ακόμη και κατσικομονοπάτια που οδηγούν σε θέρμες και ξέφωτα. Τώρα εμφανίστηκε ένα καινούριο εργαλείο, το βρίσκω εξαιρετικό και αρκετά εποικοδομητικό, ειδικά στις εργάσιμες ώρες: τα μαγικά ταξίδια τέχνης, σε μουσεία σε κάθε γωνιά. Πλανάμαι σε διαδρόμους, χρώματα και τεχνικές, ζουμάρω σε λεπτομέρειες, πόρτες και διαδρόμους, σαν να ήμουν στους χάρτες του google αλλά εντός των τειχών, βγαίνω από τους αγρούς του Van Gogh για να μπω στις ασπρόμαυρες λάσπες του εμφυλίου και ενώ χαζεύω από ένα παράθυρο τον Τάμεση ξαφνικά πατάω στο νησί του μουσείων εν μέσω Spree. Όπως θα έλεγαν και οι συντοπίτες, una pasada...

ΥΓ. Δεν γνωρίζω αν όλα τα links είναι διαθέσιμα σε όλες τις χώρες, σας τα παραχωρώ όπως εμφανίζονται εδώ μαζί με ένα τραγούδι για την περιήγηση και ελπίζω να μου αντιπροτείνετε εναλλακτικές ή άλλες σελίδες σε περίπτωση που δεν σας φαίνονται χρήσιμα.