Ελ Κλάσικο

Μετά τη siesta και την paella, ήρθε και άλλη μία ισπανική λέξη να εμπλουτίσει τον λεξιλογικό πλούτο των απανταχού ελλήνων: el clásico, σε προπαραλήγουσα έκδοση αλλά ευκόλως κατανοητή. Πανάκεια πλέον μεταξύ των λαμπρών δημοσιογράφων σε εφημερίδες, φυλλάδες και φθηνά περιοδικά, «ψωμοτύρι» στο στόμα του κάθε ποδοσφαιρόφιλου blogger και φίλαθλων γκρουπ σε fb και fοrum.

Έπρεπε να ακολουθήσουν τέσσερα ματσάκια στη σειρά για να ανακαλύψουμε τον μέχρι πρότινος καθόλου πιασάρικο τίτλο. Και να εξισώσουμε τους αγώνες του CL με τον τελικό ισπανικού κυπέλλου (που μέχρι πριν δύο χρόνια δεν το έβαζαν ούτε στις τηλεοράσεις στα προπατζίδικα) για να δώσουμε μία άλλη χροιά, πολιτική, οικονομική και κυρίως ιστορική.

Το περασμένο Σάββατο είχαν γεμίσει τα bar και το μετρό ασφυκτικά, το φθηνότερο εισιτήριο στο πέταλο άρχιζε από τα €500, προτιμήσαμε τις πίτσες και τον καναπέ. Το τζέρτζελο είναι σχετικό, μια πόλη που παρακολουθεί έναν αγώνα επειδή τον κάνουν όλοι, αφού υπάρχει αλκοόλ και ποτό, τα υπόλοιπα είναι αδιάφορα, ξανθιές που έχουν μάθει τι σημαίνει offside και πλέον έχουν γνώμη για την τακτική επίθεσης (έλεος!) και εν τέλει, ένα τετραήμερο μας περιμένει μπροστά μας, ευκαιρία να αρχίσουμε από νωρίς το μεθύσι και το γλέντι.

Αν είναι να αφήσετε τη γκόμενα σπίτι, τότε προτείνω ασυζητιτί το derbi madrileño (Atleti-Madrid) περισσότερο νεύρο, φασαρία και κλίκες, θέαμα και γοήτρο. Τώρα, αν είναι να βάφετε και τα νύχια σας ταυτόχρονα, δείτε κάποιο από τα τέσσερα, αλλά προσοχή στους έντονους ψευτοκαβγάδες γιατί μπορεί να σας σκιστεί το καλτσόν. Και για πιο hardcore καταστάσεις, αυτές τις μέρες έχουμε procesiones: είναι για σκληρά νεύρα, και οι ξανθιές είναι πιο υπάκουες από ποτέ. Και δεν κάνω πλάκα...

Experimentaclub και παρενέργειες

‘Επειτα από ένα αρκετά πειραματικό φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής σε έναν από τους πιο πρωτοποριακούς χώρους της Madrid και μαζί με μία συναυλία αρκετά ξεσηκωτική και δυναμική με ήχους πιο σκοτεινούς και techno, άρχισα να «ξεφυλλίζω» στο net κάποια από τα πιο ενδιαφέροντα φεστιβάλ της χώρας, αρχής γενομένης από τα πιο πρόσφατα. Όχι ότι συνηθίζω να πηγαίνω, αλλά τα δεύτερα ονόματα τις περισσότερες φορές μου τραβάνε την προσοχή: βρίσκονται εκεί όχι για να γεμίσουν το πρόγραμμα αλλά μάλλον γιατί χρειάζονται πιο απαιτητικά αυτιά. Παραθέτω link για όσους ενδιαφέρονται, χρόνος υπάρχει ακόμη για να οργανωθείτε.

Sos 4.8 (Murcia):
Είναι εκείνο το σαββατοκύριακο που η πρωτεύουσα αδειάζει από modernos. Εμφανίζεται τόσο ο Tiga όσο και η Patty Smith ενώ δε λείπουν και αρκετές εγχώριες παραγωγές, όλα πλαισιωμένα από σύγχρονες μορφές τέχνης και σεμινάρια. Το συγκεκριμένο φεστιβάλ έδωσε μία πολιτιστική ώθηση στην -κατα τα άλλα αδιάφορη- Murcia και της προσέδωσε έναν μάλλον υπερεκτιμημένο ποπ αέρα, ωστόσο αγαπήθηκε όσο κανένα μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα.

Primavera Sound (Barcelona):
Μάλλον μετά από μία συγκεκαλυμμένη επιθυμία του ακροαστικού κοινού για ένα φεστιβάλ που δε θα μπλέκει τα αβγά με τα πασχάλια (βλέπε ισπανόφωνη ή μη σκηνή), χωρίς βέβαια να μην επικριθεί για αυτό, το Primavera Sound προτείνει ανεξάρτητους ήχους και μουσικές από την Ιαπωνία μέχρι τη Βραζιλία και από την Πολωνία μέχρι την Αργεντινή. Με πολλά τρανταχτά ονόματα, μερικά ακόμη άνοστα, μάλλον θα στεκόμουν στους Salem, Sufjan Stevens και τους δικούς μας Berlinetta.

Sonar (Barcelona, A Coruña):
Με ήχους υψηλών προδιαγραφών, αρκετά ηλεκτρονικό και μερικές φορές πειραματικό, έρχεται να παρουσιάσει εδραιωμένες αξίες ή νέες ελπίδες. Με μία ταυτόχρονη διπλή έκδοση σε Barcelona (σε ένα εκπληκτικό χώρο στο κέντρο της πόλης) και A Coruña, χωρίζεται σε day ή night ανάλογα με την ένταση. Ξεχωρίζει η συναυλία κλείσιμο με Alvaro Noto + Ryuicihi Sakamoto και για την ήρεμη δύναμη τους οι Four Tet, Hauschka και Toro y Moi. Φαντάζει ως το ιδανικότερα συνδυασμένο ενώ εκεί στα μέση Ιουνίου μοιάζει ακόμη πιο θελκτικό με μία πτήση κατευθείαν για Ibiza.

Dcode (Madrid):
Αν και δεν νομίζω ότι μπορεί να συμπεριληφθεί στα πιο ενδιαφέροντα, ωστόσο είναι ίσως η μοναδική πρόταση της Madrid. Στο πανεπιστημιακό πάρκο, προσπαθεί να μπλέξει την πιασάρικη ηλεκτρονική μόδα με ντόπια γκρουπάκια (με πολλούς φίλους στο fb). Ίσως στο μέλλον να έχει να μας επιδείξει κάτι καλύτερο. Αναμένουμε.

ΥΓ. Ψάχνοντας να δω τί έχει να μας προσφέρει φέτος το Synch της Αθήνας, διαπίστωσα ότι δεν υπάρχει κάτι ακόμη. Αν και μου φάνηκε κάπως ανοργάνωτο από πλευρά τους, εν τέλει με έπεισε μία άλλη συγκυρία να περιμένω, «θα είναι για να ψαχτεί καλύτερα», σκέφτηκα. Η άλλη συγκυρία δεν ήταν άλλη από ένα αφισάκι που με άφησε άφωνο: μα καλά, Ψαρογιώργης και Πολυφωνικά στο Rockwave;;; Μήπως είδα κανα πρωταπριλιάτικο site; Ή απλά μας παραθέλουν ροκ;

Vintage

‘Εχει περάσει προ πολλού εκείνη η εποχή της movida αλλά τα χνάρια της είναι παντού. Και μάλιστα με αρκετούς πιστούς, όχι κατ’ ανάγκη φανατικούς, το vintage είναι ξανά εδώ, οπότε νιώθουν και πιο μοντέρνοι* από ποτέ.

Γυναίκες με πολύ στενό τζιν παντελόνι μέχρι λίγο κάτω από το πεσμένο βυζί, μοκασίνια γυναικεία (οπότε εξυπακούεται δύο νούμερα μικρότερα) σε ανδρικά πόδια, κοριτσάκια με τρύπιες διαφάνειες που αφήνουν να διαφαίνεται το δαντελένιο (χιλιοφορεμένο από τόσες άλλες) σουτιέν και την χτυπημένη στο δέρμα πολύχρωμη πεταλουδίτσα, κουπ αλά καμπαμαρού συνδυασμένο με διακριτικό μολύβι και ρουζ σε άτριχα ακόμη μάγουλα, και να ρέει η χημεία και να αναμειγνύεται με ποτά, νερά, ιδρώτα και άλλα υγρά, να παίζει η ίδια μουσική είκοσι και κάτι χρόνια, μέχρι την ανατολή του ήλιου που τα γεμίζει όλα με φως.

«Της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελά», έλεγε η γιαγιά μου, τώρα σταμάτησε κι αυτή να το λέει, θα βαρέθηκε ή δεν πάει τόσο συχνά στην εκκλησία. Γιατί τώρα την καταλαβαίνω, θα μπορούσε να είναι μία από εκείνες την Κυριακή το πρωί, σχεδόν χάραμα, κι εγώ μαζί τους (στο πρωινό ξύπνημα, όχι για την κυριακάτικη λειτουργία), οι μόνοι με ξεκάθαρο μυαλό εκείνες τις ώρες ανάμεσα σε ζόμπι, μπιρμπιλομάτικα και ανάλαφρα, ενίοτε στέκονταν πιο ψηλά κι από τον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας.

Προτίμησα να σταματήσω αυτή την ηχητική εισβολή από τα ισπανικά Ζουζούνια, και να βάλω κάτι άλλο να παίζει ο ντιτζέι του μυαλού μου. Αν δεν είστε κι εσείς τόσο vintage (ή δεν έχετε πρόβλημα να σας βγάλουν την ετικέτα του vintage), σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Και θα είμαι εκεί το Σάββατο το βράδυ, μάλλον μαζί με την ξενέρωτη παρωχημένη "νεολαία" της Madrid.

*Οι hipsters και οι vintage στα ισπανικά ονομάζονται modernos. Συνήθως έχουν κάνει ολιγόμηνη μαθητεία  σε East London, Alphabet City, Kreuzberg συναναστρεφόμενοι μεταξύ τους και έρχονται ξανά πίσω στην πρωτεύουσα να το λανσάρουν. Και πάλι μεταξύ τους...

Retroceder

Οι μέρες μεγαλώνουν και μαζί τους κι εμείς. Μία ώρα προστίθεται, ένας χρόνος περνάει από μπροστά μας, κι όμως εμείς νιώθουμε να μεγαλώνουμε και να γυρίζουμε ξανά πίσω. Ή έστω στους τόπους εκείνους, νοερούς ή αλλοτινούς, που διασχίζαμε χρόνια πριν.

Θυμήθηκα εκείνα τα βοηθητικά ροδάκια του ποδηλάτου που με βοηθούσαν να σταθώ, να βρω την ισορροπία, την χοντρή μάλλινη ζακέτα μου, η γιαγιά μού την είχε πλέξει, έδενε και με τα χρώματα στα πασουμάκια, τις ατέλειωτες ώρες βροχής που περίμενα για να βγω μετά να παίξω με τις λάσπες, να λερωθώ, να υψώσω τείχη και να φτιάξω κανάλια.

Για να βρεθώ σήμερα στο κέντρο μιας μεγαλούπολης που η κάθε σταγόνα που με βρέχει με ενοχλεί, που ο υπολογιστής μου χρονομετράει κάθε λεπτό που περνάω μαζί του, που οι μόνες φωνές που ακούγονται είναι από την τηλεόραση των αποκάτω, που δεν υπάρχουν ροδάκια για να ισορροπήσω.

Θέλω πίσω εκείνον τον χοντρό πλαστικομούρη, φαλακρός, μόνο με μία τούφα λιγδερά πορτοκαλί μαλλιά, και αποκρουστικός, το κορμί του όλο μία κόκκινη φόρμα εργασίας γεμάτο ψιλή άμμο και μετά ο λαιμός, στο ίδιο μέγεθος με τα χεροπόδαρα. Θα τον βάλω να καθήσει απέναντί μου και να τα λέμε ή έστω να του λέω...

Calçotada

Αυτές τις μέρες είναι η εποχή που τα calçots έχουν την τιμητική τους. Αν και αποκλειστικό προνόμιο της Catalunya, είχαμε την τύχη να τα γευτούμε και στην πρωτεύουσα, παρόλο που πρόκειται για ένα έθιμο άγνωστο στην Castilla.

Πρόκειται για ένα είδος γλυκού φρέσκου κρεμμυδιού που θυμίζει πράσο, ψήνεται ή καίγεται στη φωτιά και μόλις μαυρίσει, το ξεφλουδίζεις σαν να πρόκειται για μπανάνα και αφού το βουτήξεις σε μπόλικη σάλτσα salvitxada, αρχίζεις να το «ρουφάς» σαν κεφάλι γαρίδας. Ακολουθεί απαραιτήτως κρεατικό στα κάρβουνα ενώ η όλη διαδικασία συνίσταται σε ένα ιδιότυπο πανηγυράκι, όπως οποιοδήποτε bbq, στην πιο χορτοφαγική εκδοχή του βέβαια και με μία δόση καταλανικής περηφάνιας.

Εκεί κάπου, ανάμεσα σε τσίκνα, κόκκινο κρασί και καπνό, ήρθαν να πέσουν και οι τίτλοι για τους frikis του Μεξικού, με κάμποση δόση χιούμορ και αλεγρίας, για να μου μείνει αποτυπωμένο μέχρι και σήμερα το πρωί στο μυαλό. Σας τους προσφέρω τουλάχιστον ως μήνυμα θετικής ενέργειας, που θα έλεγε και ο Τσαλίκης.

Fugaz...

Εκρήξεις σε αντιδραστήρες, ένα, δύο, τρία, και συντρίμμια. Και σβησμένες ανάσες. Και δεν είναι για τη συμπάθεια, ούτε για την οργή. Μάλλον για το εφήμερο πρόκειται. Όπως οι σταγόνες της νεροποντής που έπεσαν χθες βράδυ για να καταλήξουν στις κάνουλες της στέγης και από εκεί να σκορπίσουν στο δρόμο. Όπως τα λουλούδια της γλάστρας μου που άρχισε να ανθίζει. Το ίδιο με το σαββατοβραδινό κρεβάτι, ακόμη ξέστρωτο.

Χαμένος ο καθένας μας σε δικά του τσουνάμι, εγκλωβισμένος άλλος σε ταράτσες και άλλος σε υπόγεια. Υπόκωφες κραυγές που μετατρέπονται σε παιδικό γέλιο και έπειτα σε τραγουδάκι, ένα τσίγκινο αυτοκινητάκι που κινείται μπρος πίσω στην κουπαστή του παράθυρου, και ταυτόχρονα της εξόδου κινδύνου, του τρένου. Συνεχώς κοιτάζω τα τοπία έξω, πλημμυρισμένα, μέχρι εκείνο το σκουλήκι να φτάσει στον προορισμό του.

Θα περιμένω να βγει κάποιο videoclip, να ανέβει κάποια θεατρική παράσταση, στην χειρότερη να οργανωθεί μία σχετική ομαδική έκθεση έργων τέχνης. Και να ξαναβρεθούμε όλοι εκεί χασκογελώντας εν μέσω σαμπάνιας και αλμυρού μπισκότου.

Microteatro Por Dinero

Ζώντας μέσα σε ένα παράλογο κλιματολογικό φαινόμενο, που τη μία μέρα μας αναγκάζει να βγάλουμε τα καλοκαιρινά απ’ τις ντουλάπες και την άλλη να ντυθούμε με όλο τον εξοπλισμό του σκι, αλλά με τους ίδιους ρυθμούς στην πόλη, θυμήθηκα με αφορμή μία τυχαία συνάντηση με κάτι φίλους το microteatro, όπως ακριβώς το λέει η λέξη, της γειτονιάς μου. Δεν είναι κάτι συνηθισμένο, μάλλον θα είναι και το μοναδικό σε όλη την πρωτεύουσα, αλλά ως πρωτοπόρα η Malasaña (και με επενδυτικούς στόχους πάντα), έχει να επιδείξει ένα project που δείχνει αρκετά ενδιαφέρον.

Πρόκειται για ένα παλιό μπουρδέλο, με έναν ενιαίο ανακαινισμένο χώρο στο ισόγειο, φάτσα γυάλινη στο στενό και διάφανο μπαράκι με μπίρα, κρασί, καμια tapa και ένα αέρα κουλτουριάρικο, στο τοίχο κρέμονται ασπρόμαυρες φωτογραφίες, πίνακες, κολάζ, ανάλογα τον μποέμ τύπο που κάνει την εκθέση. Εκεί κάπου στέκει και μία οθόνη plasma, που κάθε πέντε δέκα λέπτα σε ενημερώνει για την παράσταση που ξεκινάει.

Οι ταυτόχρονες παραστάσεις είναι πέντε, με κοινή θεματολογία που αλλάζουν κάθε μήνα. Γίνονται στον υπόγειο χώρο, όπου και τα δωμάτια της αλλοτινής αγοραίας πράξης, με μηδενική επένδυση. ‘Ενας ή δύο ηθοποιοί σε δεκαπεντάλεπτα μονόπρακτα και βαριά δέκα καρέκλες για τους θεατές, κυριολεκτικά μέσα στη «σκηνή», σχεδόν συνδιαλεγόμενοι μαζί τους. Άλλοτε μια δραματική σκηνή, άλλοτε μια κωμικοτραγική παράσταση, άλλοτε μία ειρωνική παρέμβαση...

Συνίσταται ανεπιφύλακτα. Νιώθεις σαν κάποιος άγνωστος να σε πλησιάζει ξαφνικά και να σου διηγείται το προσωπικό του δράμα, ένα ανέκδοτο ή το μελλοντικό του εκδοτικό επίτευγμα. Και για όσους δεν έχουν άνεση με την ισπανική, συνίσταται εξίσου. Εξάλλου (σχεδόν) πάντα υπάρχει κάποια από τις πέντε που σκηνογραφικά έχει να πει πολλά.